Samtíðin - 01.10.1961, Side 14

10
SAMTÍÐIN
varð alveg forviða og auk þess meir en
litið lirædd. Ég trúði þvi nefnilega ekki,
að Jakob hefði meint nokkuð með því,
sem hann sagði, þegar hann var að biðja
min. Ég klæddi mig i ofboði og varð að
taka á því, sem til var, til að þora niður.
Og þar voru þá foreldrar mínir að
þrefa við foreldra Jakobs — og reyndar
líka sín á milli — um framtið mína.
Pahbi sagðist ekki vilja lieyra það nefnt,
að ég færi að giftast Jakobi, fyrr en við
hefðum kynnzt honum hetur og gengið
úr slcugga um, livort ég vildi liann. Að
öðru leyti gæti ég gifzt hvaða pilti í þorp-
inu, sem vera skyldi.
Mamma var miklu hagsýnni. Hún
sagði, að ég gæti rnargt verra gert en að
giftast honum Jaköbi, þvi að hann ætti
nú hvorki meira né minna en þrjár rak-
arastofur og lieilmikið af peningum!
Hún sagði líka, að fólkið hans ælti bíl,
svo að ef ég giftist honum, mundi ég
geta lifað eins og greifafrú i stað þess
að vera bara bláfátæk verkamannsdóttir.
Ekki man ég til þess, að við Jakob
legðum neitt til málanna, en þar kom, að
mamma hafði sitt fram, og sýridist þá
öllum nema mér, að hezt væri, að við
giftumst tafarlaust.
Ég var satt að segja alveg dauðskelk-
uð yfir öllu þessu og vissi ekki mitt
rjúkándi ráð. Ég átti engin spariföt,
enga nælonsokka, alls ekkert, sem far-
andi var í á sjálfan hrúðkaupsdaginn. En
það, sem reið baggamuninn og kom mér
til að fallast á allt þetta, var fegurð sunnu-
dagsmorgunsins, sem blasti við mér, þeg-
ar ég leit út um gluggann. Þetta var i
júní. Oti var glaða sólskin, og þarna stóð
bíilinn! Ég fór að hugsa um, að mamma
og pabhi hefðu aldrei komið upp i einka-
bíl, enda aldrei átt frí, og satt að segja
fannst mér hálfgerð skömm að því að
hafa af þeim þessa upplyftingu. Nú veitt-
ist mér tækifæri til að bjóða þeim i bíl-
ferð upp í sveit. Ég taldi víst, að þau
myndu það alla ævi, — og það gera þau
líka áreiðanlega. IJvað giftinguna snerti,
áleit ég, að nógur tími væri til að hætta
við hana, þegar við kæmum til Gretna
Green.
ALLT GEKK nú eins og í sögu. Ég fékk
léðan einn af kjólunum hennar systur
minnar. Einliver léði mér lika hatt og
nælonsokka. Hver einasta spjör, sem ég
var í, fengin að láni! Síðan tróðum við
okkur inri i hílinn og ókum af stað til
Gretna Green. Alla leiðina þangað sagði
ég ekki aukatekið orð við mannsefnið
mitt. Til þess var ég allt of skelkuð.
Við komum allt of snennna á áfanga-
staðinn. Þess vegna höfðum við nógan
tíma til að lilast þar um. Og að þvi loknu
kom troðfullur strætisvagn af liljóðfæra-
leikurum — heil fræg dansliljómsveit —
sem þusti út úr farkostinum og tók að
tromma brúðkaupslag. Þarna var líka
kominn blaðamaður frá Glasgow, og
seinna sáum við, að hann hafði sett i
blað sitt klausu um, að rússnesk stúlka
hefði gifzt frægum hárskera, enda var
Jakob mikilsvirtur iðnaðarmaður. Einn-
ig taldi blaðamaðurinn mjög óvenjulegt
i Gretna Green, að foreldrar beggja
brúðhjónanna slcyldu hafa verið við-
staddir giftingu þeirra. En allt var þetta
mjög nýstárlegt fyrir mig. Ég vissi varla,
livað var að gerast, því að alll fór frain
í svo skjótri svipan. Mér fannst ég þvl
aldrei hafa tíma til að skipta um skoðun,
])ótt ég fegin vildi. Og áður en varði var
ég inn gengin í heilagt hjónaband!
Það næsta, sem ég man, var, að við
brúðhjónin kvöddum foreldra okkar,
sem héldu aftur heim til sin. En við,
ungu lijónin, urðum eftir í Gretna Green.
Giftingu okkar Jakobs hafði horið svo
hrátt að, að i fyrstu vorum við ókunnug-
leg livort við annað. Við eyddum hveiti-