Aðventfréttir - 01.04.1995, Blaðsíða 5

ákveða fyrir persónulegt átak að eiga
dyggðir Guðs í hjarta sínu. Eg get
ekki mótað lyndiseinkunnina fyrir
ykkur, heldur ekki þið fyrir mig. Það
er byrði sem hvílir á hverjum ein-
stökum, ungum sem gömlum.
Sagt hefur verið um hærugráa
öldunga að engin hætta sé á að þeir
villist burt af vegi skyldunnar; en um
Salómon lærum við að þegar aldur
færðist yfir hann þá glataði hann
sambandinu við Guð. Og hvers
vegna? - vegna þess að hann sótdst
eftir frægð, heiðri og auðæfum þessa
heims; vegna þess að hann tók sér
konur frá skurðgoðadýrkandi
þjóðum og gerði bandalag við þessar
þjóðir. Satt er það að hann sótti gull
til Ófír og silfur til Tarsis; en það var
á kostnað dyggðar, staðfestu og
hreinleika lyndiseinkunnarinnar.
Hver eiga tengsl okkar að vera?
I allri sögu Gyðingaþjóðarinnar
sjáum við að fólk Guðs, jafnt ungir
sem gamlir, varð að halda sér að-
skildum frá hinum skurðgoðadýrk-
andi þjóðum í kringum hann. Guð á
fólk í dag; og það er alveg jafn
nauðsynlegt nú eins og að fornu að
fólk hans haldi sér aðskildu, hreint
og óflekkað, frá heiminum, frá anda
hans og áhrifum, vegna þess að
heimurinn setur sér reglur and-
stæðar reglum sannleiks og réttlætis.
Ef ég játa mig þjón Jesú Krists,
ættí ég þá að fylgja reglum heimsins
og fella athafnir mínar að kröfum
hans? Eða ætti ég að taka mér til
fyrirmyndar hann sem var harm-
kvælamaður og kunnugur þjáning-
um - hann sem aumkaði sig svo yfir
fallið mannkyn að hann afklæddist
konungsskikkju sinni, yfirgaf hina
konunglegu sali himnaríkis og steig
niður til þessarar jarðar mengunar
og syndar og tók á sig mannsmynd
og gerðist fátækur okkar vegna, að
við mættum fyrir hans fátækt verða
rík?
Hvað eigum við að gera? Taka
okkur til fyrirmyndar hann sem var
hæddur og svívirtur, hann sem var
ljós heimsins, þó að heimurinn
þekkti hann ekki? Eða eigum við að
semja okkur að siðum heimsins?
Verk að vinna
Fólk Guðs er vörður lögmáls hans,
og hann segir okkur að við séum
aðskilinn og afmarkaður lýður. En
eigum við að útiloka okkur frá
heiminum þannig að við getum
engin áhrif haft á hann? Kristur
segir: „Þér eruð ljós heimsins;“ og
það ljós, segir hann okkur, á ekki að
setja undir mæliker, né undir rúmið,
heldur á ljósastíkuna, til þess að það
megi veita birtu öllum sem eru í hús-
inu.
Hvað táknar það? Það táknar að
hinir réttlátu eiga að gefa ljós öllum
þeim sem eru í heiminum. Kristur
kom í heiminn til að ryðja mönn-
unum braut svo þeir mættu berjast
hans vegna baráttu Drottins og verða
veitt viðtaka og fá að sitja Guði til
hægri handar.
Þegar við höföum... syrgt
djúpum harmi...
kom ólýsanlegurfriður
yför sál mína, friður
ofar öllum skilningi.
Hvílíkt hlutverk! Þegar Kristur
yfirgaf heiminn fól hann okkur verk
að vinna. Meðan hann var hér, rækti
hann sitt starf sjálfur; en þegar hann
steig upp til himna urðu fylgjendur
hans eftir til að taka upp þráðinn
sem hann hafði skilið eftir; og þann-
ig hefur því verið haldið áfram þar til
nú, að okkur er falið starfið um
okkar daga. Og þegar Jesús varð upp-
numin og skýin tóku við honum og
huldu hann sýnum lærisveinanna
sem horfðu á eftir honum uns hann
hvarf þeim sjónum, sagði hann: „Sjá,
ég er með yður alla daga, allt tíl enda
veraldar.“
Við eigum því lífsförunaut. Við
þurfum ekki að ganga ein. Við
getum borið allar okkar sorgir og
harma, áhyggjur og raunir, áföll og
kvíða, og úthellt því öllu í eyra sem
er reiðubúið að hlusta, borið það
upp við hann sem leggur fram fyrir
föðurinn verðskuldun blóðs síns.
Hann bendir á sár sín: „Lítið á hend-
ur mínar! Eg hef rist þig á lófa
mína.“ Hann leggur særðar hendur
sínar fram fyrir Guð, og bænir hans
eru heyrðar, og hraðfleygir englar
eru sendir til að annast fallinn mann,
að reisa hann við og halda honum
uppi.
Hætta okkar er því sú að við
verðum viðskila við Guð og verðum
samrunnin anda og áhrifum heims-
ins. Ef þú hyggur að þér beri að fá
heiminn til að sjá og skynja kröf-
urnar sem himinninn hefur á hend-
ur honum. Ef þú hyggur að með því
að slaka á kröfunum getirðu snúið
syndurum, þá lætur þú blekkjast
stórkostlega. Kristur var í heiminum,
en samt var hann ekki heimsins.
Hann hélt merkinu hátt; og þannig á
sérhver prestur, sérhver kristinn
maður og sérhver maður sem finnur
til nokkurrar ábyrgðar gagnvart mál-
stað Guðs, að sýna að hann sé tengd-
ur Guði. Allir eiga að vera erindrekar
himinsins. ...
Tilfinningar mínar snúast sterk-
lega um þetta efni. Dag og nótt leitar
það á sál mína. Oft þegar aðrir í hús-
inu sváfu bað ég frammi fýrir Guði
að honum mætti þóknast að gefa
mér visku og styrk til að beina fótum
sálna á veginn sem leiðir til eilífs lífs.
Mörgum sinnum hef ég gengið fram
fýrir hann um miðnætti og grátbænt
um hjálp og visku þannig að ég megi
verða hæf til að leiða huga barna
minna á braut sannleikans. Eg bað
hann ekki að veita þeim veraldlegar
vegtyllur, heldur að við mættum ala
þau upp á brautum sannleika og rétt-
lætís, og að þau mættu hafa unun af
að gera vilja Guðs. ... Mig lar.gar til
að vinna fyrir Guð sérhverja stund
lífs míns, hvert andartak; og svo lang-
ar mig til að komast yfir allt það sem
ég get innt af hendi í samræmi við
þann styrk sem hann gefur mér.
Spurningar
til umræðu:
1. Hvernig lýsir Ellen G. White per-
sónulegu hlutverki okkar í frelsun-
inni? Hvernig ber okkur að skilja
áherslu hennar hér með tilliti til
afdráttarlausra yfirlýsinga hennar
á öðrum stöðum, þar sem hún
leggur áherslu á hversu algerlega
við erum háð Jesú?
2. Hvernig tengjast helgun og
persónulegur vitnisburður hvort
öðru?
3. Hvernig getum við veitt meiri
gleði inn í líf okkar?
* Ur Review and Herald, 4. jan. 1887.
(Millijyrirsögnum og greinaskilum hefur verid bœtt inn
í textann til (u) gera hann léttari ajleslrar.)
Ellen G. White var
■jíf lA e’nn af brautryðjendum
H' safnabar Sjöunda dags
aövi’ntista. Verk hennar
búa enn yfir spámtntn-
ligitm hoöshap.
AðventFréttir
5