Ljósberinn - 01.07.1946, Blaðsíða 9

Ljósberinn - 01.07.1946, Blaðsíða 9
LJÓSBERINN 125 ekki. En þar stóð andspænis henni tígu- 'eg kona, sem bauð af sér mikinn yndis- þokka. 5,Er húsmóðirin ekki heima?" spurði hún. j,Nei", svaraði Anna, „hún er einhvers staðar úti í bæ". „Það var leiðinlegt", sagði ókunna konan. „Eg er f rænka hennar og hef ekki séð hana í mörg ár. Og nú hlakkaði ég svo mikið til að fá að sjá hana og drekka nieð henni kaffisopa". ?,Kaffi ættuð þér að geta fengið, þó hún sé ekki heima. Gerið svo vel að koma inn. Verið getur líka að hún korni á með- an þér bíðið eftir kaffinu". Eftir örstutta stund kom Anna inn *neð kaffið og brauö með. ?>f»ú býrð til reglulega gott kaffi", sagði konan. „Átt þú ekki frí í dag?" Anna sagði henni svo, að hún hefði eitir skipun húsmóður sinnar gert hús- verkin, svo hefSi vinstúlka sín komið, °g sannarlega hefði sig langað út með" henni. ^En hvers vegna fórstu ekki út með nenni, þið hefðuð ekki þurft að vera svo lengi, um það hefði þá frænka mín ekki vitað". Anna roðnaði og svaraði: „Drottinn minn hefði séð það. Jesús er alltaf nálægur mér og sér allt, sem ég geri". Okunna konan stóð upp og horfSi fast en vingjarnlega á Onnu. „Ég þakka þér fyrir kaffiS. Nú verS ég aS fara. Ég biS ao heilsa frænku. Ég skrifa henni". Anna var dálítiS vonsvikin yfir því að konan skyldi fara svona snögglega. Hún gat þó ekki skiliS, aS hún hefSi móSgaS hana meS því sem hún sagSi. ÞaS varS þá aS hafa þaS. Hún hafSi sagt rétt og satt frá. Húsmóðir hennar hafði ákveðið, að vera fjarverandi í þrjár vikur meS dætr- um sínum. Hún kallaSi á Önnu inn til sín. Þar stóð hún meS bréf í hendinni. „Frænka mín, sem kom hérna um dag- inn, býSur þér aS dvelja hjá sér á meðan við erum ekki heima. Hvað þetta á aS þýða,"veit ég ekki. En þetta stendur þér nú til boða". Og Anna var ekki lengi að hugsa sig um að taka slíku tilboði. Henni hafði lit- ist svo vel á þessa konu. Og þegar Anna kom á járnbrautarstöð- ina, þá var þar ekki aðeins bílstjóri með bíl handa henni, heldur var hefðarfrú- in þar sjálf "mætt, til þess að taka á móti henni. Á heimleiðinni sagSi frúin henni, að hún hefði haft mikla blessun af aS dvelja hjá henni, þegar hún ætlaSi aS heim- sækja frænku sína. „Þá minntist ég þeirra tíma í mínu lífi, þegar ég hafði heitið Jesú því, að fylgja honum og hlýða hans boðum. Þetta var, því miður, farið að fyrnast hjá mér". „Það var GuSs vilji, aS ég var trú hús- móður mihni og fór ekki út, þegar hún hafSi bannaS mér það", sagði Anna. „Já, og þaS er GuSs vilji, aS ég nú bjóSi þig velkomna inn á heimili mitt. Eg er alein, því maSurinn minn er dáinn. Ég skrifa frænku og hún gefur vafalaust sitt leyfi til þess aS þú verSir hjá mér".. Og nú hafði Anna aftur eignast mömmu.

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.