Aðventfréttir - 01.04.1995, Side 12

MIÐVIKUDAGUR
Langlund-
ARGEÐ
Þab getur reynst erjitt!
EFTIR KAY KUZMA
að grípur mig ævinlega sekt-
arkennd þegar ég les lKor
13 og kem að hinum al-
kunna lista yfir eðlisein-
kenni kærleikans. Hvers vegna þarf
„kærleikurinn er langlyndur“ að vera
efst á listanum? Eg mundi hafa miklu
hreinni samvisku ef byrjunin væri
„kærleikurinn er góðviljaður."
Eg á betra með að vera góðviljuð
en þolinmóð. Jæja, oftastnœr er það
auðveldara. Að vera góðviljaður er að
vera athafnasamur! Þú gerir eitthvað.
Þú ert góðviljaður þegar þú kemur
vel fram við fólk og ert við aðra eins
og þú vilt að þeir séu við þig.
Að vera þolinmóður er að gera
ekkert. Og fyrir athafnakonu eins og
mig er það erfitt!
Eg er móðir, og ég þarf að sþórna
safnaðarmálefnum. Eg þarf að koma
óteljandi viðfangsefnum í verk. Af
hverju þarf það að taka börnin allan
daginn að taka til í herbergjunum
sínum? Og af hverju þarf náunginn
þarna á undan mér að drattast áfram
nokkrum kílómetrum undir há-
markshraða þegar mér liggur á, ég
þarf að hitta fólk og mæta á fundi?
Og ég iða í skinninu þegar ég fer í
stystu röðina en uppgötva þá að þar
er verið að þjálfa nýjan starfsmann á
kassanum, og það tekur óratíma að
útlista starfið fyrir honum! Mér
sárnar líka þegar símavörðurinn
svarar ekki við fyrstu hringinu. Eg á
svo annríkt!
En þolinmæði táknar eitthvað sem
þú gerir ekki. Hún felst í að hægja á.
Hún er töf. Hún er að vera í „bið-
stöðu.“ ef svo mætti segja.
Hjá mér er jafnvel kærleikurinn
athöfn. Eg hef hann að atvinnu. Eg
framleiði efni handa fólki að lesa. Eg
tek upp útvarpsefni og flyt erindi til
að hjálpa fólki. Eg sendi jafnvel
heillaóskakort - stundum nokkuð
seint, en ég sendi þau samt. Eg vildi
gjarnan heimsækja fólk oftar, en
heimsóknir taka of langan tíma. Þið
skiljið, ef ég hægði á og væri kær-
leikur, þá kæmi ég ekki miklu í verk.
Þá sæust lítil verksummerki eftir mig.
Guð þarfnast mín til að gera þetta
allt, eða hvað?
Eg hef lært nokkuð af hörmulegri
framanákeyrslu sem kostaði móður
mína lífð og skekkti alvarlega á mér
fótinn. Ég hef lært að þótt það sé
það erfiðasta sem Guð hefur nokk-
urn tíma ætlast til af mér, þá get ég
veriö þolinmóð. Ég get beðið. Ég get
verið í „biðstöðu.“ Ég get sætt mig
við að vera bara ég. Guð gerði mig
að mannlegri veru, ekki að mann-
legri athöfn.
Guð er þolinmóður
Eina af uppáhaldsmyndum
mínum af Guði er að fínna í Opb
3.20. Þar segir ekki að Jesús komi
þjótandi til okkar og berji að dyrum
hjartna okkar og hrópi: „Hleyptu
mér inn!“ Nei, hann stendur og knýr
á. Hann er hógvær. Það gefur okkur
dlfmningu um að við skiptum máli
og við séum mikilsvirt að hann
kemur ekki með offorsi, heldur
biður leyfis að koma inn.
Að ráðast að lífi annars manns
þegar við erum ekki velkomin er
frekja! Bíllinn sem ruddist inn á
mína akrein olli andlegum og líkam-
legum þjáningum og dauða á sér
hliðstæðu í mannlegum samskiptum.
Þegar einhver fer yfir markalínuna
og þröngvar sínum vilja upp á
annan, þá er það frekja! Jesús gæti
gert það. En hann þröngvar jafnvel
ekki því góða upp á okkur. Hann
bíður þess að við bjóðum honum
inn.
Og hversu þolinmóður hann er!
Eftir sumum okkar hefur hann beðið
öll okkar uppreisnargjörnu unglings-
ár, okkar annasömu barnauppeldis-
ár, miðaldurskreppu okkar - og
kannski bíður hann enn. En kær-
leikur hans þverr aldrei.
Leiö Guös er ætíö best
Guð opinberaði sig fyrir mér á
algerlega nýjan hátt þegar líf
mömmu hékk á bláþræði fyrst eftir
slysið. Líkurnar til þess að hún héldi
lífi fóru síminnkandi - 30%, 20%,
10%. Ég hafði samband við Curry
prest og spurði hvort hann vildi veita
mömmu smurningu.
Ég gleymi aldrei orðum hans:
„Kay, smurning er ekki síður til þess
að þú getir sagt: ,Verði þinn vilji,‘ en
að stuðla að bata móður þinnar.“
„Verði jDÍnn vilji.“ Ég hafði aldrei
óskað neins annars á ævi minni en
vilja Guðs. Þó vildu orðin ekki koma.
Að segja „verði þinn vilji" jafngilti því
að fela líf mömmu algerlega í hend-
ur Drottins - og ég átti of mikið í
húfi. Ég hafði ekið þessum bíl.
Mamma hefði ekki lent í slysinu ef ég
hefði ekki hvatt hana dl að korna í
heimsókn til mín í Tennessee. Hún
var mín sífellda hvatning og besti
stuðningsmaður safnaðarstarfs
okkar. Allt sem mér var dýrmætt valt
á því að mamma lifði.
I tvær klukkustundir barðist ég við
að segja orðin. Ég grét. Ég bað til
Drottins fyrir lífi mömmu, og loks
gaf ég eftir rninn vilja og hvíslaði
lágt: „Verði |)inn vilji.“ Byrðinni var
létt af herðum mínum. Friður kom í
staðinn.
Síðar, þegar ég sagði Curry frá
baráttu minni, spurði hann: „Kay,
heldurðu að það hafi verið auðvelt
fyrir Jesú að segja þessi orð í Getsem-
12
AðventFréttir