Vikan - 13.07.1939, Page 20

/
20
V IK A N
Nr. 28, 1939
Reingelder
og þýzki fáninn!
Hans Breitmann skjögraði yfir þil-
farið í ljósrauðum náttfötum með
tebolla í annarri hendi og vínglas
í hinni. Gufuskipið sigldi með fram strönd-
inni á leið til Singapore. Hann þjóraði öl
alla daga og allar nætur og spilaði spil, er
hann kallaði „Scairt“, við þrjá landa sína.
— Ég var að þvo mér, sagði hann þrum-
andi raust, — en hvað þýðir að þvo sér
úr þessum bölvuðum sjó? Sko, — ég er
rennandi blautur og sveittur. Það er te-
inu að kenna. Láttu mig fá ískaldan bjór,
drengur!
— Ef öl er drukkið fyrir mat, er dauð-
inn vís, sagði einhver samferðamaðurinn.
— Ö1 er það versta, sem til er fyrir . . .
— Gott, ég veit það . . . fyrir lifrina.
Ég hefi enga lifur, og ég dey ekki. Að
minnsta kosti dey ég ekki á eins hrörlegu
skipi og þessu, er ekki hefir öl, sem
hægt er að drekka. Ef ég gæti dáið af
því, væri ég fyrir löngu dauður í Þýzka-
landi, Japan, Assam og víðar. Þar að auki
væri ég dauður á Jamaica eða Siam, en
hér er ég, og þarna eru orkidíumar mín-
ar, sem ég hefi leitað að um allan heim.
Hann benti á stýrið, en þar stóðu tveir
stórir trékassar, fullir af fölnuðum blóm-
um, sem allir um borð héldu, að væri
óskaplega dýrar orkidíur frá Assam.
Orkidíur vaxa ekki á þjóðvegunum, og
Hans Breitmann hafði farið langa leið til
þess að sækja sínar orkidíur.
— Hlustið þið nú á, sagði hann, þegar
hann hafði talað í rúmar tíu mínútur án
þess að draga andann. — Hlustið þið nú
á með athygli, þá skal ég segja ykkur sögu,
sem sýnir, hve gífurlega hættulegt það er
að safna einhverju og trúa því, sem aðrir
rannsóknarmenn hafa skrifað. Þetta gerð-
ist í Uruguay, sem er í Ameríku, — þið
vitið auðvitað hvar í Ameríku, — en þar
var ég að safna orkidíum og öllu öðru, sem
ég kom í kistur mínar. Ég var með manni,
Reingelder hét hann, og var að safna
kóralslöngum, aðeins frá Uruguay. Þær
eru ákaflega fallegar, eins og þið líklega
vitið, — rauðar og hvítar eins og kórallar,
sem eru dregnir á band utan um hálsinn á
ungri stúlku. Þar á meðal er slanga, sem
við kölluðum, okkar á milli, þýzka fánann,
því að hún er rauð, svört og hvít á lit.
Reingelder var dýrafræðingur, — dugleg-
ur maður, — drakk mikið, — meira en
ég!
— Guð minn góður, sagði Reingelder,
— annað hvort finn ég þýzka fánann eða
ég dey. Og við ferðuðumst fram og aftur
um alla Uruguay vegna þýzka fánans.
Smásaga
eftir Rudyard Kipling.
Dag einn, þegar við vorum, ja, guð má
vita hvar, og lágum í hengirúmunum okk-
ar úti í skógi, kom innfædd kona með
þýzka fánann í safnflösku, er ég átti.
Við hentumst fram úr rúmunum af tómri
gleði. Ég var nú líka að safna orkidíum
og vissi, að þessi þýzki fáni var markmið
og tilgangur lífsins fyrir Reingelder. Þess
vegna herti ég mig upp og sagði: —
Reingelder, þessi slanga er þín. — Herzens-
freund und guter Mann, sagði Reigelder
og opnaði flöskuna, en kvenmaðurinn æpti.
— Gott! Hún bítur, sagði ég — því að í
Uruguay verða menn að fara gætilega með
furðuverk náttúrunnar —. — Deyfðu hana
með alkóhóli, Reingelder, þá gerir hún
ekkert. — Nein, sagði Reingelder. — Ég
rannsaka slönguna. Það er ekkert að ótt-
ast. Kóralslöngur hafa ekki eiturtennur.
En ég leit á haus hennar, og það var ósvik-
inn eiturslönguhaus. — Það er betra að
fara varlega, sagði ég. — Ef hún bítur,
þá erum við fimm hundruð kílómetra frá
öllu! Sæktu alkóhólið og svæfðu hana
strax. Reingelder hélt á slöngunni í lófa
sínum. Þar skreið hún um, — helmingi
hægara en ormur. — Þvaður, sagði Rein-
gelder. — Yates segir, að engin kóral-
slanga hafi eiturkirtla. I Suður-Ameríku
trúðu allir á Yates. Hann hafði skrifað
bók. Þið kannist auðvitað ekkert við hann,
en hann var greindur og mikill maður.
Ég glápti á þýzka fánann, sem skreið
um lófa Refligelders. Haus slöngunnar var
ekki beint sakleysislegur.
— Gott góði! sagði ég. — Gættu þín,
annars færðu farmiða með hraðlest frá
jörð til himna!
— Þá færð þú slönguna, sagði Rein-
gelder og klappaði á hausinn á henni. —
Nú skaltu lesa sjálfur það, sem Yates
skrif aði!
Því næst gekk hann inn í tjald sitt og
sótti stóru bókina eftir Yates. Þýzki fán-
inn skreið um lófa hans. — Hér segir
Yates, byrjaði Reingelder og sló upp í bók-
inni, þar sem sannað var, að bit kóralslöng-
unnar væru aldrei hættuleg. Síðan skellti
hann bókinni aftur, og því næst kreisti
hann þýzka fánann, sem beit hann einu
sinni og síðan aftur.
— Kvikindið beit mig, sagði Reingelder.
Mér varð nú ekki um sel.
— Láttu utan um handlegginn, Rein-
gelder, sagði ég. — Og hvolfdu síðan í þig
einsmiklu viský og þú þolir.
— Ég drekk og borða, sagði Reingeld-
er og lagði slönguna frá sér. Hann var
eldrauður af heift.
Við borðuðum súpu, hrossakjöt og baun-
ir, en áður en við höfðum lokið að
borða súpuna, greip Reingelder utan um
handlegginn á sér og æpti: — Hann er
máttlaus! Ég er dauðans matur! Yates
hefir logið á prenti!
Satt að segja, var þetta ákaflega ömur-
legt, því að einkennin voru svo greinileg.
Hann hnipraði sig saman, rétti úr sér aft-
ur, hnipraði sig enn meira saman og froðu-
felldi. Ég var hjá honum og sagði: — Rein-
gelder, þekkirðu mig? En hann var alveg
meðvitundarlaus og þess vegna vissi ég,
að hann hafði engar kvalir. Síðan hnipraði
hann sig eins mikið saman og unnt var og
dó — aleinn hjá mér. Ég varð hryggur,
því að mér þótti vænt um Reingelder. Ég
jarðaði hann og tók síðan kóralslönguna
— þýzka fánann —, sem var vond og
miskunnarlaus, og ég drap hana.
Þannig eignaðist ég slönguna — og
þannig missti ég Reingelder.
1 LANDNÁMI
AUÐAR DJÚPÚÐGU. Frh. af bls. 5.
auðn — og hamingjan hjálpi nunnu-
klaustrinu þá.
Vonandi fá þó hin íslenzku húsfreyjuefni
að Staðarfelli heimsókn frá Hákoni, áður
en hönd eyðileggingarinnar hefir rifið
annan helminginn af hinni fögru umgjörð
meyjarskemmunnar.
Þá er það Ytrafellsbrún.------Hér er
gott að dvelja og gaman að láta sig dreyma
— fagran og hugljúfan draum. —
Sólin gyllir fjörðinn, sem liggur fyrir
fótum manns með sínar óteljandi eyjar.
— Breiðafjörður virðist reglulegt sann-
nefni, er maður stendur hér. Alstaðar haf
og eyjar. — Hvað hefir hér gerzt í sköp-
unarsögunni ? Hafa hér horfið iðgræn lönd
í djúpan sæ — og skilið eyjarnar litlu eft-
ir, sem sára en óteljandi vitneskju um
þann þunga skapadóm? Eða hefir guð al-
faðir í örófi alda sett þennan eyjaklasa
hér, til að sjá mismun láðs og lagar, á
undan tilorðningu hinna eiginlegu landa?
Þannið spyr hugur okkar, án þess þó að
• krefjast svars. Hitt er okkur allt: Sólvaf-
,inn fjörður og eyjar — há og hrikaleg
IfjöU lauguð sumri og sól. ----
_ Sólin er að kveðja. Síðustu geislar henn-
' ar teygja sig yfir Barðastrandarf jöllin, og
f jallablærinn svalur og hreinn vekur okkur
bráðum til meðvitundar um: ,,að gangi hún
undir gerist kalt, þá grætur líka allt.“
Við kveðjum Ytra-Fell, með fögnuði þess
sem fundið hefir eitthvað lengi þráð. —
Eitthvað, sem aðeins þessi staður átti einn.
Og meðan söngfuglinn syngur sín kvöld-
ljóð og Ijósálfar dagsins festa blundinn,
höldum við heim, um undralönd hinnar
frægu landnámskonu, Auðar djúpúðgu.