Æskan - 01.03.1989, Síða 23

nu bara Siggi.“
»Siggi!“
> Já, á íslensku. Á ensku heiti ég John,
a sPænsku José-Luis, á þýsku Hans og
a. .
»Bíddu, bíddu! Hvernig getur það
verið? Heitirðu mörgum nöfnum? Siggi
°8 J°bn og Hans eru mjög ólík nöfn.“
... >>Margt er öðruvísi í himnaríki en á
)órðu,“ sagði Siggi og varð á svipinn eins
°S hann vildi ekki meira um þetta tala.
»Aha, þá erum við komnir,“ sagði
ann þegar þeir höfðu gengið svolítið
ngra og Eyi sá fram undan risa-risa-
stora útskorna tréhurð með stórum dyra-
arnri sem leit út eins og ljónshöfuð og
tungan lafði út úr kjaftinum. Með henni
purpurarauðu teppi sem náði Eyja upp
að ökklum.
Siggi gekk á undan. Þegar Eyi leit um
öxl sá hann dyrnar falla sjálfkrafa að
stöfum. Þeir gengu heillengi en Eyi sá
ekkert fram fyrir sig vegna þess að Siggi
var svo feitur. Hann var gagntekinn af
að horfa í kringum sig svo að hann tók
ekki eftir því þegar Siggi nam staðar en
Þegar hann vaknaði lá hann í stóru
rúmi. Það var svo stórt að hundrað Eyj-
ólfar hefðu komist í það í einu og svo
mjúkt að hann hefði getað sokkið í gegn-
um það.
Guð lyfti honum upp úr rúminu og lét
hann niður fyrir framan sig.
„Jæja, Eyi minn. Hvað segirðu gott?“
„A-allt gott,“ stamaði Eyi.
„Það var nú gott.“
Svo kom löng og vandræðaleg þögn.
Guð og Eyi brostu vandræðalega í hvert
sinn sem augu þeirra mættust.
1 ^*881 dyrahamrmum í hurðina.
a furðulegasta var að það var ekkert
s> bara hurð eins og úti á víðavangi.
. ætlaði að spyrja Sigga um þetta en
mlnntist þá þess sem hann hafði sagt að
J"gt er öðruvísi í himnaríki en á jörðu.
t>ess hafði hliðið líka verið svona.
úóðið í hurðinni var. . . eiginlega
ýsanlegt. En þó er hægt að lýsa því
^ 1 stórum dráttum: Sterkt, holt,
u u> óþægilegt en samt þægilegt.
að leið dágóð stund áður en nokkuð
lst- Bergmálið dó út. Siggi beið þol-
ttioður en Eyi tvísteig, ræskti sig og
úostaði í sífellu.
0 n lokum marraði í hurðinni. Hún
Pnaðist ofurhægt og það leið löng stund
Var lí! °pið var 0fðið það stórt að hægt
le 3ð tr°ba sér inn um gættina og enn
þ^gri tlmi þar til Siggi gat gengið inn
iok °ann var ei<ki beinlínis magur. En
var opið orðið nægilega stórt og þeir
p8u báðir inn.
þa^yrir lnnan var glæsilegt á að líta. En
hei Var Clns °8 bér ættu eintómir risar
tnetr^ ^*Vl að a^ar burðir voru a.m.k. tíu
ar á hæð. Gangurinn var lagður
leit við á síðustu stundu svo að nefið fór
á kaf í hvíta munkakuflinn hans Sigga.
„Fyrirgefðu,“ tautaði hann og sté til
hliðar.
Og hann tók bakföll af undrun. Fyrst
sá hann tvo risastóra fætur. Hann leit
hægt upp eftir þeim og loks sá hann höf-
uðið. Þetta var gamall maður með hvítt
alskegg, feitur mjög og stór. Þetta var
Guð!
„Blessaður, Eyi minn,“ sagði Guð.
Það leið yfir Eyja.
„Þú ert víst búinn að bíða nógu
lengi,“ sagði Guð allt í einu og setti upp
bros sem varð að grettu. Hann ýtti á
takka á stólarminum.
Stundarkorni síðar kom engill inn í
salinn. Hann hneigði sig.
„Viltu fylgja Eyjólfi til systur sinnar,“
sagði Guð. Engillinn hneigði sig aftur og
tók í hönd Eyja. Þeir gengu sömu leið út
og Eyi hafði komið inn með Sigga.
Þegar þeir voru komnir út hófst engill-
inn á loft og Eyi með. Þeir flugu lengi,
lengi, yfir skóga og sléttur. Loks sá Eyi
stóran kastala sem minnti hann á kast-
alana í Skotlandi sem hann sá þegar
hann var þar með körfuknattleiksliðinu í
fyrra. Engillinn lækkaði flugið og lenti
loks við hliðina á kastalanum.
„Nú stendurðu á eigin fótum,“ sagði
hann og flaug burt.
Eyi horfði lengi á eftir honum. Þegar
engillinn var horfinn gekk hann hægt
upp kastalatröppurnar að útidyrunum.
Þar var dyrahamar í líki lambshöfuðs.
Eyi barði á dyrnar með honum. And-
stætt hamrinum að hýbýlum Guðs
heyrðist lágt í honum, dyrnar opnuðust
ÆSKAJST 23