Jörð - 01.08.1942, Blaðsíða 53

greifa. Sátu þeir að drykkju, eu samtal þeirra var þvingað
og vaudræðalegt. Biskupinn lyfti liendinni, sem liélt á sverð-
inu, upp yfir liöfuð sér, eins og liann væri að blessa, og sagði:
„Friður sé með yður!“
Flestir þeirra þekktu hann í sjón, og allir könnuðust við
liann, þegar einn hafði hvíslað nafn lians. Þeir spruttu á
fætur, tóku ofan og lutu honum. Og hann sagði:
„Hvar er húshóndi ykkar, greifinn?“
s.Greifinn er uppi, herra,“ svöruðu þeir. „Þér getið ekki
liitl hann núna.“
„Nú! En ég vil fá að hitta hann,“ sagði biskup.
„Okkur hefir verið skipað, að lála engan fara upp,“ sögðu
]ieir, og þótt þeir sýndu lionum fulla lotningu, dreifðu Jieir
sér þannig um salinn, að þeir vörnuðu honum uppgöngu í
stigann í horninu. En hiskup leit á þá mjög reiðulega og
mælti:
„Haldið þið, að ég viti ekki, livað gerzt hefur? Eruð þið þá
allir samsekir i þessuni yfirgengilegu svikum? Langar ykkur
til að verða hengdir í kastalaturnunum, þegar konungur
kemur með þúsund manns frá Strelsau?“
Nú litu þeir liver á annan í fáti, því að kommgur var misk-
unnarlaus, Jjegar liann var reittur til reiði, það vissu þeir,
og eins liilt, að hann unni systur sinni mjög. Og biskupinn
æddi alveg að þeim. Þá dró einn þeirra sverð sitt hálfvegis
úr slíðrunum. En er biskup sá þetta hrópaði hann:
„Ætlið ]>ið allir að koma svívirðilega fram við varnarlausa
sIúlku? Dirfizt þið að leggja hendur á systur konungsins? Og
þarna er náungi, sem ætlar að ráðast á hiskup heilagrar
kirkju!“ Og liann laust manninn pústur með flötu sverðinu,
•svo að hann féll við. „Lofið mér að komast, þorparar,“ sagði
hiskupinn. „Haldið þið, að þið getið slöðvað mann af Hent-
zau-ættinni?“
„Förum og segjum greifanum, að Iierra biskupinn sé kom-
inn,“ hrópaði hallarhrytinn og þóttist Iiafa fundið góða leið
út úr klípunni, því að þeir þorðu livorki að snerta biskupinn
né sleppa honum upp. Og brytinn hjóst til að hlaupa upp
stigann. En biskup skauzt eins og örskot á eftir honum, lét
Jörð 179
12*