Vorið - 01.09.1954, Síða 34

112
VO RI£>
honum um kollinn. Svo vék hann
sér samstundis að hinum drengjun-
um og sagði hressilega: „Þið verðið
nú að bíða stundarkorn, drengir
mínir, meðan ég geri við þetta. Ég
verð fljótur."
Drengirnir viku strax yfir í aðra
stofu, nema einn. Hann hafði verið
annar „þátttakandinn" í atburðin-
um. Þessir tveir snáðar höfðu verið
hjólandi úti á leikvanginum (sem
reyndar er bannað), og rekizt Jrar
saman. Hinn síðarnefndi hafði
sloppið með hruflur á fingri. Gerði
læknirinn að því á skammri stundu
og sneri sér síðan að Evjólfi, en svo
hét sá, er hafði meitt sig í tungunni.
Hann beið þarna við vaskinn, stein-
þegjandi, en blóðið draup jafnt og
þétt úr tungunni. Einhverjar
skrámur voru líka á hálsinum og
andlitinu.
Þegar læknirinn hafði skoðað
meiðslin, sagði hann, að ekki yrði
hjá því komizt að sauma svolítið.
Það væri skurður á tungubroddin-
um.
„Hvernig lízt þér á það vinurí"
minnir mig að hann bætti við.
Eyjólfur tók þessari tilkynningu
þegjandi, enda gat hann illa talað,
en ekki vottaði fyrir mótþróa, og
ekki heldur hræðslu eða kvíða.
Vafalaust hlaut þetta að verða sárt,
en drengurinn var auðsjáanlega
staðráðinn í að bera sig vel.
Læknirinn fór nú að taka til
áhöld og talaði sífellt við Eyjólt á
meðan, ekki þó í neinum með-
aumkunrróm, eða með áberandi
vorkunnsemi, en blátt áfram og
hreinskilnislega. „Þetta verður nú
svolítið sárt, en ef þú verður stilltur
og hreyfir þig ekkert á meðan, þá
skal ég verða mjög fljótur. Ég sé að
þú ert dugnaðar-piltur, sem æðrast
ekki út af smámunum. Þannig á
}:>að líka að vera.“
Á þennan hátt talaði læknirinn
sífellt, meðan á Jressu stóð, og öllu
tók þessi ellefu ára snáði með þögn
os: stakri stillinoru.
O O
Hjúkrunarkonan kenndi sjáan-
lega mjög í brjósti um Eyjólf, en
hún lét ekki á Jrví bera. Ég fór auð-
Vitað að dæmi hennar og stein-
Jragði. Við skildum hvað læknirinn
fór, enda hefðum við gert drengn-
um illt eitt með Jrví að fara að
aumka hann.
Eyjólfur var nú settur á stól.
Hjúkrunarkonan tók sér stöðu fyrir
aftan hann, Jrví að hún átti að halda
um höfuð drengsins, meðan læknir-
inn saumaði. Við fylgdumst öll
jafnvel með undirbúningnum, Eyj-
ólfur ekki síður. Ég sá að hann
horfði dálítið á grönnu, hring-
bognu nálina, sem nú var verið að
Jjræða og senn yrði stungið gegnum
bólginn og blæðandi tungubrodd-
inn. Ég leit eftir, hvort. ekki sæust
einu sinni tár í augnakrókum hetj-
unnar, en svo var ekki.
Læknirinn greip Jrví næst utan
um tunguna, allfast, virtist mér,