Vorið - 01.09.1954, Qupperneq 20

98
V O R I Ð
0
Fátæki drengurinn.
Eftir TROLLl NEUTZSKY WULFF.
Hópur stúdenta var á heimleið
frá háskólanum. Þeir voru allir fá-
tæklega til fara, en fátækastur
þeirra allra var drengur, sem hét
Hans.
Fötin lians voru útslitin, og hann
var fölur og magur. Ekki var hann
laglegur, en.hann hafði fögur augu
og skein einlægnin út úr þeim.
Á gatnamótum skildi hann við
félaga sína, af því að hann þurfti
aðra leið. Göturnar voru blautar og
mína ómynd. Þið megið ekki
hlæja, þó að ykkur finnist hún
ekki háfleyg né skáldleg:
Aldrei skal ég í mig vín
eða tóbak setja.
Er mér sama um allra grín
og einnig hvað þeir éta.
ARI: Þetta er nú gott hjá ykkur, og
er mín vísa lélegust, en hér er ég
með aðra, sem ég vil að við lesum
öll í kór: (Réttir börnunum blað,
sem þau öll líta á og mæla síðan
fram.)
Lofurn öll að láta ei
lystugt vín né nokkurt eitur,
okkar brjóta ævi fley.
Ætíð forðumst slæmar beitur.
T j a 1 d i ð.
forugar eftir rigningu. Kaupmanna-
höfn var ekki hreinlegur bær á mið-
öldum.
Þegar Hans kom heim í litla þak-
herbergið sitt, sat hann um stund í
þungum þönkum. Hann var frá fá-
tæku heimili. En efnaður frændi
hans styrkti hann til náms. Þessi
frændi hans hafði trúnaðarstöðu
hjá Beldenaks biskupi, en hjálpin,
sem Hans fékk, var þó mjög' lítil-
fjörleg.
Hans \ar mjög áhyggjufullur,
þar sem hann sat með hönd undir
kinn. Hann átti enga hlýja yfirhöfn,
og veturinn var framundan, og lton-
um var reglulega kalt. En hvernig
átti hann að eignast frakka? Hann
var svo sárfátækur.
Þá var drepið á dyr og húsmóðir-
in leit inn úr dyrunum.
„Hér er bréf til þín,“ sagði hún,
„það kom hér fínn þjónn og sagðist
eiga að skila ]rví með kveðju frá
Beldenaks biskupi."
Hans þekkti hvað húsmóðirin var
forvitin, og hann gætti þess að opna
ekki bréfið, fyrr en hún var farin
út. í því var dálítil peningaupphæð
og nokkrar línur á ljréfmiða:
fyrir hlý föt,“ stóð á miðanum.
Hans varð mjög glaður, og nú