Samtíðin - 01.04.1960, Blaðsíða 13

samtíðin
9
Aldrei höfðu þeir séö annan eins kvenmann!
þdta uar HREINASTA GALDRANORN
MAGNÚS gamli slóð úti á lilaði og var
að bíða eftir nýju vinnukonunni. Þarna
kom hún arkandi neðan veginn og rogað-
lst nieð gamalt koffort, sem gerði lienni
orðugt um gang. Ljósbláa kápan hennar
Var öll í ryki. Þetta var á sólheitum sum-
ardegi með heiðskírum himni. Fjöllin á
.vinstri hönd voru að mestu hulin hita-
moðu, en mýflugurnar gerðu sér dælt við
stúlkuna og settust á rautt andlit hennar.
tlún harði þær frá sér með regnhlífar-
garnii, sem hún hafði í hendinni.
Magnús gamli horfði á þetta með liend-
Ul' í vösum og pípuna i munnvikinu. Halt-
ur hans slútti yfir beinabert andlitið. Þeg-
ar stúlkan var komin upp að garðshlið-
Uln, gekk hann til móts við hana.
„Ég sá til þín niðri á veginum. Ertu
uýja vinnustúlkan?“ sagði hann.
>,Já. Ég er send hingað af honum Tóm-
asi og heiti Jóhanna Kjartansdóttir. Ert
lJú hann Magnús, bóndinn hér?“
Gamli maðurinn kinkaði kolli. Hann
líafði enga tilburði á að bjóða stúlkunni
að bera koffortið hennar, en lét sér nægja
uð skáskjóta á liana augunum og ganga
Ur skugga um, að henni væri vel í skinn
koniið. „Þetta er stólpagripur,“ hugsaði
hann með sjálfum sér. „Það er aldrei það
eru stoðir undir henni, hreinasti stólpa-
Sripur og kroppþunginn eftir því.“
»Við göngum nú lítið um aðaldyrnar;
l'að ískrar svo i hjörunum á hurðinni,“
Sagði hann.
»Ætli það væri þá ekki nær að bera á
Þæi',“ anzaði stúlkan stutt í spuna.
Éónda gramdist kergjan i rödd hennar.
„Bakdvrnar eru fullgóðar lianda okkur,“
lireytti hann úr sér. „Að minnsta kosti
gerðu faðir minn og afi sér að góðu að
ganga um þær. Það liafa margar kynslóð-
ir búið í þessu húsi. Sagði hann þér ekk-
ert um oklcur, liann Tómas?“
Hún anzaði engu, og það gramdist hon-
um. „Gerði hann það ekki?“ liélt hann
áfram.
„Það er erfitt að heyra, livað þú segir,
jiegar þú erl með þessa pipu upp í þér,“
svaraði hún rólega, og það var ekki laust
við blíðu í röddinni. En liann sveið und-
an orðum liennar, eins og hann hefði ver-
ið bitinn af eiturpöddu.
Hann geklc á undan henni inn i liúsið
án jiess að hjóðast til að halda á regnhlíf-
argarminum, hvað þá að halda undir
koffortið liennar. Þegar þau komu inn í
eldhúsið, leit hann kuldalega til hennar.
Þá tók hann eftir því, að hún var yngri
en lionum hafði fyrst sýnzt, varla eldri
en rétt innan við þrítugt, alveg gífurlega
handstór!
„Þú kemur ekki til að hafa mikið gagn
af þessari kápu liér í sveitinni. Við erum
nú ekki að hafa fyrir því að fara í kápu,
þó hann rigni hér um slóðir,“ sagði
hann.
„Ég er sjálf úr sveit og veit hezt, livað
mér hentar. Er þetta nú eldhúsið? Það
minnir á svínastíu. Það lítur ekki út fyrir,
að nokkur kvenmaður hafi nýlega farið
höndum um neitt hér.“
„Sú er nú í pilsinu sínu,“ hugsaði hann,
þegar hann hafði vísað henni inn í lier-
bergi, sem dóttir lians hafði haft, en hún