Aðventfréttir - 01.04.1995, Blaðsíða 13

anegarði þegar hann vissi að
hann stóð frammi fyrir sínum eigin
kvalafulla dauða?“
Nú fannst mér í fyrsta skipti ég
hafa verið í garðinum með Jesú. Og
ég fann Guð þar.
Svo þegar mánuðirnir liðu eftir
dauða hennar fór ég að sjá að kanns-
ki var það lán að mamma skyldi ekki
lifa áfram við örkuml. Og ég er ekki
viss um að hún hefði umborið að
horfa upp á systur mína berjast við
banvænt krabbamein eða sjá líf
yngsta barnabarns síns á bláþræði
eftir mikla hjartaaðgerð. Það er
erfitt, en ég ætla ekki að efast um
Guð framar.
Of önnum kafin til að vera
þolinmóð
Eg veit ekki hvort ég hefði öðlast
þessa reynslu „í garðinum" ef ég
hefði getað gengið. Eg er ævinlega
svo önnum kafin. En þar sem ég lá á
bakinu í spítalarúminu hafði ég
nógan tíma. Þessar tvær klukku-
stundir sem ég beið hans, fann ég
hann. Orð Davíðs hafa fengið nýja
merkingu.
„Þá munt þú gleðjast yfir Drottni,
og hann mun veita þér þab sem hjarta
þitt gimist.
Fel Drottni vegu þína
og treyst honum, hann mun vel fyrir
sjá....
Ver hljóður fyrir Drottni og vona á
hann. “
(S1 37.4-7)
Mamma lifði 22 daga eftir slysið,
síðan sofnaði hún hljóðlega til að
bíða komu Jesú. Þennan biðtíma
uppgötvaði ég Harmaljóðin. Og
hvílík uppörvun: „Þetta vil ég hug-
festa, þess vegna vil ég vona: Náð
Drottins er ekki þrotin, miskunn
hans ekki á enda“ (H1 3.21, 22).
Kraftaverkið, að ég skyldi vera á lífi,
hreif mig að nýju inn í veruleikann!
Jeremía heldur áfram: „Hún er ný
á hverjum morgni, mikil er trúfesti
þín! Drottinn er hlutdeild mín, segir
sál mín, þess vegna vil ég vona á
hann“ (vers 23, 24). Og svo voru enn
þau orð um að bíða Drottins þolin-
móður: „Góður er Drottinn þeim er
á hann vona, og þeirri sál er til hans
leitar. Gott er að bíða hljóður eftir
hjálp Drottins“ (vers 25, 26).
Neikvæðar tilfinningar
og þolinmæði
Erfitt er að vera þolinmóður þegar
við þjáumst af óleystum persónu-
legum vandamálum og neikvæðum
tilfinningum. Eftir fráfall mömmu
var ég í tilfinningalegu uppnámi.
Venjulega var ég tiltölulega málefna-
leg í samskiptum við systkini mín.
Sem hið elsta þeirra hafði ég fundið
til nokkurrar ábyrgðar á velferð
þeirra. Eg var venjulega friðflytjandi.
Nú var blaðinu snúið við. Mér
fannst ég bera ábyrgð á dauða
mömmu. Enginn ásakaði mig, en ef
hún hefði ekki verið í heimsókn hjá
mér og í bílnum mínum ...
Samviskubitið tróð sér inn ásamt
sorginni, sviðanum og reiðinni sem
við öll vorum haldin. Tilefnislausar
ásakanir, afbrýði og vanhugsaðar
átyllur sent hefði verið auðvelt að
útkljá, urðu að stórmálum. Eg stökk
upp á nef mér. Kevin sonur minn
varð hneykslaður; hann hafði aldrei
vitað mig uppstökka fyrr. Það hafði
ég heldur ekki gert sjálf. Eg skildi
ekki vanstillingu mína.
Af hverju varð þetta svona?
Oútkljáð misklíðarefni úr bernsku
okkar. Eg hafði verið dekurbarn. Hin
börnin höfðu að ósekju fallið í
skuggann fyrir mér. Þeim fannst að
þar sem ég væri elst, hefði ég fengið
bróðurpartinn af ást, athygli, hrósi
og aðdáun. Það var ekki fyrr en
mamma var horfin að þetta skaust
allt upp á yfirborðið. Eg varð sár
vegna þessara óréttmætu ásakana, og
sárindin urðu að bræðisköstum.
Eg hef árum saman flutt erindi
um „tilfinningageyma" okkar, sem
geta rúmað svo eða svo mikið, þang-
að til út af flóir. Ef þeir eru fýlltir
með jákvæðum tilfinningum, er lítið
rúm fyrir þær neikvæðu. En lítil
neikvæð tilfinning getur bólgnað
upp eins og bökunarger, spillt öllu í
geyminum þangað til sprenging
verður. Og það gerðist hjá mér.
Eftir þetta sneri ég mér aftur að
Sálmunum til að sjá hvernig Davíð
brást við sinni reiði. Lítum aftur á 37.
sálm. Hann hefst svona:
AðventFréttir
13