Kirkjuritið - 01.01.1941, Blaðsíða 10

Janúar.
Áramót.
Aldrei, síðan heimurinn var skapaður, hefir slíkt ógn-
ar ár verið til eins og það, sem nú er horfið í timans
djúp; — aldrei liafa áður jafnmargir karlmenn, kon-
ur og börn verið drepin, gerð örkumla, særð ólífissár-
um, bæði líkamlega og andlega, á einu ári.
En aldrei höfuð vér Islendingar, þrátt fyrir það þótt
ýmislegt erfitt liafi að höndum borið, er landið var her-
numið og útlendur her sat í landi voru mót vilja vorum
og óskum, samt þreifað eins ljóslega á því, hve Guðs
hönd er sterk og ináttug til varnar. Enn hefir enginn
Islendingur, sem heima á á voru eigin landi, verið svift-
ur lífi í þessum voða ófriði, en sjómenn vorir fengið
það fagra hlutskifti að bjarga lífi margra manna. Skip
vor sigla að mestu óáreitt um höfin, þar sem öðrum er
sökt í djúpið, og þau eru leidd óskemd fram hjá tundur-
duflum og hverskonar hættu, sem eyðileggja skip ann-
ara þjóða.
Það er staðreynd, sem allir virðast nú hafa komið auga
á, að það er sérstaldega vakað yfir voru landi og vorri
þjóð, að það er sterk hönd, sem heldur verndarhendi
sinni yfir oss, og það á svo skýran og augljósan hátt, að
ekki verður um deilt. — En þeir, sem ekki trúa á Guð
og ekki vilja viðurkenna handleiðslu hans, reyna auð-
vitað að koma með sínar skýringar á þessu fyrirbrigði,
en þær eru allar hégóminn einber; því að þótt vér setjum
svo, að stjórnendur hinna voldugu stórþjóða hafi lagt
þannig fyrir, að skipum vorum, sem eru svo fá að þau
geta engan veginn fullnægt flutinngsþörf vor sjálfra, hvað
þá annara, -— skvldi verða hlíft, þá geta þeir ekki leitt
þau fram hjá tundurduflahættunni og hinum mörgu