Fálkinn - 14.06.1961, Síða 26

údflngaH
FRAMHALDSSAGA EFTIR F. MARSCH
FJÓRÐI HLUTI
Helen þagði. Alvaran og hinn ólgandi kvíði í rödd hans var
svo áberandi að þar var ekkert um að villast. Cornell þröngv-
aði henni til að fara með sér inn í svefnherbergið, og þar
fór hann að fleygja skyrtum og náttfötum ofan í tösku úr
svínsleðri. Svo læsti hann henni og sótti frakkann sinn. Það
var auðséð á honum, að honum var mjög órótt.
„Dettur yður í hug að þér sleppið héðan fyrirhafnarlaust?“
sagði Helen kaldranalega.
Cornell leit íbygginn á skammbyssuna.
„Húsið er líklega umkringt,“ hélt fréttastúlkan áfram.
„Við komum hingað ásamt Lock Meredith, sem er njósnari
fyrir vátryggingafélagið „Home & Business“ og fleiri trygg-
ingarfélög. Ég held að Lock hafi þegar gert lögreglunni að-
vart.“
„Þetta segið þér aðeins til að hræða mig.“ Cornell brosti
kaldranalega. „Einkanjósnarar gera lögreglunni aldrei aðvart
fyrr en þeir eru þrælvissir um að þeir hafi komizt yfir bráð-
ina. Meredith hefur í mesta lagi fáeina menn til varnar á
götunni. Og þeir fá nóg að hugsa þegar Terry gerir útrásina.
Þá notum við tækifærið á meðan.“
„Við . .. gerið svo vel að vera ekki að blanda mér í þetta!“
„Jú, sannarlega. Haldið þér að ég láti yður sleppa, til þess
að geta kjaftað frá? ... Við verðum samferða, eins og ég
sagði.“
„Ég hefði ekki átt að kaupa þennan kjól,“ sagði Helen og
gretti sig. Hún var ekki enn orðin vonlaus um að geta kom-
ið fyrir hann vitinu.
Cornell skoðaði hana hátt og lágt.
„Það er ekki kjóllinn einn,“ tautaði hann. „Þér eruð í raun-
inni stúlka af því tagi, sem ég hef alltaf hugsað mér að lenda
í ævintýri með og flýja með . .. Kyssið þér mig!“
„Nei, hægan, hægan!“ Helen hrinti honum frá sér. Sem
snöggvast hafði hún gert sér von um að ná skammbyssunni
frá honum, en hann sá við því. „Það er ekkert ævintýralegt
við Þess háttar flótta,“ sagði hún. „Þér verðið að laumast
stað úr stað eins og hundelt rotta, fela yður á lélegum gisti-
húsum og vera með sífelldan hjartslátt hvenær sem þér heyr-
ið gengið í stiga.“
„Það er betra þegar við erum tvö um það,“ sagði Comell.
„Þér haldið það .. . Ér ekki ráðlegra að hætta við þetta
áform,“ sagði hún. „Ef þér segið til þess hver það er, sem
kveikti í hjá yður, er sennilegt að yfirvöldin reyni að hjálpa
yður eftir beztu getu.“
„Þakka yður fyrir, ég þekki þennan tón. Maður skyldi ætla,
að þér væruð lögreglustjóri.“
„Hver hjálpaði yður?“ spurði Helen aftur. Cornell hafði
opnað gluggann, sem hann stóð við, og hallaði sér út.
„Hringið á bifreið," sagði hann. „Eldorado 8-9989.“
Helen tók símann. Hann hafði nánar gætur á að hún veldi
rétta númerið.
„Hann kemur eftir augnablik,“ sagði hún. „Jæja, hver
var það?“
„Hvað er eiginlega um að vera?“ sagði hann, „Er þetta
þriðja stigs yfirheyrsla, eða er það sunnudagaskóli? Á ég
að standa yður reikningsskil á því, sem ég hef hafst að?“
„Hver veit?“ sagði Helen dreymandi.
Kaupmaðurinn hvæsti. Eftir dálitla stund 'heyrðu þau bif-
reiðina nema staðar fyrir utan. Cornell tók handtöskuna.
26 FÁLKINN
Hann huldi skammbyssuna með teppi, sem hann lagði á hand-
legg sér.
„Farið þér á undan!“ sagði hann önugur. Hann hjálpaði
henni ekki í kápuna.
Þegar þau komu út úr lyftunni á neðstu hæð, stöðvaði
hann hana.
„Þér gengið á undan út úr dyrunum,“ skipaði hann. „Og
beint inn í bifreiðina. Ef þér reynið einhver undanbrögð, þá
skýt ég yður.“
„Ætli það ....?“ sagði Helen efins.
Cornell hristi handlegginn með ferðateppinu.
„Þér getið bölvað yður upp á það, — ég svífst einskis
núna.“
„Peninga?“ spurði Helen.
„Ég skil ekki hvað þér eigið við. Ég hef næga peninga.
Svona, komizt þér nú áfram!“
„Ég er að tala um peningana, skaðabæturnar. Þér hafið
fengið vátryggingarupphæðina greidda í dag. Þér hafið nátt-
úrlega ekki beðið nema um 7000 dollara, annars hefðuð
þér vakið grun.“
„Ég hef tékkheftið mitt,“ sagði Cornell reiður. „Ég get
tekið út peninga á ávísun á morgun í næsta bæ, áður en
bankinn lokar reikningnum mínum.“
„Þér virðist hafa haft hugsun á öllu á þessum stutta tíma,“
muldraði Helen. Hún opnaði dyrnar og gekk út á mann-
lausa gangstéttina. Hvergi gat hún séð Lock Meredith, en
hún vissi að hann hlaut að vera einhversstaðar nálægur, og
tæplega einn.
Bifreiðin stóð nokkra metra frá dyrunum og hreyfillinn
gekk. Bílstjórinn sat við stýrið. Þegar hann kom auga á