Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1967, Blaðsíða 34

er var túlkur. Við sögðum honum,
að Adolf Hitler óskaði eftir því, að
hann tæki þótt í þessum leiðangri
með okkur, til þess að komast hjá
blóðbaði. Generalinn varð mjög upp
með sér yfir þessari persónulegu
beiðni æðsta manns þýzka ríkisins,
og sagðist ekki geta neitað þessu.
Og þannig fengum við gott tromp
á hendina.
Um klukkan 11 komu fyrstu flug-
urnar, sem strax var komið fyrir,
eftir því í hvaða röð þær áttu að
vera. Dráttarvélamar tóku eldsneyti
og fóru til baka. General Student
kvaddi liðið og fór, eftir að hafa
kallað flugstjórana og flokksfor-
ingjana inn í sérstakan sal, þar sem
hann hélt yfir þeim smá ræðu og
brýndi fyrir þeim, hve afar áríðandi
væri, að lendingarnar tækjust vel.
Hann jafnvel bannaði „bot-lending-
ar“ (crash), vegna hættunnar sem
slíku fylgdi.
Ég gaf síðan flugmönnunum ná-
kvæm fyrirmæli og teiknaði á töflu
lendingarstað hvers fyrir sig, síðan
skýrði ég hlutverk hvers flokks.
Valin voru orðin „Verið rólegir,"
sem einkennisorð leiðangursins, en
síðan var þetta notað af árásarlið-
um Waffen SS allt til stríðsloka.
Þetta „töfraorð" átti að ryðja öllum
tálmunum úr vegi.
Flugtíminn, þessa 100 km. var
áætlaður 1 klukkustund, svo að það
var áríðandi að við gætum lagt af
stað á slaginu eitt. Kl. 12.30 var
gefið loftvarnarmerki og okkur var
sagt að sprengjuflugvélar væru að
koma, og að dálítilli stundu liðinni
heyrðum við sprengingar í nágrenn-
inu. Ég var í öngum mínum yfir því,
að þetta gæti kollvarpað öllum á-
ætlunum okkar, en þá heyrði ég
Radl kalla: — „Verið rólegir" og
róaðist ég þá aftur. Loftárásinni
lauk rétt fyrir kl. 1 og hlupum við
þá út á flugvöllinn og sáum að flug-
urnar voru óskemmdar, en nokkrir
sprengjugígir voru á flugbrautinni.
Þegar við stigum upp í flugurnar,
hikaði ítalinn, eins og hann sæi nú
eftir öllu saman, en nú var enginn
tími til slíks. Ég lét hann setjast
fyrir framan mig í flugunni. Þegar
ég leit á úrið var klukkan nákvæm-
lega EITT, og gaf ég þá merkið:
„Af stað.“
Vélarnar tóku að þruma og við
runnum eftir brautinni og svo svif-
um við upp í loftið. Leiðangurinn
var hafinn!
214
Smátt og smátt hækkaði flugið í
stórum sveig og flokkurinn tók
stefnu í norðaustur. Veðrið var hið
ákjósanlegasta. Hvítir skýjabólstr-
ar breiddu úr sér í 3.000 metra hæð.
Ef ekki rofaði til, áttum við að kom-
ast á leiðarenda óséðir, og koma
niður úr skýjunum, án þess að nokk-
ur áttaði sig á hvað um væri að
vera. Inni í flugunni var óskaplega
heitt og loftþungt. Ég tók eftir því
að liðþjálfinn fyrir aftan mig var
orðinn lasinn og ítalski generalinn
var orðinn eins grænn í framan og
einkennisbúningur hans. Flug átti
víst ekki við hann, enda svipurinn
ekkert ánægjulegur. Flugmaðurinn
tilkynnti staðarákvarðanir, en ég
færði þær inn á kortið. Svo sá ég að
við vorum yfir Tivoli. Lítið var hægt
að sjá út, því hliðargluggarnir voru
úr plastefni, en rifurnar á strigun-
um margar, en litlar. Þýzku svif-
flugumar af gerðinni DFC 230 voru
úr stálgrind með strengdum striga.
Við vorum nokkuð á eftir tímanum
á þessu sviði, hugsaði ég, og öfimd-
aði óvinina, sem notuðu álgrindur,
—■ miklu léttari.
Við fórum í gegnum þykkt skýja-
belti, þegar við lækkuðum flugið,
eins og búist hafði verið við, og
bráðlega vorum við í glaða sólskini,
með skýin að baki. Þá kallaði flug-
st jórinn í dráttarvélinni um talstöð-
ina: — Flugur nr. 1 og 2 eru ekki
framundan. Hver á að taka forust-
una? — Þetta voru slæmar fréttir.
Hvað gat hafa komið fyrir þær? Þá
vissi ég ekki, að það voru aðeins 7
á eftir mér í stað 9. Tveim hafði
hlekkst á í sprengjugíg á flugbraut-
inni, við flugtak. Ég lét svara: —
Við tökum forustuna sjálfir. Svo'
dró ég upp hníf minn og skar nægi-
lega stórt gat á strigann, til þess að
við sæjum sæmilega út. Við urðum
að vera mjög nákvæmir í að stað-
setja brýr, vegi, fljót og önnur
kennileiti á kortið og gera stefnu-
breytingar öðru hvoru. Ekki mátt-
um við villast!
Það var rétt fyrir hinn ákveðna
árásartíma, að við sáum Aquila-
dalinn fyrir neðan okkur og einnig
bifreiðir árásarliðs okkar bruna inn
dalinn. Það myndi auðsjáanlega
verða á réttum stað á réttum tíma,
en hafði víst orðið að yfirvinna tor-
færur á leiðinni. Okkur mátti ekki
mistakast!
— Setjið upp hjálmana, hrópaði
ég um Ieið og hótelið kom í augsýn.
Og síðan: — Sleppið dráttartaug-
inni! Það hljóðnaði kringum okkur,
þegar flugvélin flaug í burtu og
heyrðum við nú aðeins hvininn í
vindinum, sem þaut framhjá. Flug-
maðurinn sveif nokkra hringi í leit
að slétta akrinum, lendingarstað
okkar. Enn á ný urðum við fyrir
alvarlegum, sárum vonbrigðum. Það
var rétt að þetta var þríhyrningur-
inn, en hann var langt frá því að
vera láréttar. Þetta var brött
brekka, eða jafnvel skíðabraut.
Nú vorum við miklu nær hinu
grýtta hálendi, heldur en þegar við
tókum myndirnar, og lögun hennar
miklu ljósari. Það var auðvelt að
sjá að lending á þessum ,,akri“ kom
ekki til greina. Flugmaðurinn, Meyer
liðsforingi, hlaut að hafa gert sér
ljóst hið hættulega ástand, því ég sá
hann líta í allar áttir. Ef hlýða átti
hinum ströngu fyrirmælum Stu-
dents, átti ég nú að hætta við allt
saman og reyna að láta fluguna
svífa niður að dalnum. Ef ekki þá
var neyðarlending eina lausnin. Það
tók mig ekki langan tíma að ákveða
hvað gera skyldi: — Brotlending,
eins nálægt hótelinu og unnt er!
Meyer hikaði ekki augnablik og
niður þeyttumst við. Eitt augnablik
var ég í óvissu um hvort flugan
þyldi þessa áreynslu í hinu þunna
lofti. Ég sá að Meyer losaði fall-
hlífarhemlana og síðan varð mikill
hávaði, — brothljóð! Ég lokaði aug-
unum og hætti að hugsa. — Eitt
stórt stökk og flugan stöðvaðist.
Skrúfubolti í hurðinni hafði brotn-
að. Fyrsti maðurinn stökk út og ég
lét mig falla á hlið úr vélinni og
hélt fast um vopnin. Við vorum inn-
an við 15 metra frá hótelinu! Allt
í kringum okkur voru hraunstrýtur
af öllum stærðum, sem hefðu getað
orðið okkur skeinuhættar, en á hinn
bóginn stöðvað fluguna.
ítalskur hermaður stóð á verði á
smá hæð við hótelið. Hann virtist
stjarfur af undrun. Ég gaf mér ekki
tími til að huga að ítalska farþeg-
anum okkar, en hafði séð hann
stökkva út samtímis mér, en hljóp
beina leið að húsinu.
Ég var því feginn að hafa gefið
fyrirmæli um, að enginn mætti
hleypa af skoti á undan mér. Það
var nauðsynlegt að vekja ekki at-
hygli varðanna með óþarfa skot-
hríð. Ég heyrði másið í mönnunum
að baki og vissi að þetta voru þeir
beztu í öllum hópnum og myndu
VÍKINGUR