Melkorka - 01.12.1956, Page 22

Keppinautar
Kftir Joan Biss
Þegar dyrabjallan hringdi, gat María ekki
haldið sér lengur í skefjum, hún stökk upp
af stólnum, leit í spegil, greip varalitinn, en
lagði hann frá sér aftur, — án þess að nota
hann. Fritz þoldi ekki nýmálaðar varir.
Hjartað lrarðist í brjóstinu, þegar hún Jiljóp
til dyra.
Ókunnug kona stóð fyrir utan.
„Ég er Cecilie Dahlen,“ sagði hún. „Má
ég koma innfyrir?"
Hún beið ekki svars, lieldur gekk inn í
stofuna. María kom á eftir.
Cecilie Dahlen leit í kringum sig kulda-
lega. Þannig hafði hún hugsað sér, að það
væri. Fullt af hægindum í sófanum, ódýr,
nýtízku húsgögn, líkjörsflaska á borðinu,
uppáhaldstegund Fritz. Stúlkukindin sjálf
— andlitið ósköp venjulegt, laglega vaxin,
röddin þægileg. Alþýðustúlkan, sem kunni
ekki að klæða sig. Hvernig skyldi Fritz bless-
aður hafa kynnzt henni? Á veitingahúsi, eða
skrifstofunni.
María bauð þessum óboðna gesti að setj-
ast. Hún horfði með athygli á konu Fritz.
Velklædd, hugsaði hún. Það var ekki mikill
vandi, þegar nógir voru peningar til að
kaupa fallegustu kjólana og dýrustu hlut-
ina. En — miklu eldri en liún sjálf — sá hún
sér til mikillar ánægju.
Þær virtu hvor aðra fyrir sér þegjandi.
Já, sagði María, og reyndi að leyna minni-
máttarkennd sinni með því að vera dóna-
lega stutt í spuna.
Þér eigið von á manninum mínum, er
ekki svo? spurði Cecilie rólega.
Já, og hvað með það?
Ef lestinni hefur ekki seinkað, hlýtur
lrann að koma á hverri stundu.
Þessi athugasemd kom Maríu úr jafn-
vægi. Rifrildi, sáryrði hefði liún skilið. En
stilling jressarar konu kom henni í æsing.
Hvað er yður eiginlega á höndum? liróp-
aði hún.
Við getunr rætt vandamálið, sagði frú
Dahlen. Ég verð hér jrar til maðurinn minn
kemur.
Eins og yður þóknast, ég gæti hvort eð er
ekki kastað yður á dyr, en Fritz verður ösku-
vondur!
Cecilie brosti kuldalega.
Hörkutól, hafði Fritz sagt unr konu sína.
Eiginkona Fritz settist í hægindastólinn,
en María lét fara vel um sig í öllum hægind-
um í sófanum. Hún var æst og reið, en lagði
að sér að sýnast róleg og stillt, eins og þessi
óboðni gestur.
Hvernig komust þér að þessu? spurði
hún.
Það var auðvelt, ég las bréfið frá yður, ég
fann það í vasa mannsins míns.
Það var ekki sérlega siðsamlegt!
Þegar búið er að koma illa fram við nrann
í langan tíma, vill siðsemin gleymast.
Það er lygi, Fritz mundi aldrei hegða sér
þannig! María var æst.
Aftur brosti Cecilie. Þetta datt mér í hug;
þér trúið honurn. Þess vegna ákvað ég að
ræða málið við yður, áður en ég léti spæjara
sanna sekt hans.
Og það hafði yður til hugar komið að
gera?
Já, ég er orðin svo dauðleið á þessum ást-
arævintýrum hans. Ég skildi af bréfi yðar,
að liann mundi koma liingað beint úr lest-
inni. Ég vissi það nú að vísu, þegar hann
fór, að ég- myndi fá símskeyti frá honum.
86
MELKORKA