Samtíðin - 01.02.1953, Side 13

SAMTÍÐIN
9
um, að ég sæi þær allar. Hann vildi
sýna mér, að lögreglan gerði sér ekki
siður far um að vera vandvirk og ná-
kvæm í sinum störfum en ég í mín-
um.
1 miðjum kliðum var hringt í
símann og lögreglumaðurinn kallað-
ur út í bæ hið bráðasta, en ég sat
eftir með allar myndirnar. Hann
kom að vísu aftur skömmu síðar,
og erindið hafði verið það eitt að
ljósmynda hurðina að íbúð konu
einnar, sem átti i brösum við ná-
granna sinn, og sá hafði laumazt að
með krít og skrifað á hurðina: Fru
Hansen er en heks. — En mér var
hálfilla við að sitja aleinn yfir þessu
öllu saman og sjá myi’krið í sölun-
um til beggja handa“.
„Hvaða árangur hefur helzt orðið
af notkun kvartslampans ?“
„Enn er ekki nema fátt að telja.
Ég get nefnt það til dæmis, að ég
held, að mér hafi tekizt að lesa aðra
vísuna, sem ég gat mn áðan í Hauks-
bókartexta Völuspár. Hún segir frá
viðureign Þórs og Miðgarðsorms í
ragnarökum og hljóðar þannig:
Ginn loft yfir
lindi jarðar,
gapa ýgs kjaftar
orms í hæðum,
mun ‘Óðins son
ormi mæta
vargs að dauða
Víðars niðja.
Ormi í 6. vo. stendur svo i hand-
ritinu, en ég held það hljóti að vera
ritvilla fyrir eitri: Óðins son (Þór)
mun mæta eitri vargs (þ. e. óvættar-
innar, Miðgarðsoi-ms) að dauða Víð-
ars niðja (þ. e. eftir að æsir eru
dauðir).
Ég skal geta þess, að fyrsti maður,
sem ég lét heyra þessa vísu, var
kollega minn, Hans Kuhn i Kiel, og
honum varð að orði: „Þetta er í
fyrsta skipti, sem þú lætur mig heyra
vísu eftir sjálfan þig!“
„Þó að gaman væri nú að slá botn-
inn í þetta samtal með þessu spak-
mæli Kuhns, get ég ekki stillt mig
um að spyrja þig einnar spurningar
enn:
„Hvernig lór um lesturinn á
hundabréfi Færeyinga, sem þú
minntist á heima i vor i ræðu, sem
ég heyrði þig flytja?“
„Hundabréfið er skrá, líklega frá
öndverðri 14. öld, um það, hversu
margir hundar megi vera í hverri
byggð i Færeyjum. Þetta skjal er
mjög rnikils virði fyrir sögu Færeyja
á miðöldum, vegna þess að það sýnir
i fyrsta lagi, hverjar byggðir voru þá
til og i öðru lagi má ráða nokkuð af
hundatölunni, hversu stórar hyggð-
irnar hafi verið. Bréfið er ekki lengra
en 14 línur og mér tókst eftir langa
yfirlegu að ná því mestöllu, en sums
staðar, einkum á jöðrum, er skriftin
algerlega horfin, svo að þar verða
smáeyður í. Lestur minn var birtur
í færeysku ársriti, sem heitir Ctiseti.
Danskur blaðamaður komst á snoðir
um þetta og sagði frá þessum tið-
indum i blaði sínu og var að vísu
mjög orðum aukið. Næst gerðist það,
að sænskur blaðamaður hringdi til
mín fyrir hönd blaðs í Stokkhólmi.
Og þó að ég reyndi að skýra honum
sem sannast frá, varð fregnin miklu
stórkostlegri í hans gerð en i danska