Ljósberinn - 01.07.1946, Blaðsíða 5

Ljósberinn - 01.07.1946, Blaðsíða 5
LJÓSBERINN svalviðrið gnýr". Röddin var rám, en nú var allt látið gott heita, er smáfuglarnir voru farnir úr landi. — „Hvað er þetta? Er ég að syngja falskt? Það hlýtur að koma af því, að ég get ekki lesið eina einustu nótu, þegar sólin skín svona beint í augun á mér", sagði uglan. „Þetta nær engri átt", sögðu maur- arnir másandi. Þeir höfðu einmitt verið að bisa við að setja hrímperlurnar á strá- m í skipulögðum röðum, en nú fóru perlurnar að bráðna. „Þetta tjáir ekki. Það verður ekki annað en tómt slabb úr þessu öllu. Er engin sólhlíf til, er nái a«a leið frá norðri til suðurs?" sögðu ^ííurarnir. Engisprettan var að leika á harmoniku a"t sumarið, en hirti aldrei um að gera uokkurt vik. Því var það, að hún lá nú hálfdauð af sulti undir visnu espilaufi, eu lifnaði við sólargeislann og hélt, að nú væri aftur komið sumar. Hún fór að láta fingur leika um harmonikuna sína, en við það duttu af henni hendur og fæt- u*". Hún var öll úr góðu lagi gengin ög þar með var sú skemmtun úti. Allt þetta sá sólargeislinn, er hann skein fram úr skýjum á þungbúnum og dimmum hausthimninum. Hann sveif á trtrandi vængjum niður gegnum gagn- 8ætt loftið og leitaði að einhverjum á JÖrðinni, sem hann gæti huggaft og glatt. Hann bar að lagðri tjörn og glitraði í gljá- andi haustísnum. „Er hér nokkur, sem syrgir?" spurði hann. „Nei", svöruðu skóladrengirnir. Þeir v°ru að gera sínar allra fegurstu sveifl- Ur á nýfægðum skautunum og æptu og göluðu af gleði, en litlu stúlkurnar stóðu 121 við tjarnarbakkann og voru að reyna með öðrum fæti í senn, hvort ísinn héldi. Það var ósköp gaman. Sólargeislinn flaug víðar og bar þar að, sem björk var fyrir með berum grein- um. „Er hér nokkur, sem syrgir?" „Nei", svaraði björkin. „Hvers vegna ætti ég að syrgja. Ég veit, að ég verð jafn- vel fagurgrænni þegar vorar aftur". Sólargeislinn flaug nú að fátækulegu hreysi, þar sem foreldrarnir voru að miðla öðrum, sem voru enn fátækari, af brauði sínu. „Er hér nokkur, sem syrgir?" „Nei", svöruðu fátæklingarnir. „Hvers vegna ættum vi'ð að syrgja? Við vitum, að Guð ber af miskunn sinni umhyggju fyrir börnum sínum, og við vörpum öll- um okkar áhyggjum á hann". Sólargeislinn flaug nú að fátæklegu nú að skipi, sem átti í harða höggi við storminn. „Er hér nokkur, sem syrgir?" „Nei", svaraði gamall háseti. „Hvers vegna ættum t>ið að syrgja? Við störfum og látum hvergi bugast, hvað sem á dyn- ur, því Guð mun stýra skipi okkar í höfn". Sólargeislinn flaug leiðar sinnar og bar hann nú að sjúkrabeði. „Er hér nokkur, sem syrgir?" „Nei", sagði hinn sjúki. „Hvers vegna ætti ég að syrgja? Guð er mín heilbrigði og hann veit bezt, hvað mér gagnar. Því er sjálf þjáningin mér til gleði, að allt, sem fram við mig kemur, er að Guðs vilja og vilji hans er alltaf beztur". Sólargeislinn flaug enn einu sinni og bar þar að, sem kirkjugarður var fyrir.

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.