Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1967, Blaðsíða 16

deildarinnar. Manns, sem mjög
/áir höfðu nokkru sinni séð, sem
enginn þekkti-
Bílstjórinn ætlaði að styðja
hann, en hann gerði honum
skiljanlegt að hann þyrfti þess
ekki með.
Hægri höndin ,var talsvert
marin og hann var aumur í
skrokknum, en hatturinn hafði
bjargað höfði hans frá slæmum
áverkum.
Löng göng lágu frá bílskúrn-
um inn að húsinu, þau enduðu
við litla lyftu. Greifynjan gekk
á undan inn í hana. Hiram fylgdi
á eftir af eigin rammleik og hún
benti bílstjóranum að fara. Lyft-
an flutti þau upp á fyrstu hæð,
og þau gengu inn í íburðarmik-
inn sal með ákaflega glæsilegum
en smekklegum húsgögnum. —
Hiram féll í stafi yfir skrautinu,
sem var í gömlum stíl. Hann
skynjaði að öll þessi ljósskyggðu
málverk og styttur voru eftir
heimsfræga listamenn.
I opnu eldstæði loguðu brenni-
kubbar. Umhverfið tók þegar á
taugar Hirams. Hann var að
venju hrifnæmur fyrir hinum
svokölluðu „dauðu“ hlutum. Þeir
sögðu honum eitthvað, sem hann
skildi aðeins til hálfs, og honum
rann kalt vatn milli skinns og
hörunds.
Húsbrytinn stóð við lítið borð,
sem á stóð skál, vatnskanna, nokkr-
ar flöskur og sárabindi- Greif-
ynjan vísaði honum óðar burt.
Hún nálgaðist Hiram. Grænleit
vítisglóð augnanna var horfin og
andlit hennar, sem áður hafði
lýst grimmd og hörku var fullt
blíðu og umhyggju.
Loðkápan var opin og í ljós
kom íturvaxinn líkami hennar
undir þunnum náttkjólnum, en
hún hirti ekkert um það. Hún
tók hönd Hirams í sína og sagði:
„Hún er illa farin, lofið mér að
þvo hana.“ Hiram vék ósjálfrátt
undan. Líkami hennar virtist all-
ur anga af þungum rósailmi.
Hann vissi þegar hvernig nótt-
in hlaut að enda, og þó hopaði
hann af eðlisávísun vegna þess að
honum fannst hann hafa borið
196
lægri hlut. „0, þetta er ekki sem
verst. Ég er yður ákaflega þakk-
látur. Ef þér hefðuð ekki komið
mér til bjargar, væri ég örugg-
lega dauður. Gætuð þér lofað
mér að þvo mér einhversstaðar?
Síðan mun ég fara heim.“
En hann bölvaði sjálfum sér
fyrir heimsku sína og stærilæti.
Hún stóð í sömu sporum, og
beið auðsjáanlega eftir, að hann
tæki hana. Nú gæti hann þrýst
henni að sér, — nú. . Hún sleppti
hendi hans og tók skref afturá-
bak. Hvarmaljósin í fölu andliti
hennar tóku að skína eins og
fyrr um nóttina. Eitt augnablik
virtist honum þó, að þau lýstu
barnslegum vonbrigðum, ekki
öðru. Loks sagði hún kuldalega,
næstum hljómlausri röddu: „Það
er varla hægt að álíta að þér séuð
kurteis; yður hefur ekki ennþá
þótt ómaksins vert að kynna yð-
ur.“
Hann tók áskoruninni: „Hiram
Holliday. Og þér?“
„Irmegard von Helm. Hyers-
vegna eruð þér svo ákafur í að
komast heim?“
Hún stóð þráðbein fyrir fram-
an hann og horfði í augu hans.
Það sló leiftrandi grænleitum
blæ á eggjandi augu hennar, þar
sem hún starði í skærblá skörp
augu hans bak við stálspanga-
gleraugun.
Hiram var óhreinn í framan,
ljóst, litlaust hár hans hékk í
lufsum og úr öðru munnviki hans
lá blóðrák niður á hökuna. Föt
hans voru öll í óreiðu og hann leit
hreint ekki hetjulega út, en
glampinn í augum hans og hver
dráttur í kringluleitu andlitinu
gaf henni til kynna, að það var
manntak í honum.
Greifynjan sá það og þráði ó-
stjórnlega að finna styrkleika
hans.
„Ég vil helzt fara heim, af
tveimur ástæðum,“ sagði Hiram.
„Eg hefi verk að vinna. Það var
önnur ástæðan- Og hin er sú, að
mér geðjast ekki að yður.“
En hið innra með honum hróp-
aði önnur rödd: „Bleiða.. . Það
er einungis vegna þess, að ef ég
verð hér, skeður annaðhyort; ég
kyrki hana, eða ég tek hana.
Greifynjan greip andann á
lofti, en áður en henni gæfist
tækifæri að segja neitt, hélt Hir-
am, sem allt í einu sá fyrir sér
múgæsinguna á Kurfiirstendamm,
áfram: „Hversvegna voruð þér
þar? Hvað vilduð þér þangað?
Hverju höfðuð þér áhuga fyrir?“
Ein lygin eftir aðra þaut í
gegnum vitund greifynjunnar, en
hún gat ekki notað neina. Þessi
einkennilegi, meinleysislegi mað-
ur togaði sannleikann út úr henni
áður en hún sjálf vissi af: „Við-
burðaþrá."
Það hnussaði í Hiram. Nú var
hann öruggur. Hún var dækja.
Hún hafði skemmtun af að sjá
varnarlausu fólki misþyrmt, eig-
ur þess og aldagömul menningar-
verðmæti eyðilögð.
Hann gat ekki dulið tilfinning-
ar sínar. Irmegard greip allt í
einu í axlir hans: „Nei, nei,“
sagði hún. „Dæmið mig ekki. Ef
til vill var það af meinlætaþrá,
að ég hafi verið rekin áfram af
viðbjóði mínum á öllu því, sem
við gerum. Haldið þér virkilega,
að ég samþykki slíka verknaði?“
„Eg sá yður — ég sá andlit
yðar,“ sagði Hiram miskunnar-
laust- Ég hefði getað drepið yð-
ur, því það var ekkert annað en
mannvonzka í því andliti.
Hún mótmælti ekki, en sagði
aðeins: „Og þér eruð góður,
hreinlífur og hraustur. Ég finn
það. Þegar þér slóguð hann, var
eins og hreinn og skærtónnómaði
í hjarta mér.— En þegar ég reyni
að höndla eitthvað, sem er fag-
urt, hreint og heilbrigt.. . “ Hún
baðaði út höndunum: „Þá er það
hvergi að finna. Það verður
aldrei til framar. Er ég þá svona
slæm?“
Hún sótti í sig veðrið: „Þér,
sem standið hér — grunar yður
hver ég er? Ég er frilla dr.
Grunze. Hann á mig, þessi litli
dvergur, sem hatar allan heim-
inn, vegna þess að hann er fagur,
og ætlar sér, í nafni nazismans
VÍKINGUR