SunnudagsMogginn - 02.10.2011, Qupperneq 43

2. október 2011 43
arendakot. Svo má ekki gleyma Tómasi
Sæmundssyni presti á Breiðabólstað fyrir
ofan veg, en til minningar um hann er
gamall og veglegur bautasteinn í kirkju-
garðinum.“
– Var Nína sama náttúrubarnið?
„Vann hún ekki mest með kvenímynd-
ir?“
– Hallgerðar?
„Miklu mýkri,“ svarar Hrafnhildur viss
í sinni sök. „Annars held ég algjörlega
með Hallgerði, þó að hún hafi verið skil-
greind sem illkvendi.“
– Þú skilur hana vel?
„Það er kannski ekki gott að skilja
hana,“ svarar hún og hlær. „En maður
veit náttúrlega ekkert hvernig Gunnar
hefur verið. Það má vel vera að þetta hafi
verið leiðindahjónaband og allt honum að
kenna.“
Síminn hringir. Ekki gamli sveitasím-
inn frá Sámsstöðum, sem er á veggnum í
eldhúsinu, heldur nýrri sem Hrafnhildur
talar í, bara eitt augnablik – svo heldur
samtalið áfram.
„Ég verð ekki með sýningu aftur fyrr en
árið 2013,“ segir hún. „Ég hef sýnt svolít-
ið grimmt undanfarið, ákvað að taka
þetta ár með hvelli, var með sýningu í
Vestmannaeyjum, á listasumri á Akureyri
og svo núna í Gallerí Fold – og ekki sömu
myndirnar! En núna þykist ég vera í fríi,
af því ég sagði að ég væri búin að vinna
eins og skepna.“
– Mér skilst það hafi hangið skilti við
eitt málverkið á opnuninni, um að það
væri ekki orðið þurrt.
„Þegar ég hengdi upp sýninguna á mið-
vikudegi var verkið ekki fullklárað,
þannig að ég tók það aftur á vinnustof-
una. Ég var skjálfandi á beinunum, hvort
mér tækist að ljúka við það eða hvort það
yrði ónýtt, því gert var ráð fyrir því og þá
hefði þurft að endurraða öllum hinum
verkunum. Svo fór að mér fannst þetta
besta myndin, sem betur fer.“
– Hvenær laukstu við það?
„Ég bætti í hana á fimmtudeginum og
föstudeginum og mætti svo með hana
blauta rétt fyrir opnun á laugardegi.“
– En það er óumdeilt að náttúran er
aflvaki verka þinna?
„Já, eingöngu. Allavega eins og er. Það
er aldrei að vita hvenær maður kemst á
annað tímabil.“
– Sækirðu innblástur á ferðalögum?
„Já, ég bæði ferðast mikið og svo fer ég í
veiði á sumrin, sit við árnar og horfi í
strauminn. Svo finnst mér sjórinn til-
komumeiri en landið sjálft, af því að hann
er svo dularfullur – fer mikinn en lætur
ekkert uppi. Þegar ég fór til Vest-
mannaeyja með verk á sýninguna var
ófært frá Landeyjahöfn, þannig að ég fór
með Herjólfi frá Þorlákshöfn. Siglingin
tók fimm og hálfan tíma, hún tekur
venjulega þrjá. Ég var niðri í káetu og tók
sjóveikitöflur, flestir sofna af þeim, en ég
stóð við kýraugað og horfði á sjóinn nán-
ast alla leiðina. Ég var reyndar dauðhrædd
fyrst, lætin voru hræðileg og skellirnir, en
svo leið mér eins og ég væri undir yf-
irborði sjávar, af því að sjórinn flæddi yfir
kýraugað með rosalegum gusugangi. Ég
held að þessi ferð komi svolítið fram í
myndunum sem ég sýni í Fold.“
Hún þagnar.
„Ég er bara farin að tala um mál-
verkin!“ bætir hún við, sem ljóslega er
undantekning.
– Liturinn er svartur á hafinu í einu
eða tveimur verka þinna. Það gæti allt
eins verið hraun?
„Já, ég held það sé óljóst hvort sumar
myndirnar séu af landi eða hafi. Og það
má vera það, mér er alveg sama, hver lít-
ur það sínum augum.“
– En þú fórst að gosinu á Fimmvörðu-
hálsi. Það fer ekkert á milli mála, því það
er mynd af þér í kraftgalla við eldstöðv-
arnar í sýningarskránni!
„Ég held það sé eitt það magnþrungn-
asta sem ég hef upplifað. Maður komst
svo nálægt því að það var sem það væri í
næsta húsagarði. Seinna gaus Eyjafjalla-
jökull og ég gat horft á gosið út um stofu-
gluggann á Sámsstaðabakka þessa mánuði
sem það stóð yfir.“
– Það hefur rignt ösku yfir ykkur?
„Já, askan var mikil, það fylltust renn-
urnar og maður stóð með slönguna og
spúlaði aftur og aftur.“
– Þá var ógnin meiri?
„Já, kannski ekki ógnin við okkur, en
það var vont að vita til þess hvað þetta
kom illa niður á skepnum og fólki sem býr
þarna.“
– Þannig er náttúran, hvort sem er á
sjó eða landi, að maður verður stundum
dauðhræddur!
„Í fyrri verkum mínum sæki ég meira í
skýin, en á sýningunni í Fold er ég með
hugann við náttúruöflin og reyni að fanga
þennan mikla kraft. Það er engin logn-
molla í þessum myndum.“
– Málarðu bæði á vinnustofunni í
Garðabæ og á Sámsstaðabakka?
„Já, ég hef vinnustofu á báðum stöðum,
en ég hvíli mig mest á Sámsstaðabakka og
safna kröftum þar. Samt er vinnustofan
þar ágæt og þegar ég mála þar verða verk-
in öðruvísi – ég veit ekki af hverju.“
– Það er Hallgerður!
„Það gæti verið að hún kæmi þarna til
sögunnar.“
– En þú vilt að landslagið komi að inn-
an?
„Já, ég mála ekki eitthvert tiltekið fjall.
Yfirleitt þegar ég mála mynd, þá hef ég
ekki hugmynd um hvað verður úr henni.
Ég ræðst á strigann, mála baki brotnu og
eftir heilan dag veit ég oft ekki enn
hvernig myndin verður. Ég held bara
áfram þar til málverkið tekur á sig ein-
hverja mynd. Það átti til dæmis við um
síðasta verkið á sýninguna í Fold. Ég vissi
ekki hvort mér tækist að klára það og svo
gat allt eins farið að það yrði ónýtt.“
– Verðurðu stundum þreytt á menn-
ingarpólitíkinni?
„Það er alveg rétt. Mér finnst stundum
eins og listamenn, og þá er ég að tala um
allar tegundir lista, vilji setja sig sig á ann-
an stað en annað fólk. Sjálfri finnst mér
ekkert merkilegra að mála málverk en að
sauma kjól eða hekla pottaleppa eða
smíða skúr úti í garði. Mér finnst ekkert
eitt merkilegra en annað.
– Hvers vegna urðu Straumar yf-
irskrift sýningarinnar í Fold?
„Það er náttúrlega vatn í flestöllum
myndunum,“ segir hún og veltir vöng-
um. „Ég fer reglulega í laxveiði í Straum-
unum í Borgarfirði með kvenveiðifélaginu
mínu Óðflugum. Við sitjum við Straum-
ana í þrjá daga, þar eru ekki nema tveir
veiðistaðir, og horfum í ána allan daginn.
Eftir það líður mér stundum eins og áin
renni í gegnum höfuðið á mér. Ætli sumar
af myndunum séu ekki leifar af verunni
við ána.“
– Það er gaman að koma í Þorsteins-
lund!
Hrafnhildur svarar ekki strax, heldur
stendur upp og nær í litla bók.
„Það fyrsta sem pabbi gaf okkur systk-
inunum þegar við urðum læs var þessi
bók, Eiðurinn eftir Þorstein Erlingsson.
Hann lét okkur lesa ljóð fyrir sig oft á dag,
Þorstein, Stein Steinarr, Örn Arnarson.“
Hún þagnar.
„Guð minn góður! Er ég að gleyma Jón-
asi Hallgrímssyni og Davíð Stefánssyni.
Það voru þessi yndislegu ljóðskáld.“
’
Ég bjó oft til leikrit
þar sem kýrnar voru
í aðalhlutverki.
Hrafnhildur við eitt af málverkum sínum á sýningunni Straumum í Gallerí Fold.