Vorið - 01.09.1956, Síða 18

96
V O R I Ð
Huldudren g urinn
Smaleikur í einum þætti
eftir MAGNÚS HÓLM ÁRNASON.
Leikendur:
Stína og Sigga, telpur, 10—13 ára.
Jökull, 8 ára.
Leiksvið:
Stofa, með borði og stólum.
Stína og Sigga eru inni. Stína er í karl-
niannsfötum, brotið upp á ermarnar og
skálmarnar, því að fötin eru of stór. Hún
hefur málað skegg á efri vör og hökutopp.
Sigga er í stóru, síðu pilsi, með þríhyrnu
;í herðum og peysuhúfu á liöfði. Þær eru
að enda við að búa sig.
Sigga: Heldurðu að fólkið fari nú
ekki að koma heim aftur frá kirkj-
unni?
Stina: Nei, nei. Það verður langt
þangað til það kemur.
Sigga: Ertu ekki alveg liissa á
henni Guðrúnu að skilja okkur telp-
urnar eftir einar heima?
Stína: Hissa? Eg held það sé ekki
mikið. Við erum nú engir aumingj-
ar.
Sigga: En við hölum aðeins verið
hér í sveitinni eina viku og erum
svo skildar eftir aleinar á heimilinu,
langt l'rá öllunr mönnum. Það er
alveg hræðilegt.
Stína: O, þetta er svo frjálslegt.
Við getunr ráðið öllu og látið alveg
eins og okkur líkar, og er ég kann-
ske ekki íullnryndarlegur húsbóndi.
(Gengur hnarreist unr gólf.) Svona
er þetta blessað kvenfólk, ævinlega
skjálfandi og veinandi af hræðslu.
Sigga (ldær): Sjá þig, Stína, lrvað
Jrú ert skrýtin og merkileg nreð Jrig-
Stina: Eg lreiti ekki Stína. Ég er
Jóhannes, lutsbóndinn lrérna. Og
]rú ert húsfreyjan:
Sigga (hlær): Og skeggið á Jrér.
Það er Jró svei mér gott.
Slina: En þú ert allt of mjó. Það
jrarf að setja nreiri brjóst á jrig.
Sigga: Já jrað er satt, en hvað eig-
unr við að lrafa?
Stina: Þetta hérna. (Tekur púða
og treður lronum undir treyjuna.)
Svona, nú eru brjóstin á þér ágæt,
en rassinn er nriklu minni en á Guð-
rúnu.
Sigga: Það getur verið að hann sé
lulllítill. En lrérer ekkert, senr hægt
er að hafa í rass.
Stina (hefur verið að svijrast um).
Sko, hérna kenrur kjóll af Gunnu.
Við skulum nota hann, ef hægt er.
Taktu upp pilsin. Fljótt nú!
Sigga (tekur upp pilsin): Þetta
verður allt of nrikið. (Hlær.)
Stina: Nei, nei. Sjáðu nú til. (Set-