Vikan - 04.08.1966, Blaðsíða 44

— Er ekki meira en nóg að gera?
Hefurðu marga kennara við skól-
ann?
— Við erum tvær eins og er, ég
og enskur ballettkennari, Miss Lois
Bennett.
— Og hugsar þú þér að helga
starfskrafta þína djassballettinum í
framtíðinni?
— Jó, ég er ókveðin í því. Eg
vinn að því um þessar mundir að
koma upp dansflokki, og ég vona
að hann verði kominn ó laggirnar
nú um næstu óramót. ,,Show-busi-
nessinn" hjá okkur hefur til þessa
verið átakanlega fábreyttur. Hann
er nánast ekkert nema grínvísna-
söngvarar. heir eru sumir mjög góð-
ir í sinni grein, en auðvitað ekki
einhlítir. Það er nauðsyn á miklu
meiri fjölbreytni á sýningarsviðum
samkomuhúsanna okkar. Og í því
sambandi getur djassballettinn ó-
tvírætt haft mjög þýðingarmiklu
hlutverki að gegna.
dþ.
200 bréf á viku
Framhald af bls. 15.
— Já, íslenzk lög eru yíirleitt mjög
vinsæl og oftast tvö eða þrjú gang-
andi í einu. Um þessar mundir eru
vinsælustu íslenzku lögin ..Leyndar-
mál“ og „Elskaðu mig“.
— Og óskirnar berast hvaðanæva
að?
— Já — og ekki síður utan af lands-
byggðinni. Einnig er mikið um kveðj-
ur frá útlöndum, — einkum frá ungu
fólki, sem er við nám erlendis.
— Verða þeir, sem kveðjurnar senda,
að láta fullt nafn og heimilisfang fylgja
með?
— Já, annað er helzt ekki hægt að
taka til greina. í langflestum tilvik-
um er nafn og heimilisfang látið fylgja
með.
Gerður sagði að lokum, að sér þætti
reglulega skemmtilegt að annast þenn-
an þátt og lét þess getið, að brá'in
væru undantekningarlaust vinsamleg
og kurteisleg.
Gunnar oq Pétur
Framhald af bls. 15.
ar), Halldór Kristinsson (Tempó),
Henry Erlendsson (l.ogar), Trausti
Finnsson (Dúmbó), Hinrik Einarsson
(Ernir), Friðrik í Rofum og Dúi í
Straumum.
Næstir Þorgeiri Ástvaldssyni
(orgel) voru Grétar Skaptason (Log-
ar), Karl Muller (Lúdó), Ásgeir Sig-
urðsson (Dúmbó), Þórir Baldursson,
Gunnar Kvaran (Ernir) og Jón E.
Jónsson (Sóló).
Okkur þótti harla merkilegt, að
Þórir Balriursson skyldi hljóta svo
mörg atkvæði sem raun ber vitni,
þegar þess er gætt að hann hefur
sórasjaldan leikið á rafmagnsorgel
og aldrei verið í hljómsveit sem
spilari á slíkt hljóðfæri. Ef til vill
er skýringin fólgin í því sem stóð
ó einum seðlinum: „Eg kýs Þóri
Baldursson, sem lék með Dótum í
laginu „Leyndarmól". En vissuð þið,
að Þórir SONG líka með Dótum á
þessari plötu?
Næstir þeim Jóni Trausta Her-
varðssyni og Reyni Gunnarssyni
(saxófónar) komu þeir Hans Jens-
son (Lúdó), Halldór Pálsson (Lúdó),
Rúnar Georgsson (Hljómsv. Hauks
Morthens) og Guðni Pálsson.
Næstir Pétri Östlund (trommur)
voru Stefán Jóhannsson (Dátar),
OSafur Backmann (Mánar), Einar
Hólm Ólafsson (Ernir), Sigurður
Stefánsson (Logar) og trommari
Þairra frá Akureyri.
Næstur Rúnari Gunnarssyni, sem
kjörinn var vinsælasti söngvarinn,
var Helgi Hermannsson (Logar).
Þeir fsngu ta'svert fleiri atkvæði
en aðrir, sem nefndir voru til sög-
unnar í þessu sambandi. Þeir, sem
skiptu á milli sín öðrum atkvæðum,
voru Sigursteinn Hákonarson (Dúm-
bó), Rúnar Júlíusson (Hljómar), Jón-
as Jónasson (5 Pens), Einar Júlíus-
son (Pónik), Arnþór Þórhallsson og
Ole Gjöferá (Fónum, Neskaups-
stað).
★
B upptökusal
Framhald af bls. 15.
laginu Water Melon Man, sem er
gamalt og gott blues lag. Þótti öll-
um gáfulegt að útiloka öll svoköll-
uð „topplög", þar eð upptakan
mundi heyrast í útvarpinu að all-
löngum tíma liðnum og þá hætt við
cið tekið yrði að slá í slíkt lag.
Lagið Water Melon Man er liflegt
b'ues lag og hentar vel hljóðfæra-
skipan Óskahljómsveitarinnar. Rún-
ar Gunnarsson, söngvari, þekkti
íagið, en hafði aldrei sungið það
rg kunni því ekki textann. Pétur
Öst'und var f'jótur til og skrifaði
textann á blað á svipstundu.
Pétur sagði okkur um þetta lag,
að þcð væri eftir Herbie Hancock,
nsanir.ta hjá Miles Davies, þeim
þekkta jazzfrömuði. Lagið söng
fyrst náungi að nafni Mongo Santa
Maria, en nýlega kom það út á
niöiu með hljómsveit Manfred
Mann, sungið af Paul Jones.
Gunnar Þórðarson var byrjaður
að æfa sig á laginu strax og Pétur
minntist á það — á munnhörpu.
Hann gangur ölíum stundum með
n'ru'itla munnhörpu í vasanum og
b!æs i hana sjálfum sér til mikillar
ánæg'u en hinum Hljómunum til
hrellingar!
Um 10 leytið birtist Þorgeir í dyr-
unum og sagði sínar farir ekki slétt-
ar. Hann hafði lent í vandræðum
með að ná í orgelið sitt, sem var
læst inni í einu samkomuhúsinu.
Þegar hann var að byrja að koma
hljóðfærinu sinu fyrir, kom Jón
Trausti móður og másandi, en hann
hafði hlaupið i loftköstum niður á
höfn til þess að sækja saxófóninn
sinn. Og meðan blásið var í saxó-
fóna og kroppað i gítarstrengi sat
Pétur Öst’und úti í horni og lamdi
í einhvern furðulegan púða af mikl-
um móð. Það er „upphitun" hjá
Pétri, sögðu strákarnir okkur, og
það var auðséð á Hljómum, að þeir
prisuðu sig sæla að hann skyldi
láta sér nægja að banka í svona
púða!
Rúnar Gunnarsson hafði greini-
lega tekið ástfóstri við hinn nýja
gítar Gunnars Þórðarsonar. Hann
sat með gripinn í fanginu og sló í
strengina. Gunnar sat við hlið hans
og raulaði „Það er draumur að
vera með Dáta"!
. Um kl. hálf ellefu kom Knútur
Skeggjason, dagskrártæknimaður, á
stúfana, en hann sá um hljóðritun-
ina.
„Ja, nú lízt mér ekki á blikuna",
sagði hann, þegar hann sá, hve
margir voru í hljómsveitinni. Og svo
fór hann að koma fyrir hljóðnem-
um á víð og dreif um salinn en
vandinn er sá, að koma þeim þann-
ig fyrir, að góður samhljómur ná-
ist. Pétur hafði lagt teppi undir
trommusettið og yfir bassatromm-
una hafði hann sett frakkann sinn.
Það var ákveðið að taka lagið
upp í tvennu lagi — undirleikinn
fyrst en siðan söng og gítarsóló.
Um það leyti sem upptaka á und-
irspilinu var að hefjast, leit Gerð-
ur Guðmundsdóttir inn til okkar,
hún starfar á auglýsingastofunni á
næstu hæð fyrir neðan.
Það tók nokkurn tíma að fá jafn-
vægi í undirspiiið — fyrst í stað
heyrðist ekkert í orgelinu, þá var
rhythmagítarinn orðinn einum of
hávaðasamur og saxófónarnir þóttu
líka yfirgnæfandi. Eftir að lagið
hafði verið leikið ti! enda tvisvar
sinr.um, var hægt að hefja upp-
tökuna. Þá var orðið a!l fjölmennt
h'á upptökustjóranum, starfsstúlkur
hjá Utvarpinu höfðu runnið á hljóð-
ið — og svo var Kristján Magnússon
mættur til þess að taka myndirnar
fyrir okkur. Áður en hann fór inn
í upptökusalinn, leitaði hann vel
og lengi að einhverju til þess að
stinga í eyrun! Eins og allir vita
er Kristján í hópi okkar ágætustu
jazzpíanista, en hefur aldrei leikið
tón'ist skylda þeirri, sem þarna var
f’.utt.
Að lokinni fyrstu upptöku fengu
allir að hlusta á árangurinn. Hljóm-
sveitarlimirnir sátu hjá hátalaran-
um og bentu öðru hverju á hinar
og þessar nótur, sem hefðu nú
kannski mátt fara betur. Þrjú sóló
eru leikin í laginu — á orgel, saxó-
fóna og gítar. Þótt ekki hafi ver-
ið um stórvægileg mistök að ræða
í þessari fyrstu upptöku, var samt
ákveðið að taka undirspilið upp
aftur. Það gekk eins og í sögu og
nú var röðin komin að þeim Rún-
ari Gunnarssyni og Gunnari Þórð-
arsyni. Þeir fengu nú heyrnartól á
kollana og heyrðu þannig undir-
spilið. Þessi upptaka gekk mjög
vel, þótt Rúnar hefði aldrei sungið
lagið áður — og Gunnar hafði sett
eitthvert apparat í samband við
gítarinn sinn, og fékk þannig hin
furðulegustu hljóð úr hljóðfærinu.
Og þannig lauk þessari upptöku
með því að allir þökkuðu Knúti
Skeggjasyni fyrir vel unnið starf og
auðsýnda þolinmæði — og auðvif-
að sögðust allir hlakka til að heyra
þetta aftur í útvarpinu miðvikudag-
inn ??. ????, kl. 21 í þættinum
Lög unga fólksins. ★
Modesty Blaise
Framhald af bls. 5.
— Hann væri ekki svo vitlaus að
sleppa mér og sjá fyrir þér, Willie.
Eg gæti talað.
— Það væri nú kannske mögu-
legt fyrir hann.
— Ekki meðan við völdum eng-
um vandræðum. Minnstu þess. En
við verðum bara að sjá til.
— Rétt. Willie teygði aftur úr sér
og siappaði af. Eftir svo sem hálfa
mínútu spurði hann: — Hvernig fór
með fylfullu merina þína í Ben-
ildon?
17.
Klukkan var ellefu, þegar Mc-
Whirter kom inn í klefa Gabríels.
Gabríel sat með gaffal í hendinni
og var að éta af hrokuðum diski
með salati, ávöxtum og hnetum.
Mjólkurglas stóð á borðinu hjá hon-
um. Frú Fothergill lét fara vel um
sig í bólstruðu sæti meðfram öðr-
um veggnum og rýndi í krossgátu
í tímariti. Aðeins þrjú orð höfðu
verið skrifuð inn með klunnalegri,
barnalegri rithönd.
— Þau hafa verið að tala, sagði
McWhirter. — Það er allt á segul-
bandinu, svo mikils virði sem það
nú er.
Gabríel lyfti augabrúnunum og
McWhirter yppti öxlum.
— Oh, samhengslaus þvæja!
— Eins og?
McWhirter lokaði augunum. —
Hestar; Stúlka í Santiago; Ijóð C.S.
Lewis; að setja quartz-iodine öku-
Ijós á bílinn hennar; Bourbon
Street, New Orleans og Al Hirts
jass combo; de Lamerie silfrið, sem
hún keypti hjá Christie,- Harold
Pinter — Blaise finnst hann stór-
kostlegur, Garvin hefur ekkert álit
á honum; eifthvert elektróniskt
kjaftæði um stuttbylgju generator,
sem hann var að reyna að útskýra
fyrir henni; Otto Klemperer sem
stjórnanda níundu simfóníu Beth-
hovens; stúlku í Santiago —
— Nóg. Gabríel lagði frá sér
gaffalinn. — Attu við að þau
hafi ekki talað um, hvað yrði um
þau?
— Aðeins fáeinar mínútur. Þau
eru níutíu prósent viss um, að þau
fá að halda hausunum, svo lengi
sem þau dansa eftir okkar pípu.
— Gott. Gabríel fékk sér mjólk
að drekka. Frú Fothergill klóraði
sér á bringunni og horfði á hann
með nokkrum kvíðasvip.
— Það væri skrýtið að sleppa
þeim, sagði hún.
— Það hentar mér, ef þau.halda
það — þangað til að Blaise hefur
séð um söluna I Istanbul.
Frú Fothergill hugsaSi sig um
stundarkorn: — Attu við, að þú
ætlir ekki að sleppa þeim? spurði
hún.
— Ég á við það, frú Fothergill.
Það stríkkaði ofurlítið á vörum
Gabríels. — Hafðu ekki áhyggjur.
Þau verða hressing handa þér.
Hann drakk út úr glasinu og
44 VIKAN