Valsblaðið - 11.05.1973, Blaðsíða 67

VALSBLAÐIÐ
65
líka. Þar var aðstaða öll til fyrir-
myndar, stór og björt búningsher-
bergi, sérstakur upphitunarsalur,
þar sem þjálfari gat undirbúið liðið
fyrir leikinn, og síðast en ekki sízt
sjálfur keppnisvöllurinn, bjartur og
skemmtilegur, með sætaröðum allan
hringinn, sem virtist frá keppnis-
vellinum séð, teygja sig hátt upp eft-
ir hvolfþakinu, sem annars verður
manni sennilega eftirminnilegast
hvað byggingarstíl varðar. Um hlut
dómaranna í leikjunum er annars
bezt að hafa sem fæst orð. Við erum
ýmsu vanir og komum sennilega til
með að þurfa að kingja ýmsu frá þeim
í framtíðinni. Annars kom það okkur
mest á óvart hversu áfergjulegir
þeir voru í að flauta á leiktafir í
tíma og ótíma.
Voru áhorfendur að leikjunum
margir og hafði fjöldi þeirra einhver
áhrif á stemningu ykkar í leikjun-
um?
Leikirnir voru yfirleitt vel sóttir,
enda áhugi mikill í Þýzkalandi fyrir
handknattleik. Þegar við lékum við
Tékka var t. d. húsfyllir og var ágæt
stemning í húsinu okkur í hag. Okk-
ur var alls staðar vel tekið og til
gamans má geta þess að alltaf voru
mættir 50—60 íslendingar sem
bjuggu í Þýzkalandi, aðallega náms-
fólk, og hvöttu okkur óspart.
Hvað var við að vera hjá ykkur
milli leilcja, t. d. æfingar, horft á
aðra keppnir, eða eitthvað annað?
Skipulag þessara Olympíuleikja var
á allan hátt til fyrirmyndar- Eins og
Þjóðverja var von og vísa gleymdu
þeir svo sannarlega ekki að útbúa
aðstöðu fyrir íþróttafólkið til alls-
konar leikja og tómstundagamans,
því að af frítímanum var nóg. Menn
gátu valið um hvort þeir heldur
vildu fara í mini-golf, borðtennis úti
eða inni, tefla skák úti í sólskininu
með taflmönnum á stærð við gólf-
vasa, sleikja sólskinið í sundlaugun-
um, fai'ið í bíó eða diskótek á kvöldin.
Aðstaða til æfinga var ágæt og æfð-
um við venjulega einu sinni á dag.
Til að byrja með sóttum við æfingar
víðsvegar í borginni í hin og þessi
íþróttahús, en við lærðum fljótt að
notfæra okkur aðstöðuna utanhúss.
Rétt utan við Olympíuþorpið voru
nokkrir æfingavellir með tartan-lagi,
og notfærðum við okkur þessa að-
stöðu til hins ýtrasta. Að sjálfsögðu
var alltaf eitthvað að ske á íþrótta-
sviðinu, keppnir á fleiri en einum
stað í einu, og höfðum við frían að-
gang að frjálsíþróttavellinum og
handboltanum sem við notuðum okk-
ur óspart.
Geturðu lýst fyrir okkur áhrifum
þess að vera þátttalcandi i slíku móti,
sem Olympíuleikararnir eru?
Að vera valinn til þess að keppa á
Olympíuleikum fyrir þjóð sína er
hverjum íþróttamanni mikill heiður.
Sú ábyrgð og það traust sem við-
komandi íþróttamanni er sýnt, er
vissulega þess virði að allir ungir
íþróttamenn og konur setji sér það
mark að komast í keppnislið þjóðar
sinnar. Að standa á verðlaunapalli
og taka við gullmedalíu og hlusta síð-
an á þjóðsönginn sinn leikinn hlýtur
að vera hverjum manni ógleyman-
leg stund. En því miður, það er ekki
pláss fyrir okkur alla á verðlauna-
pallinum, og skiptir þá mestu að
hver og einn notfæri sér þá reynslu
og þann þroska sem hann öðlast, á
réttan hátt í framtíðinni. Setningar-
athöfnin verður okkur sennilega efst
í huga, og sú tilfinning og stolt sem
greip mann þegar við gengum inn
á aðalleikvanginn fylktu liði og kynn-
irinn tilkynnti „ísland“ verður ekki
lýst með orðum. Er út í leikina sjálfa
var komið varð maður ekki var neinn-
ar sérstakrar 01ympíustemningar,það
eitt skipti máli að við vorum að fara
að leika landsleik og var sú stemning
að sjálfsögðu alltaf fyrir hendi.
Urðuð þið íslendingar nokkuð var-
ir þeirra válegu atburða er gerðust
í búðum ísraelsmanna og höfðu þeir
atburðir nokkur áhrif á áframhald-
andi þátttöku?
Sá skelfilegi atburður sem átti sér
stað er morðóðir Arabar ruddust inn
í Olympíuþorpið með morðtólum sín-
um til þess að drepa og hertaka ísra-
elsku íþróttamennina kom sem þruma
lir heiðskíru lofti. Hin volduga og
sterka hugsjón sem haldið hefur
merki Olympíuleikanna á lofti um
áraraðir riðaði til falls. Úr búðum
okkar íslendingann urðum við lítið
varir við þessa blauðu Araba, sem
virðast hafa þær baráttuaðferðir ein-
ar að myrða varnarlaust fólk, en þá
ósjaldan er þeir lenda í alvöru bardaga
gera þeir gjarnan í buxurnar og
hlaupa og eru frægir fyrir það eitt að
vera litlir hermenn. Sem menn muna
stóð til að slíta leikunum en fram-
sýnir menn fengu því afstýrt. En víst
ei' að skuggi þessa atburðar hvíldi yf-
ir leikunum allt til enda og mun ef-
laust sjaldan hafa horfið úr hugskot-
um þorpsbúa.
Það var mjög gagnrýnt að ekki
skyldi liafður læknir eða nuddari með
liðinu. Kom það nokkuð að sök lijá
ykkur?
Af hálfu okkar leikmanna þótti það
sjálfsagt að hafður yrði með nuddari
og þá allavega læknir, en sem kunnugt
er fékk það ekki hljómgrunn hjá þeim
herrum sem með þessi mál ráðskazt.
Þótti peningunum betur varið með
því að auka við fararstjóraliðið. Að
sjálfsögðu kom það að sök. í keppni
sem þessari þar sem leiknir eru nokkr-
ir leikir á fáum dögum eiga menn
alltaf við einhver eymsli að fást, og
er þá óboi'ganlegt að hafa traustan
lækni við hendina, sem getur fram-
kallað bata á sem skemmstum tíma.
Að lolcum, stefnir þú að því að taka
þátt í næstu Olympíuleikum?
Ég hef engar áhyggjur af því,
vonandi verður íslenzka liðið sterkara
en svo að það hafi not f.vrir okkur
„gömlu skúnkana“.
Valskeppendur a Olympíuleikunum í Munchen 1972. F. v.: Ólafur Benediktsson, Ágúst
Ögniundsson, Gísli Blöndal, Ólafur H. Jónsson, Stefón Gunnarsson og
Gunnsteinn Skúlason.