Valsblaðið - 11.05.1973, Blaðsíða 32

30
VALSBLAÐIÐ
Við hringborðið f. v.: Vilhjálmur Kjartansson, Þórir Jónsson, Jóhannes Eðvaldsson,
Sigurður Dagsson, Frímann Helgason og Jón Karlsson.
ekki nóg eins og t. d. Félagsheimilið
okkar, fyrir fundi, koma þar saman
og ræða málin eins og við gerum hér
í kvöld, einnig meðan á keppnis-
tímabilinu stendur. Ennfremur gæt-
um við notað Valsskálann, og þá sér-
staklega ef við erum með sundurleit-
an hóp, til að þjappa hópnum saman.
Þeir, sem eru giftir, gætu komið með
konur sínar. Við höfum farið að
Laugarvatni og hefur byrjunin verið
góð, en það félagslega hefur vantað,
svo að þetta hefur farið að nokkru
leyti út um þúfur.
Hvað æfingatæki snertir, vildi ég
nefna lyftingartæki, en þau eru hér
mjög léleg. Lyftingar þjálfa alla
vöðva líkamans og eru því góð þjálf-
unartæki. Þau tæki eru sjálfsagt dýr,
en ef til vill mundi það koma fljótt
til skila með betri aðsókn, ef við sýn-
um betri leiki.
Jón Karlsson spyr: Notið þið Öskju-
hlíðina sem þjálfunarsvæði?
Þórir: Það var gert þegar Árni
Njálsson var þjálfari hjá okkur.
Jóhannes: Varðandi lyftingarnar
vil ég benda á, að það eru komnar
lyftingarstöðvar í bæinn og væri
möguleiki að semja við þær um þjálf-
un, eftir ákveðnum tímaseðli.
Fjórða spurning: Hvernig viljið þið
laga þetta?
Sigurður: Það hefur verið talað um
sundurleitan hóp, þjálfara o. fl. Ég
held, að ef það kemur í Ijós að þjálf-
ari, sama hver hann er, er ekki fylli-
lega vandanum vaxinn, þá eigi leik-
menn að ræða það við stjórn deildar-
innar og gera sínar athugasemdir,
eigi hún sem atvinnurekandi að taka
málið upp og styðja við bakið á báð-
um; þarna verður að vera samvinna
á milli allra aðila.
Jóhannes: Þetta er nú mikið undir
þjálfaranum komið og ef leikmenn
vilja ekki fórna sínum tíma í æfing-
ar, þá skil ég ekki hvað þeir eru að
gera í þessu. Við erum að reyna að
skapa hóp og þá verðum við að æfa
til þess að ná ákveðnum árangri, og
það er ekki hægt nema allir komi
saman til æfinga.
Þórir: Ég er smeykur við að hér
á íslandi séu ekki til viðunandi þjálf-
arar í fyrstu deild, en þeir hafa mikið
að segja um þessi mál. Sem mann-
þekkjarar eiga þeir að geta haft mik-
il áhrif. Stjórnendur þurfa líka að
koma á æfingar og fylgjast með því
sem þar er að gerast. Þau atriði sem
á bjátar þarf að skýra fyrir mönnum
og reyna að fá samstöðu í málunum.
Vilhjálmur: Til þess að eitt lið verði
gott þarf að finna a. m. k. 16 menn
sem eru tiltölulega jafnir og leyfa
öllum þeim, sem getu hafa að komast
að á æfingum. Ef maður á lélegan
leik í deildakeppninni, á að setja hann
út af leikvelli, þá á nýr maður að
koma inn, sem hefur fengið mögu-
leika, og vera tilbúinn að taka stöðu
hins sem kallaður er af leikvelli.
Fimmta spurning: Ég spurði í sum-
ar nokkra kunnuga menn, ágæta ein-
staklinga, og svarið var hjá öllum
eins: í liðinu eru nánast þrír ósam-
stæðir hópar. Hvað viljið þið segja
um það?
Sigurður: Við höfum nú rætt þetta
innbyrðis og það má til sanns vegar
færa, að þetta séu svolítið dreifðir
hópar, og vil ég taka undir það, en
svo er annað: ég held að leikmenn,
hver út af fyrir sig, séu miklir ein-
staklingshyggjumenn í liðinu, það
þarf að uppræta og binda liðið betur
saman.
Jóhannes: Ég er sammála því, að
þarna voru a. m. k. þrír hópar í liðinu
og ennfremur er ég á sömu skoðun
og Sigurður, að í liðinu séu yfirleitt
miklir einstaklingshyggjumenn. I því
sambandi vil ég benda á, að maður
sem kominn er í marktækifæri á ekki
að reyna að skora ef félagi hans er
betur staðsettur.
Þarna ásaka ég blaðamenn, þeir
eru alltaf með sínar töflur um marka-
hæstu menn liðanna. Þess marka-
hæsta bíður bikar að loknu móti, og
er það ekki freistandi að reyna að
skora? Svona hugsunarháttur er til
og það í öllum liðum.
Þórir: Flokkurinn í sumar var mjög
sundurleitur, þetta voru nokkrir hóp-
ar og þetta endurspeglar einnig ein-
staklingshyggjuna. Við verðum að
treysta hver öðrum og bera virðingu
hver fyrir öðrum. Þetta hafa verið
toppmenn margir hverjir, það er
erfitt að skýra þetta; það er eins og
menn hugsi: Ég er toppmaður og það
er sjálfsagt að ég verði það. Þetta
þýðir, að það verður erfitt að komast
í samfélag og samvinnu við þessa
menn. Einn hópurinn var þannig
klíka, að það var ómcgulegt að kom-
ast inn í hana, og ég vil segja að hún
hafi sundrað miklu og haldið öðrum
frá sér og hinir því ekki viljað nálg-
ast þá, af ótta við háðskot sem stund-
um bar mikið á.
Vilhjálmur: Á æfingum voru þessir
hópar að ræða sín á milli hvað þeir
hefðu verið að gera um helgina og
hlógu þeir hver í sínu horni. Þetta er
ekki eins og það á að vera. Mér finnst
líka, að menn beri ekki nógu mikla
virðingu fyrir félögum sínum og því
sem þeir eru að gera, þegar þeir fara
að ræða um það í hálfleik hvert eigi
að fara eftir leikinn. Hér má líka
benda á, að það er algengt að menn
komi inn í hálfleik og þá stundum
„rakir“, og gefa þá ráð á báða bóga.
Þetta er hvimleitt, og þá komum við
að því, að stjórn liðsins og því, sem
það varðar, er ekki nógu góð.
Mér finnst það vera undir okkur
sjálfum komið hvað samstillingin er
mikil, því að ef við komum bara sam-
an og tölum, þá þarf þetta ekki að
vera svo slæmt.
Nokkrar umræður urðu um heim-
sóknir í búningsklefa í hálfleik og kom
þar sitthvað fram, og lögðu allir til
að dyrum væri lokað meðan leikhlé
stæði yfir. Kom þeim saman um, að
þessir búningsklefagestir hefðu trufl-
að þjálfara við umræður um gang
leiksins og leiðbeiningar.
Jón Karlsson upplýsti: Þjálfari
fyrirskipar í upphafi tímabilsins að
liðsmenn fái notið fyllstu afslöpp-
unar fyrri 5 mínúturnar, en þær síð-
ari notar hann til að lesa yfir okkur
það sem hann hefur að segja um fyrri
hálfleikinn, sem liðinn er, og tala síð-
an um það sem gera skuli í síðari
hálfleik.
Sjötta spurning: Ef þið væruð