Aðventfréttir - 01.04.1995, Qupperneq 7

Því ef við elskum aðeins þá sem elska
okkur - þá sem geta og eru líklegir
til að endurgjalda ást okkar - þá er-
um við engu betri en hræsnararnir.
Líkþrár maður, útskúfaður úr
samfélagi sínu, leitaði lækningar hjá
Drottni, og ,Jesús rétti út höndina,
snart hann og mælti: ,Eg vil, verð þú
hrein.1 (Mt 8.3). Þessi maður varð
hreinn af líkþrá sinni, en það sem
var dýrmætara, hann fann elskandi
snertingu Drottins.
Drottinn steig yfir markalínu
hefðarinnar og bað jafnvel Samverja
um vatn, og meira að segja samvers-
ka konu (Jh 4.7-9). Hann kom fram
með vinsemd og virðingu við man-
neskju sem gyðingleg hefð taldi fýrir-
litlega. En hann gerði það sem hann
varð að gera, hvað sem hefðbund-
num væntingum leið. Kærleikur
hans, virðing og nærgætni, áttu
rætur sínar í lífsreglu.
Hin mikla lífsregla kærleikans
Kærleikurinn er vissulega lífsregla.
Hann er verund. Hinn „vitri maður
Afríku“, Félix heitinn Houphouét-
Boigny, sagði einhverju sinni: „Ce
qui cesse d'aimer, n'ajamais aimé.“
(„Sá sem hættir að elska hefur aldrei
elskað“). Ellen White skrifaði „hlýðni
er ekki einungis ytri undirgefni, hel-
dur kærleiksrík þjónusta. Lögmál
Guðs er tjáning eðlis hans; það er
inntak hinnar miklu lífsreglu kær-
leikans, og er því grundvöllur
stjórnar hans á himni og jörð. Ef
hjörtu okkar eru endurnýjuð í
líkingu Guðs, ef hinn guðlegi kær-
leikur er gróðusettur í sálina, er þá
ekki lögmáli Guðs framfýlgt í lífinu?“
(Love Unlimited, bls 60).
Fólkið á tímum Jesú undraðist
þegar hann sagði: „Þér hafið heyrt að
sagt var: ,Þú skalt elska náunga þinn
og hata óvin þinn.‘ En ég segi yður:
Elskið óvini yðar og biðjið fýrir þeim
sem ofsækja yður“ (Mt 5.43, 44).
Drottinn bað ekki áheyrendur
sína að eran óvini sína eða sýna þeim
ástvina kærleik. „Boðið yrði
óframkvæmanlegt ef það skyldaði
menn til að philein óvini sína, því að
þeir gætu ekki borið sömu til-
finningu til óvina sinna, sömu til-
finningalegu ástarhlýju sem þeir
bera til nánasta venslafólks síns. ...
Agapan er hins vegar hægt að bjóða
mönnum, því það er undir stjórn vil-
jans. Að agapan okkar beiskustu óvini
felur í sér að koma fram við þá af
virðingu og kurteisi og líta á þá eins
og Guð lítur á þá“ (The SDA Bible
Commentary, 5. bd., bls 340).
Við eigum að taka alvarlega þetta
boð Drottins Jesú Krists. Við verðum
að biðja hann að gefa okkur náð til
að tjá kærleikann eins og hann er í
fari hans. Þá munum við geta öðlast
kraft frá honum til að lifa því lífi sem
hann ætlar okkur að lifa á jörðu hér
þangað til hann kemur. Ef kærleikur
okkar hvílir á lífsreglu en ekki
viðbrögðum við umhverfi okkar,
getum við ævinlega elskað. Við
munum geta sýnt fólki sem ekki
Kœrleikurinn verdur
innsta eðli okkar,
vegna þess að við
tilheyrum honum
sem er kærleikur.
elskar okkur virðingu og tillitssemi,
vegna þess að þetta fólk er skapað af
föður okkar og endurleyst af Drottni
okkar. Við eigum að elska vegna þess
að faðirinn elskar okkur - ekki að-
eins þegar við hegðum okkur vel,
heldur á öllum tímum. Ritningin er
ótvíræð - hann gefur öllu sköpunar-
verkinu regn og sólskin, góðum og
vondum. (Mt 5.43-48).
Engin önnur megintrúarbrögð
heimsins kenna mikilvægi og
hlutverk kærleikans eins og kristnin.
Kærleikur er kjarninn, sjálfur grun-
nurinn undir fagnaðarerindinu: „Því
svo elskaði Guð heiminn, að hann
gaf son sinn eingetinn til þess að
hver sem á hann trúir glatist ekki,
heldur hafi eilíft líf‘ (Jh 3.16).
Kærleikanum sem felst í kærleiks-
boði Krists er nánar lýst og á hann
varpað ljóma af Páli postula. Hinn
alkunni kærleikskapítuli í fyrra
Korintubréfi hans, 13. kapítulinn, er
innsti kjarninn í samskiptum okkar
við aðra. „Þeirra er kærleikurinn
mestur,“ (13. v.) segir Páll.
Kærleikurinn er ómetanlegur.
Hann felst ekki í því að GERA, hann
felst í því að VERA.
Þegar postulinn lýsti eðliseinken-
num kristins persónuleika sem and-
stæðu veraldlegs lífernis, skrifaði
hann: „En ávöxtur andans er:
Kærleiki, gleði, friður, langlyndi,
gæska, góðvild, trúmennska,
hógværð og bindindi . . .“ (G1 5.22,
23).
Páll segir að áhersluatriðin í krist-
nu líferni eigi ekki fýrst og fremst að
vera hvað við gerum, heldur öllu fre-
mur hvað við erum. Þannig er kær-
leikurinn ávöxtur, útstreymi frá ídvöl
og nærveru Heilags anda. „Eftir-
líking verður aldrei gerð af ávexti
andans. Hann er það sem manneskj-
an er, ekki það sem hún gerir. Þessi
ávöxtur ryður burt allri metorða-
girnd. Gjafir eru ytri tákn, ávöxt-
urinn er hið innra. Kraftaverk fölna,
en ávöxturinn er varanlegur." (Ron
Hembree, Fruit of the Spirit, Baker
Books, Michigan, 1969, bls 13).
Avöxtur andans er kærleikur.
Þegar kristinn maður meðtekur
Drottin Jesú inn í líf sitt og leyfir
honum að taka alla stjórn í sínar
hendur - í lífi jafnt sem dauða -
verður niðurstaðan ávöxtur andans.
Það er ekki einungis ósk, ekki þykjus-
ta. Andinn vinnur stórvirki, hinn
kristni ber ávöxt.
Spurningar
tilumræðu
1. Ræðið þau þrjú orð yfir kærleik
sem höfundurinn nefnir. Tilfærðu
dæmi um hvert afbrigði kærleiks
úr daglegu lífi í þínu og umhverfi.
2. Hvernig getur kærleikur verið lífs-
regla? Hver er þá þáttur til-
finninga andspænis kærleika?
J.J. Nortey erfyrrverandi
fonnadur Afríku-
Indlandshafsdeildar S.D.
Aðventista.
AðventFréttir
7