Vorið - 01.09.1956, Blaðsíða 29

V O R I Ð
hún hefði verið mikill ræfill að falla
í öngvit.
Þegar til stöðvarinnar kom, þyrpt-
nst allir út á stöðvarpallinn og nm-
kringdu þessar þrjá litlu hetjur.
Þau urðu næstum því rugluð í
Iröfðinu af öllu þakklætinu og lof-
inu, sem þau fengu fyrir snarræði
sitt.
Fríða var í sjöunda himni. Það
var dásamlegt að vera sannarleg
lietja. Eyrun á Pétri voru eins og
glóandi eldur, og hann var einnig
glaður. En Bobbí óskaði einskis
Irekar en að geta sloppið burt. Hún
togaði í treyju Péturs og sagði:
„Æ, komdu, komdu, mig lam>ar
svo til að komast heim.“
„Ég vonast til, að þið fáið að
heyra eitthvað frá járnbrautarfélag-
inu um þetta,“ sagði stöðvarstjór-
inn.
Síðan fóru þau. En um leið og
þau fóru, hrópuðu stöðvarstjórinn,
lestarstjórinn, vörðurinn, umsjónar-
mennirnir, kyndararnir ogallir far-
þegarnir margfalt húrra fyrir þeinr.
„Heyrið þið,“ sagði Fríða. „Þeir
hrópa lnirra fyrir okkur.“
„Já,“ sagði Pétur, „mér þykir
vænt um, að mér datt í hug að veifa
með einhverju rauðu.“
„Það var svei mér gott, að við
vorunr í rauðu pilsunum okkar,“
sagði Fríða.
En Bobbí sagði ekki neitt. Hún
sá í huganum lestina koma æðandi
107
á skriðuna, án þess að vita um
nokkra liættn.
„Það vorum við, sem björguðum
þeim öllum,“ sagði Pétur.
„Hefði það ekki verið voðalegt,
ef þeir hefðu allir farizt?“ sagði
Fríða.
„Og við tíndum engin kirsiber,“
sagði Bobbí.
Fyrir hugrekki og fræknleik.
Ég vona, að ykknr sé það ekkert á
móti skapi, að ég segi ykkur dálítið
um Bobbí sérstaklega. Það er svo
margt í fari hennar, sem mér fellur
vel, t. d. það, að hún vill alltaf
vera að gleðja aðra. Og hún getur
líka sýnt þögida samúð. — Ykkur
finnst þetta ef til vill leiðinlegt, en
það er m't alls ekki. Þessi þögula
samúð er með öðrum orðunr það,
að annar maður tekur þátt í sorg
þinni og elskar þig ennþá meira
fyrir það, að hann veit, að þú ert
hryggur, án þess að vera að þreyta
þíg á að segja þér það.
Þannig var Bolrbí. Hún vissi, að
mamma var hrygg, þótt hún hefði
ekki sagt henni ástæðuna til þess.
— En einmitt af því clskaði hún
mömmu sína miklu meira og
minntist aldrei með einu orði á,
að sig langaði mikið til að vita,
ltvað það væri, er hryggði hana svo
mjög. En það er alls ekki svo auð-
velt, sem þú ef til vill heldur. Hvað
sem fyrir kom, — og það bar oft.