Vorið - 01.09.1956, Blaðsíða 28

106
VORIÐ
farið út af línunni, en lialdið áfram
að veifa.“
Lestin kom æðandi með flug-
liraða.
„Þeir sjá okkur ekki! Þeir geta
ekki séð okkur. Allt verður þetta
árangurslaust,“ hrópaði Bobbí.
Flöggin, sem stóðu á járnbrautar-
línunni, fóru að sveiflast til, þegar
lestin kom nær. Steinhrúgan, sem
liélt þeim uppi, hrundi, og annað
þeirra hallaðist liægt til hliðar og
féll niður. Bobbí hljóp þangað,
greip flaggið og veifaði nú með
tveimur, og nú var hún ekki skjálf-
lient lengur.
„Farðu burt af teinunum, asninn
þinn,“ kallaði Pétur, bálvondur. En
lestin þaut alltaf áfram með fullum
liraða.
„Það er alveg þýðingarlaust,"
sagði Bobbí aftur.
„Farið burt af línunni,“ kallaði
Pétur og dró Fríðu á handleggnum
út af teinunum.
„F.kki undir eins, ekki undir
eins,“ sagði Bobbí og veifaði með
báðum flöggunum á móti lestinni.
Gufuvagninn sýndist svartur og ægi-
legur útlits.
„Ó, stöðvið, stöðvið!“ kallaði
Bobbí.
En enginn heyrði til hennar, ekki
einu sinni Pétur og Fríða, fyrir háv-
aðanum í lestinni. En seinna fannst
þeim, eins og gufuvagninn sjálfur
liefði heyrt til þeirra. Hann hægði
á sér og nam staðar, tæpar tuttugu
álnir frá þeim stað, er Bobbí stóð og
veifaði báðum flöggunum sínum
yfir járnbrautarlínuna. Bobbí sá
gufuvagninn nema staðar, þó hélt
hún áfram að veifa, aðeins liægara
en áður.
Þegar lestarstjórinn ogkyndarinn
höfðu stokkið niður af lestinni, og
Pétur og Fríða voru búin að segja
þeim frá hinni hræðilegu skriðu
hinum megin við ásinn, sáu þr.u
Bobbí liggja á grúfu þvert yl ir járn-
brautarteinana. Hrin hélt ennþá á
báðum flaggstöngunum. — Lestar-
stjórinn tók hana upp, bar hana inn
í lestina og lagði hana á bekk einn
á fyrsta farrými.
„Það hefur liðið yfir hana,“ mælti
hann. „Vesalings litla stúlkan. Það
er ekki að furða. Nú ætla ég að fara
með ykkur til stöðvarinnar."
Það var óttalegt að horfa á Bobbí
liggja þarna nábleika og hreyfingar-
lausa með bláar varir.
Pétur og Fríða settust hjá henni á
rauða fjaðrabekkinn og lestin sneri
við. Nokkru áður en þau náðu til
stöðvarinnar, vaknaði Bobbí og fór
að gráta. Þrátt fyrir það urðu hin
glöð, því að þau höfðu oft séð hana
gráta, en aldrei séð hana eða nokk-
urn annan falla í öngvit.
Þau reyndu auðvitað að hugga
hana, og smátt og smátt fór grátur-
inn að sefast, og endirinn varð sá,
að þau fóru öll að hlæja, af því livað