Samtíðin - 01.03.1940, Qupperneq 16

w
12
SAMTIÐIN
rose, þegar liann sá ávisunina, —
ég sé, að þessi ávísun er stíluð á
Tim McGuffy, og að hún er enn þá
fljótari í ferðum en hestarnir hans.
Að svo mæltu stakk hann ávís-
uninni í vasa sinn og skundaði til
veitingahússins.
— Sæll og hless, Iiarl. Hérna eru
peningarnir. Mér tókst að ná i þá.
Og Montrose dró upp ávisun
McGuffy’s, hætti á liana enn einni
áritun og rétti veitingamanninum
því næst ávísunina yfir horðið.
—- Þarna liefurðu þessi 100 pund
þín, lagsmaður.
Karl leit á ávísunina að framan
og greip andann á lofti. Þvi næst
leit íiann á bakið á henni og dæsli
við. Að þvi húnu gætti hann á
klukkuna og mælti:
— Hamingjan hjálpi mér!
Og hann horfði enn á ávisunina.
Það var nákvæmlega klukkulími
síðan Tim McGuffy hafði afhent
honum hana til varðveislu, og á
þessari einu klukkustund hafði á-
vísunin farið sex manna á milli og
hafði sex sinnum verið notuð til
þess að greiða 100 sterlingspunda
skuld.
ER NOKKUÐ ATHUGAVERT við
ávísunina, Karl? spurði Mont-
rose hissa.
— Nei, nei, ávísunin er i lagi, eins
og allar ávísanir frá Tim McGuffy,
svaraði veitingamaðurinn og fór hjá
sér, um leið og hann tók skuldar-
viðurkenningu Montrose’s upp úr
peningakassa sínum og rétti honum
hana. — Þakka þér fyrir, Montrose,
ég ætlaði mér síst af öllu að haka
þér nokkurt ónæði 'með þessu.
— Rlessaður vertu ekki að eyða
orðum að þessu. Ég veit, hvernig
það er, að vanta 100 sterlingspund.
En ég vona, að þessi ávísun fari
nú að hægja á sér livað líður!
— Það er ég nú ekki alveg viss
um, ansaði veitingamaðurinn. Og
eftir að Montrose var farinn, tók
hann að velta því fyrir sér, hvern-
ig á öllum þessum eigendaskiptum
ávísunarinnar gæti staðið.
— Fyrst horgaði ég Jakobi þessi
100 pund, sem ég skuldaði honum.
Þar með vörum við kvittir. Síðan
borgaði hann prentaranum að fullu
og öllu. Prentarinn horgaði því næst
pappírsskuld sína, pappírssálinn
horgaði veðhankastjóranum, veð-
hankastjórinn Montrose og Mont-
rose mér. Rétl er nú það, allir höf-
um við fengið það, sem okkur bar,
og allir höfum við gert fullkomin
skuldaskil hver við annan. En samt
sem áður virðist þetta vera liálf-
annkannalegt, því að ef ég afhendi
Tim McGuffy þessa ávísun —
I sama bili tók hann eftir því,
að Tim McGuffv stóð fyrir framan
hann.
— Ég misti af lestinni, sagði
McGuffy. — Er þetta ávísunin mín?
Já Tim, en ég þarf að segja þér
sögu.
— Leyfðu mér að segja söguna,
Karl. í óðagotinu áðan fékk ég þér
falska ávísun á banka, sem ég á
enga innstæðu í, stílaða á mann,
sem alls ekki er til. Mér datt í hug
að láta hana valsa um stundarkorn,
til þess að sannprófa hugmynd, sem