Heimilisblaðið - 01.12.1954, Blaðsíða 30

Kóngur kútveltist eftir góljinu í eina áttina, kórónan í aöra og ríkisepliö í þá þriöju.
Allir stóðu nú upp og kross-
lögðu hendurnar á brjóstinu.
- Vill yðar hátign allra
mildilegast þóknast að loka
yðar konunglega munni?
- Hvað segið þér?
- Það er óhjákvæmilegt,
yðar hátign, að halda sér
saman.
- Jæja, ég er til.
- Og svo verður yðar hátign
að loka augunum.
- Jæja. Byrjar hann nú
bráðum?
- Á augabragði!
Stúdentinn brá þá út und-
an sér flötum lófanum, og
kóngur vissi eigi fyrri til en
hann fékk roknaskell á ,,feita“
vangann, svo að hann kútvelt-
ist eftir gólfinu í eina áttina,
kórónan í aðra og ríkiseplið
í þá þriðju, en um veldissprot-
ann hélt hann dauðahaldi. Og
allir hrópuðu einum munni:
- Hjálpi oss!
Það var kóngsdóttirin , ein,
sem sendi stúdentinum koss á
fingri sér, sneri sér við og hlát-
urinn sauð niðri í henni.
Kóngur sat nú á gólfinu, laf-
móður eftir allan veltinginn og
hrækti og hrækti í ákafa.
- Foj — tvoj! Ég verð —
foj! — að segja — tvoj! foj!
tvoj! tvoj! — ó, hvað mér létti
við þetta! Þetta er svei mér
ágætt ráð, þrátt fyrir allt —
tvoj! Ráðherra, færðu mér
hrákabakkann.
- Komið með vatn! bauð
stúdentinn.
Og vatnið kom, og kóngur
skolaði innan á sér munninn.
Og kýlið var allt í burtu, og
kóngur í sjöunda himni og
var nú orðinn sama konung-
!ega ljúfmennið og áður.
- Yðar hátign kennir þá ekk-
ert til framar? spurði stúdent-
inn.
- Nei, hamingjunni sé lof!
En hart var það meðan á því
stóð — si sona.
- Þetta er nú að vera hag-
sýnn, sagði stúdentinn.
- Ja, vissulega. Hagsýnir
menn eru að mínu skapi. Ég
held hér hundrað . . . Jæja, en
nú skulum við gera okkur glað-
an dag. Komdu nú, dóttir mín.
Sko! þetta er þá hann, sem á
að verða maðurinn þinn. Lízt
þér vel á hann?
- Já, mér lízt ljómandi vel
á hann, góði pabbi. Má ég
kyssa hann?
- Gerðu svo vel — eins
marga kossa og þú vilt. Hann
er að vísu ekki nema stúdent,
en við hérna erum laus við alla
hleypidóma og búum í menn-
ingarlandi. Kysstu hann bara,
allt hvað af tekur — si sona.
- En drottningin mín góða,
en hvað ég er orðinn svangur.
- Og ég líka, sagði stúdent-
inn, alveg er ég glorhungraður.
Nú var þá sezt að borði. Ég
þarf nú varla að segja ykkur,
að þarna var glatt á hjalla.
Kóngur lék við hvern sinn
fingur, og stúdentinn og kóngs-
dóttirin réðu sér ekki fyrir
fögnuði.
Það var nú ekki látið lengi
bíða með brúðkaupið. Stúdent-
inn lauk læknisprófi sínu, þótt
kóngur segði nú reyndar, að
hann gæti læknað, þó að hann
tæki ekki próf.
Og er prófi var lokið, þá
gerði kóngur hann að prinsi.
Hvort hann varð kóngur, er
mér ókunnugt, en ég held hann
hafi orðið það.
Jæja, þá veizt þú það, hvern-
ig kóngurinn losnaði við tann-
kýlið. Og fáir þú einhverntíma
tannkýli, þá geturðu reynt að
verða af með það ,,si sona“.
[210]
HEIMILISBLAÐIÐ