Samtíðin - 01.05.1940, Síða 18

14
SAMTÍÐIN
niér Ijóst, hvað það væri, því síður,
Iivaða persónu vantaði. En að lok-
um þóttist ég sjá það. Ég skapaði
hýja persónu, lítinn dreng. Dreng,
sem var augasteinn foreldra sinna.
En ég lét hann deyja, þegar hann
var rúmlega 7 ára. Þar skjátlaðisl
niér. Dauði drengsins kom mér í
koll. Drengurinn ásótti mig nótt og
dag. Daglega varð ég var við ná-
vist hans, og öðru hvoru sá ég hann.
Hann stóð vanalega hjá skrifborð-
inu mínu og liorfði á mig spyrjandi,
ásakandi barnsaugum. Eg vissi, að
liann var að ásaka mig fvrir það.
að ég skyldi ekki lofa sér að lifa.
Ég vissi, að hann var að spyrja,
hvers vegna ég hefði gefið sér líf
til þess eins að drepa sig, einmitt
þegar lifslöngun hans var að vakna.
Hann skildi ekki, að þetta var nauð-
synlegt, til þess að sagan næði til-
gangi sínum og fengi réttan blæ.
Ég reyndi að skýra þetta fyrir lion-
um, en hann hristi aðeins glóbjarta
kollinn sinn og lét sér ekki segjasl.
Það var eftir að drengurinn dó, sem
ég fór fyrst að finna til aðkenning-
ar af brjálseminni. í fyrstu lýsli það
sér með mvrkfælni og hjartveiki.
Ég kendi tóbaksreykingum og á-
fengisnautn um, til þess að byrja
með. En smátt og smátt vaknaði
grunur minn og síðan vissa um, að
hér var annað og verra á sevði. Ég
er i engum vafa um, að það var
drengurinn litli, sem dó, sem setti
mig út úr sálarjafnvægi mínu. Ég
sá hann í nótt. Hann birtist mér,
þegar ég var að hrenna handritinu
að sögunni. Ég held, að hann sé
ekki alveg eins óánægður nú og
hann hefur verið. Með því að brenna
sögunni, hef ég eiginlega gefið hon-
um bæði föður lians og móður afl-
ur. Ég er í raun og veru húinn að
myrða allar persónur sögunnar.
Drottinn gaf, og drottinn tók. Svip-
að má segja um mig. Þegar ég sá
eldinn læsa sig um hlöðin, grét ég
lengi og beisklega. Ég var að gráta
persónurnar úr sögunni minni.
í dag er 7. maí, síðasli dagurinn,
sem ég er í tölu lifenda. Á morg-
un verður talað vel um mig, því
að þá verð ég dáinn. Það er allaf
talað vel um framliðna. Ég ætla
ekki að laka inn fvr en einhvern
tíma i nótt. Svo sef ég út í fvrra-
málið. Allir, sem fyrirfara sér, gera
það að næturlagi, því að nóttin er
tími dauðans, en dagurinn tími lifs-
ins. Ég ætla ekki að neyta áfengis
í dag, ekki fyr en liðið er á
kvöldið. Ég þori ekki að hyrja að
drekka fyrri hluta dagsins, þvi að
þá er hætt við, að ég drekki of mik-
ið, drekki mig drukkinn, „deyi“ mig
hurt frá dauðanum, og það má ekki
koma fyrir. Nú ætla ég að ganga
inn fvrir bæ og kasta hinstu kveðju
á Revkjavik. Ef til vill lít ég inn til
mömmu, þegar ég hef lokið göngu
minni.
AÐ ER KOMIÐ fram vfir lág-
nættið. Klukkan er að ganga
þrjú. Aðfaranótt eilifðarinnar. Að-
eins örfáar línur að skilnaði, þvi að
nú er hver síðastur. Mig hrast kjark
til að heimsækja mömmu, en ég hef
skrifað henni fáeinar línur, örfá
kveðjuorð. Rréfið er á þessa leið: