Vorið - 01.09.1956, Blaðsíða 34

112
VO RIÐ
Birna var fátæk telpa, sem átti
heima ekki mjög langt frá Elsu.
Mamma hennar var fátæk ekkja,
sem varð að vinna fyrir systkinun-
um Bjössa og Elsu. Bjössi var sex
ára, en Elsa átta ára.
Birna var engin vinkona Elsu, en
Elsa bauð henni af því, að hún bauð
öllum telpunum.
Elsa var af ríku fólki komin.
Pabbi hennar var kaupmaður, og
liann hafði gefið henni gullúr í af-
mælisgjöf, þegar hún var átta ára.
Og henni þótti svo vænt um úrið.
Um kvöldið fór fjölskyldan að
finna vinafólk sitt. Og þegar Elsa
kom heim, varð hún þess vör, að
hún hafði týnt úrinu. Elsa var alveg
að deyja af harmi. — En mamma
hennar sagði henni, til að róa hana,
að úrið fyndist á morgun.
Nú er að segja frá Birnu. Hún
hafði farið að finna mann fyrir
mömmu sína. En þegar hún var á
leiðinni heim, sá hún glytta á eitt-
hvað á veginum. Þá þekkti hún
gullúrið hennar Elsu.
Daginn eftir fór Birna í veizluna
og sá, að Elsa var hrygg. Mamma
hennar sagði, að hún hefði týnt
gullúrinu, sem pabbi hennar gaf
henni.
Svo þegar staðið var upp frá borð-
um, bað Birna Elsu að finna sig, og
hún fékk henni úrið, og Elsa varð
svo glöð, að hún hljóp upp um
hálsinn á Birnu og kyssti hana. Og
Elsa gaf Birnu fallega hálsfesti í
fundarlaun. Og upp frá þessu var
Birna bezta vinkona Elsu.
Lilja Þuríður Kristjánsdóttir,
Miðsitju, Skagafirði, 12 ára.
TVEIR BRÆÐUR
Einu sinni voru tveir bræður.
Þeir voru mjög ólíkir hvor öðrum.
Annar var mjög góður og vildi allt
gott gera. Hann hét Óli. En hinn
hét Grímur og nennti ekki að gera
neitt.
Mamma þeirra var mjög oft veik.
Þegar hún var veik, urðu drengirn-
ir að hugsa um húsið og litlu systur
sína.
Svo var það einu sinjii, að
mamma þeirra var veik. Þá bað Oli
Grím að fara út með systur þeirra.
Grímur gerði það, en skildi hana
bara eftir fyrir utan húsið og hljóp
til félaga sinna. Þegar Óli kallaði
á hann, þá kom hann strax, en þá
var hann í fýlu allan daginn eða
læsti sig inni í herbergi sínu og var
þar. Þannig gekk það nokkra daga.
Svo var það einn daginn, að
Grímur var allt öðruvísi en venju-
lega. Hann vann öll verkin með Óla
og fór svo út. Óli minntist á það við
mömmu sína, en hún skildi það
lieldur ekki. — Svona endar sagan
mín.
Jóhanna Schmidt,
Hólag. 35, Ytri-Njarðvík.