Vorið - 01.09.1956, Blaðsíða 26

104
V O R I Ð
En Bobbí og Pétur stóðu grafkyrr
og þegjandi eins og þau væru gróin
við jörðina. Trén héldu áfram, allt-
af lengra og lengra. Steinar og dá-
lítið af lausri mold heyrðist nú
glamra við járnbrautarteinana fyrir
neðan.
„Það er allt að hrapa niður,“
sagði Pétur, en gat naumast stunið
upp orðunum. Og um leið og hann
sleppti orðinu, fór landspildan, sem
þessi einkennilegu tré stóðu á, að
slúta fram. Það var eins og trén
næmu staðar rétt sem snöggvast, en
síðan hrapaði allt, klettar, tré, runn-
ar, gras og mold, með ógurlegum
skruðningi og hávaða niður brekk-
urnar, og nam ekki staðar fyrr en
niðri á járnbrautarlínunni.
„Æ,“ sagði Pétur, „þetta er eins
og þegar verið er að hvolfa úr kola-
vögnum."
„En sú feikna skriða,“ sagði
Bobbí, „og hún hefur fallið yfir
járnbrautarteinana."
„Það tekur langan tíma að moka
þessu burtu," sagði Fríða.
„Já,“ sagði Pétur, og þagði síðan
dálitla stund. „Og lestin, sem kem-
ur 11.29 er ekki komin ennþá. Við
verðum að segja frá þessu á stöð-
inni, annars getur orðið ógurlegt
j árnbrau tarsl ys. “
„Við skulum flýta okkur,“ sagði
Bobbí og hljóp af stað.
„Komdu,“ hrópaði Pétur. Hann
leit á úrið og varð náfölur, en síðan
sagði liann fljótt og ákveðið:
„Það er enginn tími til þess.
Klukkan er farin að ganga tólf, og
það er langt til stöðvarinnar."
„Getum við ekki klifrað upp ein-
livern símastaurinn og notað sírna-
þræðina?"
„Þótt við gætum klifrað upp ein-
hvern staurinn," sagði Pétur, „J:>á
vitum við ekki, hvernig við eigum
að fara að því að nota símajjræðina.
Það er verst að hafa ekki eitthvað
rautt, þá gætum við farið niður að
járnbrautarlínunni og veifað."
„En Jreir myndu ekki sjá okkur
frá lestinni, fyrr en þeir væru komn-
ir fyrir hornið, og þá gætu Jieir séð
skriðuna alveg eins og við,“ sagði
Fríða, „og jafnvel betur, J^ví lestin
er þó hærri en við.“
„Bara við hefðum eitthvað rautt,“
endurtók Pétur, „þá gætum við
hlaupið fyrir hornið og veifað til
lestarinnar með því.“
„Við getum veifað með höndun-
um. “
„Já, en þá mundu þeir aðeins
halda, að það væri hin venjulega
kveðja okkar. En við skidum að
minnsta kosti koma niður að lín-
unni.“
Bobbí var föl og titrandi.en Fríða
var rjóð og óttaslegin.
„En livað mér finnst heitt,“ sagði
hún, „ég vildi óska, að við hefðum
ekki farið í dúkpilsin okkar í morg-
un. “
Hún nam allt í einu staðar og
Bobbí sömuleiðis.