Kirkjuritið - 01.01.1941, Blaðsíða 20

Janúar.
Kirkju og safnaðar-líf.
Þegar ég hugsa um líf og starf hinna fyrstu safnaða
i kirkju Jesú Krists og svo um kirkju og safnaðarlíf nú
á dögum, þá finst mér aS þar muni vera um stórfeldan
mun aö rœSa. Ég á ekki viS kenning og trúarjátning,
heldur samfélagiS, bræSralagiS, lifandi og starfandi sam-
kvæmt trú sinni.
Þeir komu saman til bænahalds og styrktu og hvöttu
hverir aSra í baráttu og erfiSleikum, er þeir urSu fyrir
vegna trúar sinnar. Þeir héldu saman og hjálpuSu hver
öSrum, svo aS enginn þurfti aS líSa skort.
Þeir fylgdu kenningu Jesú Krists.
í nítján aldir liefir kirkja Krists veriS aS breiSast út
i beiminum. I skjóli hennar liafa þjóSirnar vaxiS og lifaS
kynslóS eftir kynslóS. Oft hefir kirkju og trúarlífi hnign-
aS meSal þjóSanna. En saga þeirra hefir sýnt, aS þá hefir
siSferSi spilzt og menningu lirakaS. En á öllum tímum
hefir GuS vakaS yfi'r mannkyninu. Mitt í villu vantrúar
og synda hefir liann kveikt skært Ijós trúarinnar og
sterka réttartilfinningu. Allir vakningarmenn trúar og
siSgæSis eru frá honum sendir mönnunum til viSreisn-
ar og bjargar. Mér finst, aS nú á dögum, alment séS, sé
kirkju og trúarlif þróttlítiS og komi lítt fram í lífi þjóSa
og einstaklinga.
Ég hugsa til þess, sem næst mér er, mins eigin safn-
aSarlífs. Mér finst svo tilfinnanlega margir gleyma kirkju
og safnaSarmálum, gleyma aS þeir tilheyra hinu elzta
og fjölmennasta félagi kristinna manna — lcirkjufélag-
inu. Flestir eru teknir inn i þaS smábörn. Fyrst framan
af æfinni veit barniS lítiS um gildi þess félagsskapar. En
mun ekki hverri móSur og hverjum föSur vera þaS heilög