Samtíðin - 01.10.1961, Side 22

18
SAMTÍÐIN
Að öðru leyti skyldu erfingjar hússins
skipta jafnt milli sín þeim peningum,
sem gamli maðurinn kynni að láta eftir
sig.
En einn góðan veðurdag bar svo við,
að tveir af erfingjum gamla mannsins
komust í klandur. Það var eitthvað við-
víkjandi nafnafölsun í sambandi við ó-
löglegt bílabrask. Nokkuð var það, að
báðir voru mennirnir stimplaðir svartir
sauðir af almenningsálitinu. Ef til vill
var það aðeins samkvæmt reglunni: „Steli
ég litlu“ o. s. frv. ? En bvað um það. Forn-
salinn var heiðarleikakarl af gamla
skólanum og vildi fyrir enga muni, að
eignir sinar lentu í böndum óreiðu-
manna. Hann strikaði því óðara yfir
nöfn þessara tveggja manna á erfða-
skránni. Sátu J)eir nú eftir með sárt enn-
ið án þess að fá nokkuð að gert, enda
stóðu þeir í bili höllum fæti. Þetta voru
mennirnir, sem endur fyrir löngu böfðu
vikið góðu að gamla manninum. Eftir
voru því aðeins á erfðaskránni nöfn
húsamálarans og hins trygga viðskipta-
vinar fornsalans.
Fornsalinn var nú tekinn fast að eld-
ast. Hann nálgaðist áttrætt. Bankainn-
stæða bans minnkaði jafnt og þétt, enda
dýrtíð i landi og ellilífeyrir óhækkaður.
þegar hér var komið sögu. Erfingjar
karlsins heimsóttu bann oft og skegg-
ræddu við hann. Þeir voru orðnir hund-
leiðir að bíða þess, að hann hrykki upp
af. Einnig dauðleiddist þeim hið sífellda
suð karlsins um þessa ögn, sem hann
mundi Uklega láta eftir sig. En þeir þorðu
ekki einu sinni að yppta öxlum yfir
þessu, hvað þá meira, til að styggja ekki
gamla manninn. Hús hans hækkaði nú
óðum í verði vegna sífelldra gengislækk-
ana, og erfingjarnir brunnu í skinninu
að eignast það, enda stóð það á verð-
mætri lóð í miðbænum. Þeir voru sjálf-
ir teknir nokkuð að eldast, en þeir hugg-
uðu sig við, að fornsalinn hlyti að fara
að kveðja þennan heim.
Húsamálarinn hlakkaði mjög til að
eignast sinn hluta af liúseign gamla
mannsins. Hann gerþekkti húsið eftir að
hafa málað það oft og mörgum sinn-
um. Málarinn hafði efnazt vel í stríðinu,
var sjálfur löngu hættur að sitja klof-
vega á húsamænum með málningardollu
við hlið sér. Nú sat hann prúðhúinn í
nýjum bíl, horfði úr fjarlægð á lianda-
verk starfsmanna sinna og leit öðru
hverju i Alþýðublaðið, meðan hann var
að bíða eftir uppmælingamanninum.
Allt í einu hrökk hann við. Snöggir
kippir fóru um andlit lians, en brátt
Ijómaði það af óvæntum fögnuði. Með-
al dánarauglýsinga blaðsins blasti við
nafn meðerl'ingja hans að húsi fornsal-
ans. Skyldi hann hafa látizt úr slagi?
Gott var að fara þannig. Meira að segja
stundum gott fyrir þá, sem eftir lifðu.
Málarinn kveikti sér í vindli og hugs-
aði sitt ráð. Bezt var að fara að öllu
með gát, enda lá ekkert á. Nú væri nafn
hans eitt eftir á erfðaskránni. Varla
færi karlinn að rjúka til og breyta henni
úr Jæssu, að öðru leyti en því að gera
hann að einkaerfingja sínum. Það var
laugardagur i dag. „Laugardagur til
lukku“, hugsaði málarinn og tottaði
vindilinn ánægjulega.
En HEIMA hjá gamla fornsalanum
var allt í uppnámi. Gamli viðskiptavin-
urinn, sem fornsalinn hafði ánafnað
helming eigna sinna eftir sipn dag, hafði
að undanförnu heimsótt hann á hverju
kvöldi — til að rægja húsamálarann!
Hann hafði í fyrstu fa.rið hægt í sakirnar,
en sigið á jafnt og þétt. Seinast hafði
hann fullyrt, að málarinn hlvti að vera
ótíndur jiorpari! Og nú væri hann stein-
hættur að ldína farfa á fúna glugga og
ryðgað bárujárn. Nú æki hann bara i