Aðventfréttir - 01.04.1995, Blaðsíða 9

White sagði einhverju sinni:
„Kærleikurinn sem Kristur dreifir um
alla verundina er lífgefandi afl.
Sérhvert líffæri - heilinn, hjartað,
taugarnar, - snertir hann með
græðandi mætti sínum. Fyrir hann
eru æðstu orkulindir mannsins vak-
tar til starfa. Hann losar sálina við
sektarkennd og sorg, kvíða og áhyg-
gjur sem lama lífsþróttinn. Með
honum kemur heiðríkja og sdlling.
Hann gróðursetur í sálina fögnuð
sem ekkert jarðneskt getur tortímt -
fögnuð í Heilögum anda - græðandi,
lífgandi" (sama rit bls 29).
En til þess að gleði verði skynjuð
og upplifuð þurfum við ávallt að
treysta Guði og fyrirheitum hans.
Einu sinni fórum við, ég og kona
mín, í búð til að kaupa ruggustól -
stól sem veitir vellíðan og værð. Með
því að ég er stærri en kona mín bað
hún mig að prófa stólinn. Eg var
smeykur um að stóllinn þyldi ekki
þunga minn. Þess vegna fór ég var-
lega og stífnaði allur. Eg hafði alls
enga ánægju af að setjast í stólinn.
Það var ekki fyrr en ég treysti stól-
num og lagði allan minn þunga á
hann að hann tók að rugga þannig
að hann veitti mér hvíld og gleði.
Hvernig þekkja má gleðina
Það er eins þegar við treystum
Guði fullkomlega og leggjum okkur
af líkama, sál og anda í hendur hans
að við fáum að reyna huggun og
fögnuð hins traustvekjandi samfélags
við hann. Þá verður fyrirheitið í Rm
8.28 okkur að veruleika. Þetta
fyrirheit er öruggt, hvort sem við
trúum því eða ekki. Trú okkar eða
skortur á trú ákvarðar ekki athafnir
Guðs. En um það er ég viss, að Guð
vinnur í öllum atvikum lífs okkar að
því að búa í haginn fyrir okkur. Starf
hans er ekki bundið við trú okkar -
en öryggi og fögnuður þessa
fyrirheits veltur á því að við treystum
honum sem hér er að verki, jafnvel
þótt við getum ekki séð árangurinn
af þ\í starfi. I Biblíunni erjob dæmi
um slíkt. Guð sagði Job aldrei frá
ástæðunni fyrir raunum hans. Hann
setti Job aðeins í aðstöðu til að sýna
að hann treysd Guði án skýringa.
Ihugaðu þennan skilning á gleði:
I fyrsta lagi er gleði huglæg
svörun við þægilegu áreiti. Hún er
það sem gerist hið innra með okkur.
Leyndarmál gleðinnar er að vita og
trúa að skapari okkar, Guð, hefur
fulla stjórn á lífi okkar og því sem
gerist í kringum okkur, að hann
lætur sig varða hagsæld okkar. Þess
vegna er mikilvægt að við lærum að
sjá hlutina í lífinu gegnum umgjörð
gleðinnar. Gleðin gefur von, og
glaðvært viðmót hjálpar okkur að
losa um spennuna í samskiptum við
aðra.
I öðru lagi er gleði tilfinningaleg
tjáning djúprar ánægju. Fullvissun
þess að Guð elskar mig og ætli mér
hlutverk í lífinu vekur innri ánægju
samfara ytri tjáningu á gleði.
Stundum, þegar gleðin fær yfirhönd-
ina, getur hún orðið tilfinningaleg
fremur en raunsæ. Þú manst þegar
Ríki Guðs er
ekki eingöngu
réttlæti ogfriöur
heldur einnig gledi.
Róde sá Pétur berja að dyrum. Hún
var svo yfirkomin af gleði, að hún
hljóp til að segja öllum í húsinu frá
því og skildi Pétur eftir standandi
fýrir utan.
I þriðja lagi er gleði andleg svörun
við náð Guðs. Páll sagði að við ættum
líka að gleðjast í þjáningu, þar sem
þjáning sé andleg reynsla. I sálgæslu
á sjúkrahúsinu sé ég oft sjúklinga
líða miklar þjáningar. Þeir sem legg-
ja traust sitt á Drottin eiga betra með
að þola álag þjáninganna og sjá
hlutina gegnum ramma gleðinnar,
vegna þess að Guð hefur fullkomna
stjórn á lífi þeirra.
Ellen White ráðleggur okkur „að
missa aldrei sjónar á því að Jesús er
uppspretta gleðinnar. Hann gleðst
ekki yfir eymd manna, heldur fagnar
að sjá þá hamingjusama" (The
Adventist Home bls 513). Og hún skri-
faði: „Skaparinn vissi að Adam gæti
ekki orðið hamingjusamur án verkef-
na. ... Ef hamingja hefði falist í því að
gera ekkert, þá hefði maðurinn, í
heilögu sakleysisástandi sínu, verið
verkefnalaus. En hann sem skapaði
manninn vissi hvað yrði honum til
heilla, og hann hafði ekki fýrr skapað
manninn en hann fól honum sitt
tiltekna verk að vinna“ (sama rit bls
27).
Þannig er iðjusemi enn ein gleði-
uppspretta allt frá tímum sköpunar-
innar. Og hvað fjölskyldur snertí, þá
sagði Ellen White: „Sú staðreynd að
börn hjálpa til að láta foreldrum
sínum líða vel eykur á gleði barnan-
na alla þeirra ævi, og verður þeim
sérstaklega til ánægju þegar þau sjálf
verða þurfandi fyrir samúð og kær-
leik. ... Þá gleðjast þau yfir að hafa átt
þátt í að veita ástkærum foreldrum
sínum unað og frið undir það síðas-
ta“ (sama rit bls 363, 364).
Mundu ævinlega að Guð gleðst
þegar gleði ríkir meðal fólks hans.
„Því að ekki er Guðs ríki matur og
drykkur, heldur réttlæti, friður og
fögnuður í Heilögum anda. Hver
sem þjónar Kristi á þann hátt er
Guði velþóknanlegur og vel mednn
manna á meðal“ (Rm 14.17, 18).
Ef Kristur kom til þess að okkur
hlotnaðist fögnuður og fylling í
lífinu, ef Heilagur andi er að starfi í
okkur til að skapa gleði, þá er það
vissulega andstætt áformi Guðs með
okkur að við séum ekki glöð. Við sku-
lum líkjast Nehemía sem sagði við
hina heimkomnu útlaga: ,,4'erið því
eigi hryggir, því að gleði Drottins er
hlífiskjöldur yðar“ (Neh 8.10).
Gleðin styrkir okkur líkamlega, tíl-
finningalega og andlega, því að gleði
er ávöxtur andans. „Vér fögnum í
von um dýrð Guðs“ (Rm 5.2).
„Fagnið því þótt þér nú um skamma
stund hafið orðið að hryggjast í
margs konar raunum“ (lPt 1.6) .
Við skulum því gleðjast og uppör-
va hver annan með fögnuði!
Spurningar
tilumræðu
1. Hvað þyrfti ég að gera í mínu lífi
til að skynja meira af örlátri gleði
Guðs?
2. Hvernig ættum við að tengjast
gleðinni þegar sorgir þjaka okkur?
3. Hvað get ég gert til að hjálpa
öðrum að finna óumræðilegan
fögnuð Guðs?
JONATHAN Ng erprestur
við Youngberg-
aðventsjúkrahúsið í
Singapore.
AðventFrétti R
9