Vorið - 01.09.1954, Síða 3

Júlí—September 1954
3.
HEFTI
VORIÐ
20. ARGANGUR
Sólskinsbörn.
Brosfagur sólskinsdagur í Fagra-
hvamrai. Þau systkinin, Hreinn
og Heiða eru úti á túni og
eru að snúa í ilekk. Þau eru í sól-
skinsskapi í dag. Og nú skal ég segja
þér af liverju það stafar. Um það er
þessi saga.
í dag er laugardagur. En á morg-
»n ;etla systkinin í berjamó með
harnastúkunni í þorpinu. Þess
vegna eru þau svona glöð.
„Heldurðu ekki, að veðrið verði
gott á morgun?“ spyr Heiða.
Hreinn gáir spekingslega til veð-
tirs, eins og hann hafði séð pabba
sinn gera og svarar:
,,Jú, það hugsa ég. Útlitið er gott.
Kn við skulum samt hlusta á veður-
spána í kvöld.“
Og laugardagurinn líður. Heyið
er hirt eða rakað saman. Og um
kvöldið setjast bæði börnin við út-
varpið og hlusta.
Fullorðna fólkið skilur fyrst ekki
áhuga barnanna fyrir fréttunum,
þar til Hreinn segir:
„Ekki er nú veðurspáin amaleg.
Vesíanandvari og léttskýjað.“
,,Þá hlýtur að verða gott veður á
morgun,“ svaraði Heiða litla.
Svo taka börnin til berjaílátin
sín, og að því búnu fara þau að
hátta. Mammá þeirra fer að taka til
handa þeim nesti í berjaferðina, en
þegar hún kemur inn í svefnher-
bergið, eru þau bæði enn glaðvak-
andi.
„Hvers vegna farið þið ekki að
sofa, börn?“ segir hún.
„Við getum ekki sofnað fyrir til-
hlökkun," svarar Heiða litla.
Og enn leið löng stund, þar til
börnin sofnuðu.
Sunnudagsmorgunninn rann upp,
heiður og-fagur. Börnin vöknuðu
snemma og klæddu sig í skyndi.
Þau vildu vera tilbúin, þegar bíll-
inn, senr ætlaði að taka þau með í
berjamóinn, kæmi þangað.
Þegar pabbi þeirra kont inn,
sagði hann;