Kirkjuritið - 01.07.1940, Page 21

Kirkjuri'tið.
Leiðin til fullkomnunar.
261
örugt, að háskólamenningin styður öfluglega að því á kom-
andi tímum að beina þjóðinni á réttan veg, inn á leiðina
til lifs, þroska, fullkomnunar.
IV.
Verið fullkomnir eins og faðir vðar á himnum er full-
kominn. Svo hátt setur Kristur markið — eilífðar tak-
niarkið. öld af öld, um aldaraðir, já, um alla eilífð á að
keppa að því að nálgast það. Engin hugsun fær eins fylt
mannshjartað svimandi sælu. En hvernig getum vér þorað
að trúa því? Hvernig má það verða? Af eigin rammleik
megnum vér það ekki. Vér þörfnumst hjálpar að ofan, frá
Guði. Hann, sem er hin hulda uppspretta lífsins og lilver-
unnar og vill, að alt stefni frá kærleika, fyrir kærleika og
til kærleika, verður að gefa oss kraftinn til þess. Það felst
einnig í orðunx Krists i guðspjallinn. Iiann sýnir oss ekki
aðeins leiðina til fullkomnunar, heldur einnig, hvernig unt
sé að fara liana. Hann hendir á skyldleika mannanna við
Guð: „Til þess að þér verðið synir föður yðar, sem er á
himnum,“ þ. e. a. s. til þess að breytni yðar heri ])ess skýrt
vitni, að þér séuð hans ættar. Það, sem vér eigum frá Guði
eins og börn frá föður, á að vaxa og þroskast fyrir fulltingi
hans. Þessa neista að ofan þurfum vér að geyma vel og
láta hann horfa við Guði, svo að andi lians lífgi liann meir
og meir og gjöri að björtum og skínandi loga. Þannig ber
að vinna við hirtu og yl kraftsins af liæðum starfið hér,
hæði kennara og stúdenta og í hvaða deild sem er eða við
kann að hætast. Guð verður að vera því lífi sól, Háskólan-
um og þjóðinni allri til farsældar og fullkomnunar.
Ég kom fyrir nokkurum árum í bókasafnslestrarsal há-
skólans ágæta og fornfræga í Oxford. Þar sat fjöldi fólks
á öllum aldri við vinnu sína alt frá nýlega fermdum ung-
lingum til lotinna gamalmenna hvítra fvrir hærum, hver
við sitt horð með bækur sínar og sökti sér niður í lestur-
inn og starfið. Allar helztu vísindagreinar veraldarinnar
voru stundaðar í þessum stóru salakynnum. En salarloft-