Samtíðin - 01.02.1953, Side 16

12
SAMTÍÐIN
. eða stuðla, en samfelldur hrynjandi.
Og undirspilið var ymurinn í trjá-
krónum frumskógarins.
Barnið sofnaði við gjafmilt móður-
brjóstið og töfra tónanna.
EVA LÁ og starði sljóum augum
upp í stjörnubjart himinhvolfið.
Líkami hennar, sem einu sinni var
léttur og ungur, var nú orðinn gamall
og þungur. Augun, sem einu sinni
voru björt og glampandi, vóru orðin
rauð og þrútin. Rómurinn, sem einu
sinni bjó yfir mýkt og dularmætti,
var orðinn rámur og skerandi. En á
genginni ævi hafði hún myndað sér
fastmótaðar lífsskoðanir. Hún hafði
hlustað á raddir náttúrunnar, fundið,
að allt lífið er af sama ætterni.
Höí'und lifsins kallaði hún Guð.
Hún var nú á landamærum tveggja
heima — rétti fram hendurnar móti
upprennandi sól, sem boðaði nýjan
dag.
FRAMMI FYRIR drottni alföður
stóð feimin sál fyrstu konunnar,
frummóður mannkynsins.
Drottinn alfaðir brosti.
„Þú ert komin yfir örðugan hjalla
í sögu þroska þíns. Nú bíða þin ný
stig til vaxtar og hamingju.“
Svo mælti drottinn alfaðir.
Eva leit í gaupnir sér, hljóð og
hugsandi.
„Hvers óskar þú, Eva?“
„Má ég biðja þig bónar?“ hvíslaði
hún auðmjúk.
„Já.“
„Ég heyri hingað kvein mannanna,
barnanna minna. Má ég fara aftur til
jarðarinnar, vera hjá þeim, styðja
þá og hugga i sorgum þeirra og
andstreymi? Má ég ekki glæða í
hjörtum þeirra trú, von og kær-
leika ?“
Drottinn alfaðir brosti.
„Bæn þín er veitt, Eva.“
I augum Evu ljómaði móðurástin.
Og drottinn alfaðir lagði hendur á
höfuð hennar og mælti:
„Blessun fylgir göfugu starfi,
kona.“
LÖNGU SEINNA stóð Eva aftur
frammi fyrir drottni alföður. Hún
var hnípin i bragði.
„Hvað hefur þú að segja, Eva?“
„Dapra sögu um eymd og vonzku
barnanna. Ég hef sungið þeim fagn-
aðarerindi lifsins. Ég skelfist, hve lít-
inn árangur það hefur borið. Þau
rægja livert annað, hata hvert annað,
myrða hvert annað.
Þau fyrirlíta mig, frummóður sína,
segja, að ég hafi verið tæld til að éta
ávexti, sem þú hafir bannað okkur
Adam að neyta. Þú hafir ætlazt til
þess, að mennirnir yrðu skynlausir
— þekktu ekki greinarmun góðs og
ills. Þegar ég hafði brotið boðorð þín,
áttir þá að reka okkur út úr paradís.
Og þá á þrautaganga mannkynsins að
hafa hafizt.“
Drottinn alfaðir brosti.
Eva andvarpaði.
„Börnin mín segja, að þú fleygir
sumum út í yztu myrkur, þangað
sem sé grátur og tannagnístur,
kúldrir þau í öskustónni við eilífa
kvöl. Þó átt þú að vera alvitur, al-
máttugur og kærleiksríkur.“
Drottinn alfaðir brosti.
Þetta eru myrkari blettirnir i fari