Morgunblaðið - 02.02.2011, Síða 23

anum með flugustöngina í hendi og
þá helst eigin flugu sem agn. Við fór-
um snemma saman til veiða og að-
eins einu sinni gat ég kennt honum
til verka. Það var þegar við fórum
fyrst í Kjósina. Annars var Bjössi
minn kennari, sem af þolinmæði
leiddi mig inn í leyndardóma flugu-
veiðinnar. Veiðiferðirnar voru
margar og minningarnar skemmti-
legar, en veiðiferðin til Rússlands
sumarið 2008 var ævintýri fyrir okk-
ur báða. Þar naut Bjössi sín sérstak-
lega í glímunni við stórlaxinn.
Í einkalífinu var Bjössi gæfumað-
ur. Gagnkvæm ást og virðing ein-
kenndi hjónaband hans og Önnu G.
Egilsdóttur. Ekkert var dýrmætara
í huga hans en fjölskyldan og tvær
glæsilegar dætur, Elísabet og Eva.
Og þótt Bjössi væri dulur maður á
eigin líðan þá fór hann aldrei leynt
með það hversu hreykinn hann var
af dætrunum.
Það er erfitt að kveðja góðan vin
og einstakan samverkamann. Eftir
lifir minningin um drengskapar-
manninn Björn Björnsson. Einstak-
ur maður er genginn til hvílu en ég
sé Bjössa fyrir mér á fallegum ár-
bakkanum, brosandi með stöngina í
hendi, þar sem hann fylgist með lax-
inum.
En nú er komið að leiðarlokum.
Fátækleg þakkarorð ná ekki að
segja allt sem mér býr í brjósti. Við
Ásta þökkum fyrir einstaka vináttu
um leið og við færum Önnu, Elísa-
betu og Evu okkar innilegustu sam-
úðaróskir.
Hjörtur Nielsen.
Með Birni Björnssyni er genginn
drengur góður.
Heilsteyptur og réttsýnn maður,
maður hugsjóna og vináttu. Leiðir
okkar lágu fyrst saman þegar hann
hóf störf fyrir Ísól og byrjaði að
selja okkur allt milli himins og jarð-
ar. Í okkar hópi var hann alltaf kall-
aður Bjössi í Ísól. Hann var hafsjór
af fróðleik um þær vörur sem hann
seldi okkur og alltaf boðinn og búinn
að veita ráðgjöf um efni og eigin-
leika þess þegar leitað var til hans.
Hann var mikill „fyrirtækismaður“,
en alls ekki feiminn að ráðleggja að
nota efni frá öðrum birgjum, ef hann
taldi þau betri. Það varð til þess að
við bárum óbifanlegt traust til hans
og treystum orðum hans. Hann tal-
aði ætíð vel um vinnuveitendur sína
enda reyndust þeir honum vel í erf-
iðum veikindum, sem nú hafa lagt
hann, langt fyrir aldur fram.
Fljótlega kom veiðiáhugi Bjössa í
ljós enda mikill veiðimaður þar á
ferð. Hann var ónískur að deila
veiðisögum og leiðbeiningum um
hvernig best væri að bera sig að með
okkur sem styttra vorum komnir í
veiðinni. Fyrir mörgum árum hélt
hann fyrir okkur fluguhnýtingar-
námskeið, sem enn eru við lýði hjá
ÍAV. Stuttu eftir fyrsta námskeiðið
var stofnaður veiðiklúbbur og var
hann aðalhvatamaðurinn að þeim
klúbbi. Undanfarin ár höfum við
veitt í Laxá í Aðaldal, tuttugu
manna hópur, þar sem aðaláherslan
hefur verið lögð á samveruna og að
njóta líðandi stundar, byggt á virð-
ingu og bróðurkærleika. Ekki hefur
sakað þó sett væri í einn og einn lax.
Við Bjössi vorum sammála því að
enginn gæti lýst þeirri upplifun bet-
ur en Steingrímur Baldvinsson í
Nesi þar sem hann segir:
Þegar stríkkar stangartaumur,
stöngin svignar, hjólið malar,
þýtur um æðar þungur straumur,
þanin taug við laxinn hjalar.
Bjössi var okkar leiðtogi í veiði-
klúbbnum. Ósérhlífinn skipuleggj-
andi hópsins og um leið forystumað-
ur í því að kalla hópinn saman og
bóka veiðidaga. Hann lét ekki lang-
vinna og erfiða meðferð stoppa sig í
þessu. Til veiða skyldi haldið meðan
stætt var. Um leið kenndi hann okk-
ur hve djörfung, æðruleysi og bjart-
sýni eru mikilvægir þættir í baráttu
lífsins. Hann barðist hetjulega og
þar sjáum við hann sem sigurvegara
enda þótt skil verði nú á leið.
Og þá koma aftur í hugann orð
Steingríms í Nesi :
Fiskur er ég á færi í lífsins hyl,
fyrr en varir kraftar mínir dvína.
Djarfleg vörn mín dugar ekki til,
dauðinn missir aldrei fiska sína.
Bjössa verður sárt saknað af
veiðifélögunum sínum. Minning
hans mun ætíð speglast í hyljunum
okkar í Laxá. Þannig lifir minningin
um góðan og heiðarlegan dreng sem
lagði sig fram við að rétta öðrum
hjálparhönd.
Ástvinum hans sendum við sam-
úðarkveðjur.
Fyrir hönd veiðifélaga í Laxá í
Aðaldal,
Oddur H. Oddsson.
Í dag kveðjum við vin okkar
Bjössa sem hverfur á braut til nýrra
heima langt fyrir aldur fram.
Oft verður okkur hugleikið á
svona stundum tilgangur lífsins og
hvað lífið getur verið óvægið þegar
góður vinur er tekinn frá okkur í
blóma lífsins og ekki laust við að
ákveðin reiði leiti á mann. Þegar við
hugleiðum hvernig Bjössi var í við-
kynningu og hvernig hann almennt
tók á öllum málum þá hverfur fljótt
öll reiði. Bjössi var ekki að velta sér
upp úr því í lífinu af hverju hlutirnir
væru svona eða hinsegin, heldur var
honum miklu meira hugleikið að
taka á hlutum með einurð og stefnu-
festu og ekki síður af heiðarleika.
Bjössi var maður sterkra skoðana
og var ekkert að skafa utan að því ef
honum mislíkaði athafnir eða gerðir
manna. Hin mikla sérþekking
Bjössa í starfi sem sölumaður, veiði-
maður eða veiðileiðsögumaður dylst
engum. Leituðu margir í viskubrunn
hans bæði í leik og starfi og var hann
ávallt reiðubúinn að miðla af þekk-
ingu sinni á öllum sviðum.
Það var eitt sem við lærðum fljótt
í veiðiskap með Bjössa og það var
ástundun í veiði og virðing fyrir um-
hverfi í náttúru okkar. Í hans huga
var magnið í veiði ekki takmark
heldur miklu frekar ástundun og að
njóta þessa að vera í veiði í fögru
umhverfi og ekki síður að vera í góð-
um félagsskap. Það var lýsandi fyrir
Bjössa í veiði að oft þegar okkur
þótti staðan æði vonlaus þá hélt
hann alltaf áfram í sama hyl eða
dreif okkur í þann næsta. Þegar við
inntum eftir hvaða vitleysa þetta
væri, að vera að þessu streði, var
svar hans einfalt: „Maður verður að
reyna, annars gerist ekkert.“ Þetta
svar endurspeglar vel eljusemi hans
í öllu sem hann tók sér fyrir hendur
og kennir okkur hinum að við verð-
um allaf að reyna okkar besta í líf-
inu. Hvort heldur sem er í leik, starfi
eða í veikindum, við verðum „að
reyna“. Það gerði Bjössi svo sann-
arlega af öllum sínum kröftum, allt
til síðasta dags og mættum við öll
taka okkur það til eftirbreytni.
Bjössa verður sárt saknað af öll-
um sem til hans þekktu og við veiði-
félagarnir höfum misst kæran fé-
laga úr okkar röðum. Í huga okkar
félaganna vitum við að Bjössi heldur
nú á vit himneskra áa og tekur þar
sín fögru fluguköst á himneska laxa
sem okkur alla dreymir um að
fanga. Við skulum rifja hér upp
fyrsta og síðasta erindi úr kvæðinu
Bæn veiðimannsins eftir Kristján
frá Djúpalæk um leið og við kveðj-
um kæran veiðifélag.
Ó Vatnaguð heyr veiðimannsins bæn,
sem vinur kem ég inn í ríki þitt,
með guð í hug til alls að finna frið.
Með ferðamal um öxl og stöng við
hlið.
Gef veiði mér, lát rætast djarfan
draum,
í dag, við þína hylji, flúð og straum,
Ó Vatnaguð, heyr veiðimannsins bæn.
Ó Vatnguð, heyr veiðimannsins bæn
um vor og sól og dvöl við silungsá,
við skyggðan hyl og stríðan
flugustraum,
með stöng við hlið lát rætast vetrar
draum,
um maðka, flugu, spón og sporða-
köst,
og sprækan fisk í silfurtærri röst.
Ó Vatnaguð, heyr veiðimannsins bæn.
Sendum Önnu og dætrum innileg-
ustu samúðarkveðjur.
Blessuð sé minning Bjössa.
Fyrir hönd veiðifélaga í Þverá,
Pétur Hans Pétursson.
Þegar við hugsum til samferða-
fólks okkar í lífinu er athyglisvert að
skoða hverjir það eru sem snerta við
manni og gleðja með nærveru sinni.
Bjössi var einn af þeim sem gáfu
deginum lit og hann skilur eftir sig
slóð af góðum minningum. Hann var
greiðvikni þúsundþjalasmiðurinn
sem mætti með hamar, sög og nagla
þegar þörf var á að henda upp
nokkrum spýtum eins og hann orð-
aði það. Hann var fengsæli laxveiði-
maðurinn sem elskaði árbakkann
þar sem hann naut þess að kasta eig-
in flugu og fanga þann stóra. Hann
var glaðværi húmoristinn sem sagði
skemmtilegar sögur með kaffinu.
Hann var rökfasti náunginn sem
ræddi um þjóðmál af svo miklum
sannfæringakrafti að menn skiptu
um skoðun eins og ekkert væri.
Hann var jákvæði vinurinn sem var
óspar á hrósyrði fyrir vel unnin störf
og hvatti til dáða. Hann var hug-
rakki björninn sem tók veikindin
engum vettlingatökum, heldur barð-
ist á móti og lét engan bilbug á sér
finna. Þannig birtist Bjössi sam-
ferðamönnum sínum; hlýr, greiðvik-
inn, skemmtilegur og duglegur.
Sínum nánustu var hann svo
miklu miklu meira. Hann var eig-
inkonu sinni Önnu, elskuríkur eig-
inmaður og góður vinur og stelpun-
um sínum Elísabetu og Evu, sterk
og góð fyrirmynd, ástríkur faðir sem
umvafði þær og dáðist að þeim.
Missir þeirra er mikill og harmur
sár en þær eru heppnar að hafa átt
svona sterkan og góðan eiginmann
og föður sem lifir í minningum
þeirra og hjörtum um ókomin ár.
Um leið og við kveðjum okkar
góða vin þökkum við af heilum hug
fyrir að hafa fengið að kynnast þess-
um stórbrotna baráttujaxli og góða
dreng. Við erum lánsöm að hafa
fengið að vera samferða manni eins
og Bjössa á lífsins leið.
En orðstír
deyr aldregi
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum.)
Viðar, Guðlaug, Arnar Gísli og
Gunnlaugur Gísli.
Í draumalandinu okkar skín sól í
heiði í landi Litla-Klofa í Landsveit í
Rangárþingi og við sjóndeildar-
hringinn rís Hekla eins og drottning
eldfjallanna upp úr hraunjaðri tún-
anna. Í augum barnanna virðast
túnin óendanleg og víðáttumikil,
eins og stór leikvangur byggður af
náttúrunnar hendi. Alla hlakkar til
að koma í heimsókn til Busa frænda
og Önnu, sem ásamt dætrum sínum,
Elísabetu og Evu, taka ævinlega vel
á móti gestum. Dvölin þar hefst um
það leyti sem skrjóðurinn skríður
yfir plankabrúna við Stöðvarhyl í
Minnivallalæk og spennan við að
komast í sveitina til frændfólksins,
yfirstígur frekari sætaskipan.
Krakkarnir og hundurinn Bangsi
hlaupa eins og þau eigi lífið að leysa
út og undan farartækinu, stökkva
yfir hliðið og hverfa sjónum. Við
hjónin slökum á við angan umhverf-
isins og hlýðum á létt tif lækjarins
leika um sína máðu steina. Við vitum
að frekari unaður bíður okkar í
kotinu káta og erum engin undan-
tekning á þeirri reglu gestgjafanna.
Sumarsólstöður eru heldur engu lík-
ar!
Við taka fjörugar nætur og elju-
samir dagar. Túnið slegið með
vélknúinni sláttuvél, sem beygir
ávallt til vinstri þegar stýrinu er
snúið til hægri og öfugt. Busi tekur
ævinlega fyrsta hringinn, ekur í
kringum trén, sem þau hjónakornin
hafa gróðursett af natni á undan-
förnum árum og treystir mér til
þess að sjá um afganginn. Ég bý að
reynslu sem hann telur þess verða
að hleypa mér á öfugsnúðinn. Eftir
slátt og rakstur er borið á verstu bit-
in eftir mýið, sem þyrlast hefur upp
við atganginn. „Hættu þessu voli,
veimiltítan þín, það er ekkert að
þér!“ segir hann í stríðni og hlær.
Ég bít á jaxlinn með kláða og roða
að afloknu góðu dagsverki. Börnin
vaða lækinn á meðan hundurinn
svamlar og geltir á ærnar og lömbin
á tjarnarbakkanum. Sólin sígur til
viðjar á bjartasta degi ársins og
sendir síðustu sólargeislana sína yf-
ir sveitina. Fjörugir púkarnir fá
frest til morguns, til að endurhlaða
lífsneistann og ungdóminn. Næsta
dag tekur við veiði í Tangavatni, vel-
útilátin grillveisla og fullvissa um að
lífið leiki okkur við.
Eitthvað á þennan veg munum við
njóta minninganna úr sveitinni með
frænda okkar og fjölskyldu hans,
sem lifandi tákni um frændsemi og
góðan vilja í gegnum tíðina.
Samúð okkar liggur hjá fjölskyldu
og ættmennum góðs drengs og
frænda.
Valur Ketilsson og fjölskylda.
Ég sendi þér kæra kveðju
nú komin er lífsins nótt,
þig umvefji blessun og bænir
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Hafðu þökk fyrir allt og allt, kæri
vinur.
Ég þakka allt frá okkar fyrstu kynnum
það yrði margt, ef telja skyldi það.
Í lífsins bók það lifir samt í minnum
er letrað skýrt á eitthvert hennar
blað.
Ég fann í þínu heita stóra hjarta,
þá helstu tryggð og vináttunnar ljós.
Er gerir jafnvel dimma vetur bjarta
úr dufti lætur spretta lífsins rós.
(Margrét Jónsdóttir)
Elsku Anna okkar, Elísabet og
Eva, góður Guð styrki ykkur og
styðji í ykkar miklu sorg.
Helga og Ágúst.
Í dag kveðjum við kæran vin og
samstarfsfélaga, Björn Björnsson.
Björn var slyngur veiðimaður og
mikill náttúruunnandi. Björn, eða
Bjössi eins og við kölluðum hann
alltaf, starfaði með okkur í mörg ár
sem leiðsögumaður, mestmegnis á
bökkum Eystri-Rangár. Hann hafði
mjög hlýlegt viðmót og varð gjarnan
mikill vinur bæði samstarfsmanna
sem og viðskiptavina. Á veturna
kom Bjössi oft við í kaffi og spjall á
skrifstofuna sem var alltaf gaman,
enda maðurinn einstaklega glað-
lyndur og skemmtilegur. Hann
gerði ávallt lítið úr veikindum sínum
og gerði allt sem í hans valdi stóð til
að sinna leiðsögu og veiðimennsku.
Svo mikill var áhuginn fyrir veiðinni
að ekkert fékk hann stöðvað.
En Bjössi lét aldrei deigan síga,
hann var manna hjálplegastur þegar
kom að því að leysa vandamál og tók
veikindum sínum af ótrúlegu æðru-
leysi. Við erum afskaplega þakklát
öll að hafa fengið að kynnast Bjössa,
eiga hann fyrir vin og samstarfs-
mann. Við þökkum honum fyrir allt
sem hann var okkur, hans er þegar
sárt saknað.
Við biðjum Guð að styrkja fjöl-
skyldu Bjössa á þessum erfiðu tím-
um.
Kveðja,
félagar hjá Lax-á,
Stefán
Sigurðsson.
HINSTA KVEÐJA
Elsku frændi minn.
Kraftur og dugnaður fylgdi
þér alltaf, svo drífandi og hress.
Þannig minnist ég þín með
söknuði og þakklæti fyrir allt
sem þú hefur gefið mér. Megi
góður Guð geyma þig.
Síðustu
geislar sólar
í vestur
horfnir
Fyrstu
geislar í austri
endurbornir.
(Gunnar Dal).
Ásdís Ólafsdóttir.
Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Sveinbjörn Egilsson)
Elsku Anna, Elísabet og Eva
við vottum ykkur og öðrum ást-
vinum Bjössa okkar dýpstu
samúð. Minning um góðan og
einstakan mann lifir.
Hugrún og Hrafnhildur.
MINNINGAR 23
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 2. FEBRÚAR 2011
✝
Elsku eiginmaður minn, faðir okkar, sonur, bróðir
og tengdasonur,
MATTHÍAS BJARKI GUÐMUNDSSON,
sem lést miðvikudaginn 26. janúar, verður jarð-
sunginn frá Hjallakirkju föstudaginn 4. febrúar
kl. 11.00.
Blóm og kransar afþakkaðir en þeim sem vilja
minnast hans er bent á Krabbameinsfélag Íslands,
Ljósið eða önnur líknarfélög.
Björg Ragna Erlingsdóttir,
Lúðvík Már Matthíasson,
Máni Matthíasson,
Markús Ingi Matthíasson,
Guðmundur G. Magnússon, Anna Björk Matthíasdóttir,
Magnús Víðir Guðmundsson, Kristín K. Ólafsdóttir,
Ágúst Hlynur Guðmundsson, Kristín Valdemarsdóttir,
Erlingur Lúðvíksson, Jakobína Ingadóttir.
✝
Móðursystir okkar og mágkona,
ÞORBJÖRG ANDRÉSDÓTTIR,
Bólstaðarhlíð 44,
Reykjavík,
lést á hjúkrunarheimilinu Eir mánudaginn
31. janúar.
Jarðarförin verður auglýst síðar.
Andrés Svavarsson,
Kristín Svava Svavarsdóttir,
Guðni Birgir Svavarsson,
Rannveig Beiter,
Svavar Guðnason
og fjölskyldur.