Vorið - 01.09.1956, Blaðsíða 21

VORI Ð
99
líkur manni. Ertu alveg viss, Sigga,
að Jni sæir hann koma út úr hóln-
um?
Sigga: Já, alveg viss. Eins og ég
stend liérna.
Stína: Uss! Talaðu ekki svona
liátt. Hann er að koma inn í liúsið.
Sigga: Og hugsaðu þér bara, —
hann ber ekki að dyrum eins og
maður. (), að sjá huldumann!
Stína: Þegiðu nú og komdu hing-
að, ef liann kemur hér inn. (Þær
fara út í horn.)
Sigga (heldur í Stínu): Stína!
Skelfur Jdú? Ertu nokkuð hrædd?
Stina: Nei, nei. Hann gerir okk-
ur ekkert.
Jökull (kemur, með einkennilega
prjónahúfu á höfði, er hann tekur
ofan, f prjónapeysu): Komdu sæl!
(Heilsar Stínu.) Og komdu sæl.
(Heilsar Siggu. Þær taka í hendina
á honum hálfhræddar, sérstaklega
Sigga.) En hvað þið eruð skrýtnar!
Nú, Júð eruð telpurnar, sem komuð
lúngað um daginn.
Stina: Já.
Jökull: Og Jni ert telpan (Bendir
á Siggu.), sem skældir alltaf, daginn
eftir að Jnð komuð.
Sigga (hálflirædd): Já, Jrað var ég.
Stina: Hvernig veiztu Jretta allt
saman?
Jökull: Mamnra sagði mér Jrað.
Hún veit allt.
Sigga (við Stínu): Spurðu hvaðan
hann sé.
Stina: Hvaðan ertu? Hvar áttu
heima?
Jökull: Ég á heirna í Hól, hérna
efra.
Sigga (við Stínu): Þarna sérðu, að
ég hef séð rétt áðan.
Stina: Hvað heitir Jrú?
Jökull: Ég heiti Jökull.
Sigga: En hvað nafnið er skrýtið.
Stina: Hvað ertu gamall?
Jökull: Átta ára.
Stina: En hvað þú ert stór.
Sigga: Heyrðu — ertu maður?
Jökull: Ja, mamma segir stund-
um, að Jrað verði kannske einhvern
tíma maður úr mér.
Stína: Hvað heitir htin mamma
þín?
Jökull: Hún heitir Randíður.
Sigga: Hugsið ykkur! Randíður!
Það hef ég aldrei heyrt áður.
Slína: Geturðu kornið hingað,
hvenær sem Jrér sýnist?
Jökull: Já, auðvitað. Ef mamma
leyfir mér það.
Sigga: En heyrðu! Geturðu l'arið
í gegnum skráargatið á hurðinni
þarna?
Jökull: Ha! Gegnum skráargatið!
Heldurðu, að ég láti stelpuaum-
ingja, sem skælir alltaf, gera grín
að mér? Nei, góða!
Sigga: Þú mátt ekki verða vondur
við mig. Ég rneinti ekkert illt með
Jressu.
Jökull: Ha ha ha! Vertu Jrá al-
mennileg.
Stina: Kanntu að lesa?