Árbók Tannlæknafélags Íslands - 01.01.1971, Qupperneq 37

ið. „Principal fibrurnar“ leysast upp og hverfa. „Osteo-
clastar“ „differentierast“, og það sjást stórar og smáar
„resorption-lacunes“ í „lamina dura“ og í „spongiosa“ í
„septum“. „Cementoclastar“ „differentierast“ og „re-
sorbera“ tannskorpu (cementum) og undirliggjandi tann-
bein (dentin). Síðan þekur „plaque-ið“ bið hrjúfa, sund-
urtætta yfirborð rótarinnar, þ. e. tannskoi-pu og tann-
beinspollana. Það myndast tannsteinn og oft má sjá merki
um tannátu.
RÖNTGEN
Lögð er áherzla á „long cone“-útbúnað. Sá röntgen-
skammtur, sem notaður er við „caries-diagnostik“, svert-
ir tíðum filmuna um of, þegar stoðvefurinn er myndað-
ur. Þunn beinþil mást út, og myndin gefur þá ranga hug-
mynd af ástandi vefsins eins og það raunverulega er.
Þetta er þýðingamiikið, þar sem batahorfur sýktrar tann-
ar eru fyrst og fremst dæmdar eftir því beini, sem tönn-
in hefir sér til halds. Við tannklofsliólgu sýnir röntgen
útvíkkað tannslíður og „lamina dura“ er útmáð í sjálfu
tannklofinu, þar sem gefur að líta „diffus“ skugga vegna
minnkandi geislaþéttlcika (radioopacitet) millirótarbeins-
ins. 'Stærð beinpokans verður oft ekki ráðin af röntgen-
mynd, en þá kemur „i’öntgenkontrastefni“ oft að góðum
notum, fast eða fljótandi. Beineyðing er oftast meiri í
raun en röntgenmynd sýnir.
Þegar „beinniveau“ jaxla, sem upprunalega liggur um
það bil 1 mm apicalt við glerungs-tannskorpu mörkin
(CEJ), hefir færst (resorption) apicalt á móts við tann-
klofið, er næsta víst, að stoðvefur þess er sýktur, enda
þótt röntgen kunni að vera negativt. Beintap við jaxl-
rót vekur grun um tannklofsbólgu, enda þótt röntgen
kunni að vera negativt.
DIAGNOSTIK
Hér sem endranær, þegar um tannslíðurbólgu er að
35