Valsblaðið - 11.05.1973, Blaðsíða 6

4
VALSBLAÐIÐ
Aftari röð f. v.: Geir Guðmundsson, Hrólfur Benediktsson, Sigurður Ólafsson, Albert
Guðmundsson, Sveinn Helgason, Ólafur Jensen, Frímann Helgason. — Fremri röð f. v.:
Ellert Sölvason, Magnús Bergsteinsson, Hermann Hermansson, Snorri Jónsson,
Björgúlfur Baldursson.
gæfilega, „stúderaði“ mótherjana,
leikaðferð þeirra og knattmeðferð og
bjó sig síðan undir að mæta þeim.
Skipulagning, einbeitni og úthald
voru einkenni lians í leik og í lífi, en
samfara þessu var hressileg keppnis-
og vinnugleði, sem gerði Frímanni
auðvelt að hrífa menn með sér til
dáða. Hann fór ekki úr jafnvægi, þótt
syrti í álinn, reyndi lieldur ótrauður
markvíst að bæta uppbyggingu leiks
og athafna og krafðist þá jafnframt
meiri liraða I þeim, oft með góðum
árangri.
Frímann gerði miklar — og mest-
ar — kröfur til sjálfs sín, m. a. um
bindindi, reglusemi og ástundun, en
hann gerði einnig kröfur til annarra.
Þeim var yfirleitt vel tekið, en ekki
ætíð, og þá gat komið til átaka, samt
aldrei alvarlegra. Enn fremur kom
fyrir að Frímanni skjátlaðist, eins
og öðrum mannlegum verum, en hann
var þá fús til að játa mistök sín og
vann síðan heilsliugar að málefnun-
um með þeim mönnum, sem liann
hafði áður deilt við.
Á f jórða tug aldarinnar liafði smám
saman myndast harðsnúinn kjarni fé-
lagsmanna, sem fórnuðu s. a. s. hverri
frístund sinni félaginu, og eru sumir
þeirra starfandi enn þann dag í dag.
Uppbyggingarstarfi þessara manna er
það fyrst og fremst að þakka, að Val-
ur hefur undanfarna áratugi staðið
í fremstu röð íþróttafélaga landsins.
Einn þessara manna var Frímann
Helgason.
Hann studdi við bakið á yngri fé-
lagsmönnum, sem iðka vildu hand-
knattleik í félaginu og var með í
meistaraliði Vals fyrstu árin, sem
hann tók þátt í íslandsmótum í þess-
ari grein, 1940 til 1944, og varð á
þeim árum fjórum sinnum Islands-
meistari. Þessi íþróttagrein átti síðar
eftir að auka mjög á hróður Vals,
innan lands og utan, ekki sízt fyrir
afrek Valskyrjanna frægu. í hand-
knattleiknum nutu sín vel þeir eig-
inleikar Frímanns, sem aið framan var
lýst, og þó var þeirra ekki síður þörf
í sjálfu félagsstarfinu, svo umfangs-
mikið sem starf hans var á þeim vett-
vangi.
Hann þjálfaði ýmsa unglingaflokka
Vals í nokkur ár og gerði það af mik-
illi natni og skyldurækni, eins og öll
önnur störf, og þjálfaði einnig ungl-
ingalið í fleiri félögum. Æskulýðsstarf
var honum mjög hugleikið og það var
líf og kraftur í livatningaræðum þeim,
sem hann sí og æ hélt yfir ungling-
unum. Einn þeirra segir m. a. í minn-
ingargrein: „Frímann varð örlaga-
valdur margra ungra manna og ævin-
lega kom hann einliverju góðu til Ieið-
ar“.i
1 Jón Birgir Péturss., Vísir, 8. 12. ’72.
Honum var vel ljóst mikilvægi sam-
vista, samheldni og vináttu félags-
manna, ekki aðeins fyrir árangur í
leik og keppni, heldur einnig fyrir
einstaklinginn, ánægju hans af og
áhuga fyrir félagsstarfinu. Frímann
var líka að finna í þeim hópi vaskra
Valsunga, sem reistu skíðaskála Vals
í Kolviðarhólslandi, þar sem ótal fé-
lagar hafa átt margar sameiginlegar
ánægjustundir á milli fjalla. Þá lagði
Frímann og fram ótalin dagsverk við
byggingu félagsheimilisins að Hlíðar-
enda ásamt mörgum öðrum góðum
Valsmönnum. - Og félagsstarfið hélt
áfram að vaxa og vaxa, eignir að
aukast og reksturskostnaður með, en
öll stjórn og ábyrgð ávallt í höndum
áhugamanna.
Árið 1945 var að tillögu Frímanns
stofnað fulltrúaráð Vals, en það er
ráð reyndra manna í starfi félagsins
og áhugasamra um hag þess, félags-
stjórninni til ráðuneytis. Er ráðinu
ætlað að tryggja svo sem verða má
jafnvægi og öryggi í starfsemi félags-
ins, og hefur það reynzt stjórnum
félagsins góður styrkur. Lengst af
gegndi Frímann formannsstörfum
fulltrúaráðsins.
Frá 1957 átti Frímann sæti í rit-
stjórn Valsblaðsins og var í mörg
undanfarin ár aðalritstjóri þess. Blað-
ið hefur stækkað og jafnframt vaxið
að vinsældum með liverju ári, ekki
sízt fyrir viðtöl Frímanns við aldna
og unga, við fyrrverandi og núver-
andi keppendur og samstarfsmenn og
við fjölskyldur þeirra. Blaðið, sem er
stórt og glæsilegt og ríkulega prýtt
myndum, eykur samlieldni félags-
manna og tengir þá Val sterkari bönd-
um. Það liefur því geysimikla félags-
lega þýðingu. Á bak við það liggur
óhemju mikil vinna, viljakraftur og
snerpa. Hér var ekki frekar en á öðr-
um sviðum gefizt upp, lieldur haldið
áfram og bætt við.
Frímann var mikill aðdáandi séra
Friðriks Friðrikssonar og gerði mik-
ið til, einkum með skrifum sínum og
ritstjórn á Valsblaðinu, að áhrifa séra
Friðriks gætti sem lengst í félaginu.
Frímann vildi af einlægni, að Valur
gerði að einkunnarorðum sínum þau
orð séra Friðriks, sem letruð eru á
styttu lians á Valsvellinum: Látið
aldrei kappið bera fegurðina ofurliði.
Frímann sýndi vilja sinn í þessu, í
leik, í starfi og í skrifum sínum um
íþróttir. Knattspyrnan er ekki aðeins
mikilvæg líkamsrækt, heklur einnig
tæki til sjálfsögunar, tæki til skiln-
ings á gildi samvinnu og til þjálfunar
í tillitssemi við aðra.
Af framan sögðu má sjá, að Frí-
mann hafði miklu forystuhlutverki
að gegna í Val, enda vel til forystu
fallinn. Ekki hafði liann verið nema
tvö ár í félaginu, er liann var kosinn
í stjórn þess. Á tímabilinu 1931 til
1942 sat hann 9 ár í stjórn Vals, þar
af 6 ár sem formaður, árin 1934—38
og 1941—43.
En Frímann starfaði einnig að
íþróttamálum utan Vals. Hann átti
sæti í stjórn Í.S.I. í 15 ár, þar sem
mikið starf liggur eftir hann, eink-
um á sviði skipulagsmála íþrótta-
hreyfingarinnar. Þá var liann og for-