Samtíðin - 01.10.1961, Side 13

SAMTÍÐIN
9
Þannig gerast siMinu ástarsögurnar, aö: ^ V
Blessaöur rukurinn minn baö mín
ÉG SKIL ekki, að nokkur stúlka hafi
lent i öðru eins giftingarævintýri og ég.
Og enga stúlku hefði það getað komið
jafnt flatt upp á og mig! Ég átti heima
skammt frá Glasgo'w, þegar þetta gerð-
ist, en ég er ekki skozk. Faðir minn er
Rússi og móðir mín frá Litháen. Þau voru
bláfátæk, fóru lítið út og vildu ekki, að
við systkinin færum neitt út heldur að
skemmta okkur á kvöldin. Pabhi og
mamma voru fjarska ströng, og mamma
saumaði öll föt á okkur.
Þau komu mér i kvenfataverzlun i
Glasgo'w, og þar var ég búin að vinna
mig upp i að verða afgreiðslustúlka í
kjóladeild. Þar eignaðist ég vinkonu, sem
var lagleg og ljóshærð og hét May. Hún
átti kærasta, sem hún hafði verið með
i 7 ár. Mér leizt ljómandi vel á þennan
pilt, og oft hugsaði ég, hve hún May ætti
nú gott, því að auk hans var alltaf fullt
af strákum i kringum liana, — en eng-
inn leit við mér!
Undir eins og vinnu var lokið á kvöld-
in, var ég vön að halda rakleitt heim i
þorpið, þar sein við bjuggum. Ivvöld eitt
var mér þó leyft að fara á dansleik i
Glasgow með annarri stúlku.
Það var elcki May, sem hafði beðið mig
að koma með sér á dansleikinn, en ég sá
hana þar með kærastanum sínum, sem
við skulum kalla Jakob. Það kom mér
mjög á óvart, að þau höfðu auðsjáan-
lega verið að rtfast. Þau voru bæði óslcöp
fýld á svipinn, og May dansaði ekkert
allt kvöldið, heldur sat ólundarleg úti í
horni. Ekki leið á löngu, þar til Jakob
kom til min og bað mig að dansa við sig,
og meðan við vorum að dansa, hað liann
mig að koma út með sér. Það vildi ég
ekki, þvi að ég vissi, live lengi May og
hann höfðu verið trúlofuð.
Ekki var vika liðin frá dansleiknum,
þegar ég var búin að glevma Jakohi. En
svo er það kvöld eitt, þegar ég kem heim
úr híó, að það situr hara enginn annar
en liann heima í stofu hjá okkur og er að
híða eftir mér! Það var orðið framorðið,
og þegar hann ætlaði að fara að lialda
heim, uppgötvaði hann, að seinasti slræt-
isvagn til Glasgow var farinn, svo að
hann varð að gisla hjá okkur. I slrætis-
vagninum morguninn eftir trúði hann
mér fyrir því, að allt væri húið milli sín
og May og hað mig um stefnumót. Ég
lofaði að fara með honuin á dansleilc.
Dansleikurinn var haldinn á laugar-
dagskvöldi, og að honum loknum hað
Jakob mig umsvifalaust um að giftast
sér daginn eftir! Hann sagði, að við gæt-
um látið gefa okkur saman i Gretna
Green, þó það væri sunnudagur. Ég sagði
„Já“ við þessu, en auðvitað datt mér
ekki annað i hug en hann væri að gera
að gamni sínu, og fór að hátta án þess
að hugsa meira um „bónorðið“.
En hvað skeður? Morguninn eftir vekja
foreldrar mínir mig af værum blundi
og skipa mér að ldæðast í skyndi, þvi að
það sé lcominn ungur maður, sem segist
ætla að giftast mér í Gretna Green. Hann
sé með foreldra sína með sér. Þeir ætli
að vera viðstaddir hjónavígsluna!
Ég er ekki enn fyllilega húin að átta
mig á þvi, livernig mér varð við, þegar
ég heyrði þessi furðulegu tiðindi. Ég