Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1967, Blaðsíða 15

miðri, molaði hana mjölinu
smærra, svo að maður og hljóð-
færi féllu í eina hrúgu á gang-
stéttina, en hlátrasköllin glumdu
frá félögum hans.
Stúlkan reigði höfuðið svo and-
litið bar við rauðgulan brennandi
himininn og Hiram sýndist hún
hlæja hljóðlaust. Nú brustu síð-
ustu böndin hjá Hiram. Hann
langaði til að drepa hana, en
hann gat það ekki. En eitthvað
varð hann að hafast að, ef hann
nokkru sinni átti að geta litið
sjálfan sig í spegli.
SA-maðurinn, sem misþyrmt
hafði eiganda verzlunarinnar,
stóð þarna, horfði á félaga sinn,
sem lá innanum slaghörpubrotin
og hló heimskulegum táninga-
hlátri.
Hiram stefndi á hann. Það tók
hann fimmtán skref .Múgurinn
fylgdist með honum og hann fann
að stúlkan í sportbílnum horfði
á hann vökulum augum.
Og þegar hann stóð andspænis
þessum skrækróma SA-róna,
hreyfði hann hægri handlegginn
aftur og langaði honum einn á
kjálkann. Hann lagði alla orku
sína í höggið; gremju og við-
bjóð, sem hafði þjakað hann
stundirnar áður.
Höggið var hnitmiðað og hæfði
vel. Það þaggaði niður ógeðsleg-
an hláturinn eins og klippt væri
á þráð. Dólgurinn féll afturyfir
sig á gangstéttina og lá þar eins
og dauðskotinn með útbreidda
skanka.
Hiram sá þrjá SA-menn æða
að sér með opna skolta og af-
mynduð andlit af heift. SS-menn
í svörtum einkennisklæðum
komu úr annarri átt.
Hann féll um koll við fyrsta
áhlaupið og veltist um hrygg.
Hann barðist hraustlega, reyndi
að bregða þeim og skilja þessa
banditta að- Hann fékk ótal högg
og spörk og einn náði að stappa
á hendi hans. Það suðaði fyrir
eyrum hans og hann fékk and-
þrengsli af áreynslu.
Hann fékk augnabliks hlé, því
þeir voru alltof margir, sem vildu
ná í hann og tæta í sundur. Þeir
VÍKINGUR
börðust skipulagslaust og það
bjargaði honum í bili. Hann von-
aði að sér tækist að grípa eitt-
hvað sér til varnar, en kom ekki
auga á neitt. Hann velti sér eft-
ir gangstéttinni burt frá ringul-
reiðinni, æpandi og traðkandi
mönnum. Hann komst á fætur og
skimaði í kring eftir undan-
komuleið.
En þeir komu strax auga á
hann aftur og frá vaxandi mann-
fjölda heyrði hann reiðiöskur og
formælingar.
Einhver barði hann ofan á höf-
uðið svo að hann svimaði og gat
ekki lengur hugsað klárt, en
hann var sannfærður um að eft-
ir nokkrar mínútur hefðu þeir
troðið hann í hel.
En þá bar fyrir augu hans
nýr hávaði; gnýr, sem brátt yfir-
gnæfði öskur hins æsta múgs,
drunur frá aflmikilli vél bifreið-
ar og sterkt væl flautunnar. Hún
æddi áfram eins og ófreskja, með
sterkum ljósum, og hann sá hinn
skrautlega sportbíl æða inn í
mannþröngina, svo að hún kast-
aðist til hægri og vinstri. Við
stýrið sat stúlkan með föla and-
litið og eldrauða hárið og beygði
sig yfir vagnbrúnina. Hún hróp-
aði eins og sjálf Brynhildur:
„Achtung! Platz machen! Ach-
tung!“ Hún keyrði vagnhlífina í
vömbina á SS-manni, sem kom
of nærri og mölbraut löppina á
öðrum, sem reyndi að stöðva
hana. Sterkur ljósgeislinn færð-
ist sífellt nær Hiram og hann
hugsaði: „Hún drepur mig; ekur
yfir mig- Hiram stóð skjögrandi
og beið bess, sem verða vildi,
þegar bílljósin sveifluðust
skyndilega til hliðar og hannfann
sterka hendi grípa í frakkakrag-
an og draga hann að bílnum.
Hann náði fótfestu á gangbrett-
inu og hann greip eftir vagnbrún-
inni. Hann heyrði hana hrópa:
,,Stökktu“ og síðan: „Haltu þér
fast, þinn kempulega krafta-
idíót!“
Og bifreiðin æddi áfram knú-
in hinni geysisterku vél, drundi í
eins og vélbyssuskothríð, gegn-
um mannfjöldann, sveiflaðist til
svo að hún skrikaði og hann hefði
fallið af, ef sterkur armur hefði
ekki gripið hann og haldið hon-
um föstum. Bíllinn tók eitt horn-
ið á tveim hjólum, svo tvö önn-
ur og ók loks niður breiðgötu.
Hiram spýtti munnfylli af
blóði. Stúlkan hrópaði til hans:
„Getið þér nú skriðið inn í bíl-
inn?“
Hann var ekki alveg viss um
það, en svaraði: „Ég held það
næstum; ég skal reyna það.“
Síðan fann hann að hún lyfti
lionum innyfir brúnina og fleygði
honum inn í bílinn. Hann hjálp-
aði til eftir mætti og vissi síðast
af sér að hann lognaðist útaf á
vit óminnis með minkaloðfeldinn
við kinn sér.
Hiram komst brátt aftur til
meðvitundar, en það hamraði og
söng í höfði hans eftir höggin og
slögin, sem hann hafði fengið.
Þau óku nú út úr garði og eftir
breiðgötu, sem lá meðfram hon-
um. — Tiergarten-Strasse hélt
hann. Hún sveigði bílinn að stóru
rimlahliði, sem opnaðist hljóð-
laust og sjálfkrafa, án þess að
hún stöðvaði bílinn og lokað-
ist aftur á sama hátt. Hún ók
áfram að stóru, gráu ríkmann-
legu húsi og stanzaði við bílskúr.
Einkennisklæddur einkabíl-
stjóri beið fyrir utanásamtbryta,
einnig í búningi- Hún sagði eitt-
hvað við þá á þýzku og þeir hlupu
til og hjálpuðu Hiram út.
„Franz, komið með skál með
volgu vatni, sárabindi og joð.
Þessi herra hefir meitt sig.“
Brytinn hneigði sig: „Jawohl.
Sofort, frau Gráfin.“
Áður en þeir hurfu á brott,
sagði hún: „Takið vel eftir báðir
tveir. Ef einhver spyr, þá hefi ég
ekki farið út úr húsinu í nótt og
bíllinn ekki verið hreyfður. Ef
það nægir ekki, þá vísið beint á
dr. Grunze."
„Zu Befehl, frau Gráfin.“
Hiram skildi það mikið af
þessu samtali að greifynja hafði
frelsað hann, og að hún hafði
nefnt nafn dr. Grunze, hins
leyndardómsfulla litla dvergs,
sem var leiðtogi fimmtu her-
195