Heimilispósturinn - 12.09.1960, Blaðsíða 6

Heimilispósturinn - 12.09.1960, Blaðsíða 6
Það var snemma að morgni þess 15. apríl 1910, og veðrið var kalt og hráslagalegt. Fjórir sjómann- anna um borð í skonnortunni voru að ýmsum störfum uppi á þiljum. Skonnortan Erndto frá Ham- borg var á leiðinni frá Memel til Bremen með farm í lestunum og timburstafla á þilfarinu. Skip- stjórinn, Hans Engellandt, gáði til veðurs og gerði sér ljóst, að enn myndi hvessa og versna í sjóinn. Hann gaf fyrirskipun um að reyra þilfarsfarminn enn betur niður. Skonnortan var komin út á rúmsjó, þegar tók að hvessa af norðaustri skömmu fyrir hádegið. Það óhapp vildi til, að vindáttin sló skyndilega yfir í vest-norð- vestur, og meðan verið var að bagsa skonnortunni eftir vindi, braut sjór yfir þilfarið og eyði- lagði eina lestarlúguna. Áður en áhöfnin fékk komið nýrri lúgu á fossaði sjórinn niður í lestina og skonnortan varð þung og silaleg í stýri. Áhöfnin hamaðist við. dælurnar og náði sjónum að mestu leyti, en undir þiljum var líka timburfarmur, og hann hafði drukkið talsverðan sjó í sig. Undir sólarlag hvessti enn til muna, og Engellandt lét rifa segl- in. Skonnortan lét betur í sjónum, en brotsjór sleit böndin af einum timburstaflanum, svo að öllu timbrinu skolaði fyrir borð. 1 hamaganginum skall eínn plank- inn á fokkunni, sem rifnaði í taetlur. Næturmyrkrið var niðadimmt, og það var óskaplegt erfiði að bæta seglið. Hvassviðrið hélzt langt fram eftir nóttu, og í fyrstu morgunskímunni leit hafið út eins og sjóðandi pottur. Stýrimaður- inn kom upp í sjóklæðum til þess að leysa Engellandt af, en hann hafði staðið við stýrið alla nótt- ina og var orðinn gegndrepa. Á eftir stýrimanninum kom háseti. Allir aðrir voru á þiljum. Þegar búið var að ræsa alla áhöfnina, fannst Engellandt hann vel mega við því að fara niður í káetu sína og fara í þurr föt. Hann hélt niður og gætti þess að loka lúgunni vandlega á eftir sér. Hann fór úr blautu fötunum, þurrkaði sig vandlega og íklædd- ist þurrum fötum.Veltingurinn færðist stöðugt í aukana, og hon- um reyndist æ erfiðara að fóta sig. Það var enginn vafi á því, að fellibylur var að skella &. Rétt í því að Engellandt var að smeygja sér í vaðstígvélin, tók skonnortan svo hrikalega veltu, að hann datt og lamdi höfðinu við bjálka. Allt inni í káetunni hvolfdist við, það slokknaði á lampanum, og þegar hann hafði jafnað sig nokkuð eftir höfuð- höggið, sem hann fékk, fann hann að sjórinn skvampaðist upp eftir fótunum a honum. Fyrst datt hon- um í hug, að lúgan hefði opnazt, svo að sjórinn hefði fossað inn, en þegar hann leit upp, sá hann ekki minnsta skímuvott, svo að lúgan hlaut að vera aftur. Stormhvinurinn var svipaður og áður, en það var eins og hann hefði breytt um eðli. Hvinurinn var tómlegri en áður. Og Engell- andt gat ekki lengur heyrt þyt- inn í kappanum. Um þetta braut hann heilann, meðan hann leitaði að lampanum. Möstrunum skyldi þó aldrei hafa skolað fyrir borð? »3 ARIÐ 1910 HVOLFDI SKOIMIMORTUIMIMI ERIMDTE FRÁ HAMBURG Á EYSTRA- SALTI. SKIPSTJÓRIIMIM LOKAÐIST IIMNI í FLAKIIMU, SEM RAK UM HAFIÐ. - ÞETTA ER EINHVER ÓTRÚLEGASTI ATBURÐUR, SEM IMOKKRU SIIMIMI HEFUR GERZT í SÖGU SJÓHRAKIMIIMGA C*Z*Z*Z*Z*Z*Z*Z*Z*Z*Z&X+1*Z<*X EINN Á REKL. FRÁSÚGN AF SJÚHRAKNINGUM Hann varð að flýta sér upp á þilfar, en hann fann hvergi stig- ann. Hafði hann losnað i veður- hamförunum? Jæja, það skipti svosem engu máli. Hann gæti allt- af lyft sér upp á höndunum upp i gegnum lúguna. Og svo tók hann að fálma upp í loftið í myrkrinu, — en hann fann bara enga lúgu heldur! Þetta fannst honum beinlinis f jarstæðukennt. Hann var að vísu eitthvað ringlaður í höfðinu ennþá, en hann vissi, að lúgan var á stjórnborða. Raunar fannst hon- um hann ekki geta með nokkru móti áttað sig, hann vissi naum- ast hvað var fram og hvað aftur, hvað á bakborða og hvað á stjórnborða. Til öryggis fálmaði hann um allt loftið, en stóð hjálp- arvana að þeirri athugun lokinni. Hann var beinlinis tekinn að ef- ast um, að hann væri með öllum mjalla. Hann fann ekki nokkra lúgu yfirleitt. Hvað sem það kostaði, varð hann að útvega sér ljós. Hann fálmaði um gólfið, þangað til hann fann lampann, þurrkaði vandlega af honum og kveikti. Síðan lyfti hann lampanum upp undir loft, og sannfærðist um, að hann hefði fundið rétt — það var engin lúga á loftinu! Engellandt kiknaði í hnjánum, og honum fannst nauðsyn að fá sér sæti. Þá rak hann fótinn i eitthvað á gólfinu, sem hann kannaðist ekki við, að ætti þar að vera. Hann teygði lampann framfyrir sig, og það munaði minnstu að hann missti hann af hræðslu, þegar hann gerði sér Ijóst, hvað þetta var. Þetta var ramminn á þaklúgunni! Þúsund tætingslegar hugrenn- ingár þutu um hugskot hans, en loks rann óhugnanlegur sannleik- urinn upp fyrir honum, — skonn- urtunni hafði hvolft, svo að kjöl- urinn snerl upp! Fyrst datt honum í hug, að hann væri á leiðinni niður á hafs- botn, en svo gerði hann sér ljóst, að hann flyti á timburfarminum og inniluktu loftinu. Ef skrokk- urinn væri á niðurleið, myndi hann ekki heyra stormþytinn og öldugjálfrið. Engellandt hugsaði til áhafnar- innar, og það fór hrollur um hann. Hún hafði áreiðanlega far- izt ÖU sömun. Sjórinn var ís- kaldur, og það hafði naumast tek- ið lengi af. A þessum tíma árs þoldi enginn að vera nema nokkrar mínútur I Eystrasalti. Dauði hans sjálfs myndi taka talsvert lengri tima. Hann myndi kafna hægt í þungu loftinu. Stundarkorn sat hann von- daufur á lúgukarminum. Sjórinn gjálfraði upp um fæturna á hon- um, en svo herti hann upp hug- ann, og hugsaði með sér, að allt- af væri von, meðan skonnortan héldist á floti. Hann náði sér í kú- bein, sem hann geymdi í verk- færakistu og gat búið til nógu stórt gat til að skríða inn i lestar- rúmið við hliðina. Þar höfðu plankarnir runnið til, svo að hann komst alveg til botns. Hann lýsti fyrir sér með lampanum og sá greinílega botnplöturnar og blý- kjölfestuna. Það lék enginn vafi á því. Skonnortan var raunveru- lega á hvolfi. Hann heyrði greinilega, hvernig öldurnar skullu á kilinum. Spurningin var aðeins sú, hversu lengi stormurinn héldist. 1 hvassviðri sem þessu myndi ekki nokkur farkostur hætta sér í námunda við skipsflakið. Til að leita fyrir sér lamdi hann kú- beininu í botnplöturnar. Það var útaf fyrir sig notalegt að heyra sterkan hljóminn. En hvernig svo sem það atvikaðist, þá hentist kúbeinið úr greipum hans og hvarf inn á milli plankanna. Og þrátt fyrir ákafa leit hans var honum ekki með nokkru móti unnt að finna það aftur. Eftir þetta neyddist hann til að berja með plankastubbi. En það yrði að lygna talsvert áður en nokkuð þýddi að fara að gera vart við sig með þessu móti. Það sem næst lá fyrir var að hugsa um vatn og mat. Hann hafði upp á matarkistunni og tók upp úr henni það, sem ennþá var þurrt, — kexkassa, þurrkaða á- vexti, molasykur, reykt svins- læri. Þarna var líka hálfpottur af brennivíni, — og það bezta af ó'Ilu — kútur með fresku vatni. Það var þurrast í lestarrým- inu uppi á plönkunum, og þar kom Engellandt sér fyrir með vistir sínar. En svo greip hann skyndilegt innilokunaræði, og hann greip plankastubbinn og hamraði á botnplötunum eins og óður maður þangað til hann missti næstum meðvitundina. Hann lá lengi kyrr og jafnaði sig eftir æðið og hugsaði málið. Hann varð að hafa hægt um sig, fyrst um sinn myndi hann hvorki deyja af þorsta eða hungri. Verra var það með and- rúmsloftið. Það var hreint brjál- æði að hamast og eyða súrefni að nauðsynjalausu. Hann svaf í nokkrar klukku- stundir, og þegar hann vaknaði, fann hann, að stormurinn hafði talsvert lægt. Hann skreið að þiljugatinu og stakk höfðinu inn í káetuna til að athuga sjávar- hæðina. Þá veitti hann eftirtekt örlítilli birtu, sem stafaði frá tveim litlum krönum, sem voru undir sjó. Honum datt í hug, að myndi birta talsvert, ef hann opnaði lúguna. Opna lúguna, já! Hversvegna hafði honum ekki dottið það í hug fyrr? Hann gæti þá kafað niður um hana, komið upp utan skipskrokksins og klifrað upp á kjölinn. Þá gæti hann veifað og þannig ef til vill vakið á sér at- hygli. Já, þetta var hugmynd, sem því miður reyndist ekki framkvæman- leg. Hann bisaði lengi og ræki- lega við lúguna, en hann megn- aði ekki að hreyfa hana um milli- meter. Hún hafði undizt svo og þrútnað í sjónum. Engellandt lagði sig á plankana og dottaði, þangað til birtudeplarnir tveir voru horfnir. Þá vissi hann, að fyrsti dagurinn væri á enda. Til þess að fylgjast með tímanum batt hann hnút fyrir hvern dag á snærisspotta. Og svo liðu dagarnir. Það var komin heil röð hnúta á snæris- spottann. Hann veitti þvi eftirtekt, að úti fyrir myndi allt vera gjörbreytt. Storminn hafði lægt, og það yrði ekki hættulegt fyrir annað skip að nálgast flakið. Engellandt tók því að hamra reglubundið á plöturnar með plankastubbnum. Hann sló fimm sinnum, taldi hægt upp að hundrað, meðan hann lagði við hlustirnar, og sló síðan aftur fimm sinnum. Þannig liðu dagarnir. Stöku sinnum fannst honum hann heyra í skipi í grenndinni, en hann var aldrei viss um það. Hann hafði borðað og drukkið eins lítið og hann mögulega komst af með. Þessvegna var hann orð- inn svo veikburða, að hann varð að taka sér lengri hvíldir á milli barsmiðanna. En kjarkinn hafði hann alls ekki misst. Á daginn kvaldi hitinn hann. Þegar sólin skein á skipsflakið, varð hitinn inni í því eins og i steikarofni. Eina ráðið til að kæla sig var að fá sér bað í köld- um sjónum í káetunni, og það hafði slæmar afleiðingar. Hann kvefaðist og fékk háan hita. Þegar hnútarnir voru orðnir 11 á snærisspottanum, lá hann allan fyrri hluta dagsins I hitaóráði. Tvisvar sinnum heppnaðist hon- um að rífa sig upp og berja plankanum máttlaust í plöturn- ar. Síðari hluta dagsins þóttist hann greina hljóð utanfrá. Hon- um fannst það endilega vera eins og einhver stjakaði með staf eða bátshaka í skrokkinn. Loksins! Hann hentist upp með sliku of- forsi, að hann rak sig upp undir, —• og hneig meðvitundarlaus aft- ur niður á plankana. Síðustu vikuna í apríl tilkynntu allmörg skip, að þau hefði veitt eftirtekt skipsflaki á reki undan strönd Þýzkalands. Enginn gat með nokkurri vissu sagt, hvað þetta væri. Það glampaði á það í sólskininu. Þetta gat eins verið bauja og flak. En dag nokkurn kom áhöfnin á norsku skonnortunni Aurora auga á rekald þetta sextán sjómilur út af Danzig. Það var aðeins kul og sjólitið, svo að skipstjórinn ákvað að sigla að því og athuga það nánar. Ur hundrað metra f jarlægð var hann viss um, að þetta væri skonnortuflak. Það var ekki nokkur lifandi vera sjáanleg á flakinu, en eitt var undarlegt við það. Frá því bárust greinileg högg, svo að ekki varð um villzt. — Það var að líkindum eitt- hvað laust, sem slæst til, sagði einhver. —¦ Það er ólíklegt, svaraði skip- HEIMILISPD5TURINN

x

Heimilispósturinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilispósturinn
https://timarit.is/publication/1016

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.