Vorið - 01.09.1956, Blaðsíða 33

V O R I Ð
111
Úr heimi barnanna.
SILUNGURINN.
Það var einn fagran vormorgun,
er ísa var tekið að leysa, að silungur
einn synti á Jiarða spretti undir
vatnsskorpunni. Þarna synti hann
fram og aftur í leit að æti. Hvað
var nú þetta? Stór torfa af marflóm.
Silungurinn stakk sér með galopinn
munninn, og gleypti munnfylli
sína, hvílíkt sælgæti. Þetta endur-
tók hann nokkrum sinnum. Að því
búnu synti hann á burt: Ekki liafði
hann synt lengi, er liann sat allt í
einu fastur. Hvað gat þetta verið?
Þetta var þá net veiðimannsins,
þarna lá liann nú, og gat ekki hreyft
sig. Eftir nokkra stund fann hann,
að netið fór að hreyfast, og ekki
leið á löngu þar til hann lá á þurru
landi. Yfir honum stóð veiðimaður-
inn, með bros á vöruin. Hann losaði
liann úr netinu, og labbaði síðan
syngjandi heim.
Sigurbjöm Þorleifsson 11 ára,
Langhúsum, Skagafj.sýslu.
Kæra Vor!
Mér datt í hug að skrifa þér, og
segja þér sögu, sem ég bjó til sjálf.
Hún heitir
FUNDARLAUNIN.
Elsa litla var níu ára á morgun,
10. apríl. Hún liafði ldakkað til
þess í marga daga. — Hún bað
mömmu sína að lofa sér að bjóða
skólasystrum sínum, Dennu, Kiddý,
Ingu, Lillu, Stínu, Þrúðu, Helgu,
Gunnu, Dóru og Birnu. Þær voru
allar á svipuðum aldri og Elsa.