Jörð - 01.08.1942, Blaðsíða 24

j ÚTSÝN |
Ágúst Sigurðsson:
Heima og heiman
VIÐ ÍSLENDINGAR, sem lengst af höfum hírsl úti á
hjara veraldar, höfum oft fundið lil þess, að heims-
viðburðirnir væru alltof langt frá okkur, svo að erf-
ilt væri að „fylgjast með“. Yið höfum litið með fjálglegri
virðingu upp til stórþjóðanna og verið þess albúnir að taka
við nýungum frá þeim, eins og kæmu þær frá hinni einu
sönnu uppsprettu allrar menningar. — Jafnvel hefur mált
lieyra það liér, að Norðurlandaþjóðirnar væru alltof litlar til
þess að nokkurt gagn væri að því, að eiga mök við þær, ahl
væri þar í smáum stíl og þær réðu engu um rás sögunnar.
Ekki þurfum við lengur að kvarta vfir því að við séum aí-
skekktir. Island hefur að vísu ekki verið dregið til heims-
borganna og stóru landanna, en stóru löndin hafa sent okk-
ur fjölmenna fulltrúasveit — og það alveg heim á hlað. —
Yið erum sviptir öllu sambandi við Norðurlöndin, og' sitjum
]>ví að menningaráhrifum stóru þjóðanna einna. — En hvað
skeður? Nú verða þeir, sem töluðu um smæð og þýðingar-
levsi Norðurlandaþjóðanna að hlusta á ])að — og ekki hvað
sjaldnast af vörum hinna stóru þjóða sjálfra — að Norður-
landaþjóðirnar séu einhverjar hinar mestu menningarþjóðir
lieims og að einmitt þær geti verið öðrum lil fyrirmyndar.
HOLLUR er heimafenginn haggi,“ segir gamalt máltækh
sem þráfaldlega sannast á einstaldingum og þjóðunn
En nokkuð er það mismunandi, hvað við köllum að vera
heima. Stundum eigum við við ]>að að vera á sínu eigin heini-
ili, en við getum líka talað um það að vera heima í byggðar-
laginu; og séum við erlendis þýðir „heima“ sama og á ísland)-
Og mörgum íslendingi fer svo, Jiegar hann keniur úr ferða-
lagi um Evrópu til Norðurlanda, að honum finnist hann að
hálfu leyti vera kominn „heim“. Hann er kominn i umhverfi.
150 jörð