Heimilispósturinn - 12.09.1960, Blaðsíða 18

Heimilispósturinn - 12.09.1960, Blaðsíða 18
— Þiö eruð verstu og fyrirlit- legustu hjú, sem ég hef nokkurn- tlmann orðið að kveða dóm yfir! Placey dómari tók sér mél- hvíld til að ná andanum. — Aldrei hefur hroðalegpra, miskunnarlausara og svívirðilegra morð verið áformað og framið. Fórnarlambið var að dauða kom- ið af ólæknandi sjúkdómi. En þið gátuð ekki beðið með að veita astríðum ykkar útras. Þið hefðuð pó alltaf getað beðið meðan sjúk- dómurinn var að gera útaf við hann. Þið myrtuð hann, ekki að- eins brugðust þið trausti deyj- andi manns, heldur lögðuð þið lika drög að þvi að gabba trygginga- félagið á eftir. Þér, Robert Wharton, voruð bezti vinur deyjandi manns, en það kom ekki í veg fyrir, að þér girntust eiginkonu hans. Og þér, Rita Young, þér voruð eiginkona göfugs manns, en það aftraði yð- ur ekki frá þvi að leggja á ráðin með elskhuga yðar um að drepa manninn, sem þér höfðuð svarið að elska og virða i blíðu og stríðu. Það var vafalaust ætlun yðar að lata þetta líta út eins og sjálfs- morð, en eins og flestu afbrota- fólki hætti yður til að gera helzt til mikið úr hæfileikum yðar til að leika á lögin. *c blekkt tryggingafélagið með því að Ieyna það ólæknandi sjúkdómn- um, sem hann þjáðist af, — og að hann hafi einnig haldið þessu leyndu fyrir eiginkonu sinni, þangfað til sjúkdómurinn var kom- inn á það alvarlegt stig, að ekki • • — Vera má, að bréfið útskýri það. — Já, auðvitað, sagði dómar- inn og reif umslagið upp. Bréfið var formálalaust: — Ég er hræddur um, að sam- vizkan kunni'að þjaka yður, þeg- RODD UR GROFINNI Rannsóknir hafa leitt í ljós, að þér Rita Young lif tryggðuð mann- inn yðar fyrir all-háa upphæð skömmu eftir að þið giftust. Það lítur sem sagt út fyrir, að þér hafið frá upphafi ætlað yður að myrða hann. Og á því getur náum- ast nokkur vafi leikið, að þér Robert Wharton, hafði lagt á ráðin, þar sem þér stingið ekki aðeins upp á því í bréfi, sem þér hafið skrifað eiginkonu hins látna, og lagt hefur verið fram í réttinum, heldur minnist einig á aðferðina. Hinn deyjandi maður átti að fá alþekkta arsenik-upp- lausn í smáskömmtum, en upp- lausn þessa mátti fá úr píöntu- eyði, sem eiginkona hins látna skyldi kaupa undir því yfirskyni, að maður hennar hefði æskt þess. Það hefur verið leitt rækilega í Ijós, að þér, Rita Yuong, hrintuð málinu í framkvæmd. Mörg vitni hafa sagt, að þau hafi heyrt manninn yðar tala um, að matur- ; inn bragðaðist undarlega við og við. Krufningin hefur leitt í ljós ástæðuna til þessa. Innýfli hins látna voru beinlínis gagnsýrð af arseniki. Auk þess var tebolli á borði við hlið hins látna, og var í honum nægilegt eitur til að ráða hann af dögum. Á þessum bolla voru fingraför yðar. Þannig líta sönnunargögnin út. Ljós og glögg, svo að enginn fær um villzt. Af ástæðum, sem þér þekkið einar, vogið þér yður að halda þvi fram, að þér eigið ekki neina sök á dauða manns yðar. Þér eruð að reyna að fá réttinn til að halda, að hinn látni hafi var viðlit að leyna honum lengur. Þér vilduð líka fá réttinn til að trúa þvi, að hinn látni hafi feng- ið eiginkonu sina til að kaupa plöntueyðinn til að grrípa til, ef kvalirnar yrðu honum óbærileg- ar, og hann hafi að lokum svift sig sjálfur lifi. Þér voruð sömu- leiðis svo ósvifnar að halda því fram, að bréfið, sem sannaði sekt yðar, hafi verið falsað! Fáránleg fullyrðing! Kviðdómurinn hefir ekki tekið neitt tillit til fullyrðinga yðar. Hann hefur komizt að þeirri nið- urstöðu, sem óumflýjanleg var undir þessum kringumstæðum. Fyrir mér liggur ekkert annað en kveða upp dauðadóminn... Rúmum fimm vikum síðar var dómnum fullnægt. Og Placey dómari hefði tvímælalaust gleymt þessu máli með tímanum, ef ekki hefði annað komið til ¦— rödd úr jjröfinni. Klukkustund eftir að aftakan hafði farið fram, kom lögtfræð- ingur hins látna manns í heim- sókn til dómarans. 1 fórum hans hafði fundizt umslag, sem utan á var ritað til dómarans, sem kvæði upp dóminn. Við umslag- ið var festur miði, þar sem stóð, að umslaginu skyldi skilað eftir að skötuhjúin hefðu mætt örlög- um sínum, eins og lögin legðu fyrii'. — Hann hefur vitað þetta fyr- irfram! sagði dómarinn. Hann vissi það þá, að þau myndu ráða hann af dögum! En hversvegna kom hann ekki í veg fyrir það? Hversvegna lét hann það gerast? ar þér hafið lesið þetta bréf. En mér stendur á sama um samvizku yðar, dómari góður, mér stendur á sama um allt annað en að leiða í ljós hefndina, sem þér hjálp- uðuð mér við að koma yfir þess- ar fyrirlitlegru mannverur, konuna mína og svokallaðan vin minn. Því að hefnd eins og hver annar sig- ur, verður að koma í dagsins Ijós, til þess að hægt sé að njóta henn- ar. Það væri ekkert gaman að þvi fyrir mig að taka þetta leynd- armál með mér í gröfina. Mað- ur drýgir ekki hinn fullkomna glæp til að varðveita hann sem leyndarmál. Það verður að opin- bera hann fyrir fólk, sem £ raun og veru kann að meta snilldar- bragð eins og það, sem ég hef framið. Þetta er ástæðan til þess, að ég geri yður að trúnaðarmanni mínum. Ég hefði getað sent blöð- unum söguna, en það hefði verið illa gert gagnvart yður, herra dómari. Þér hefðuð meðal ann- ars orðið að víkja úr embætti. Nu getið þér bara rifið bréfið í tætlur og gleymt öllu saman. En nú skulum við byrja á sögfu minni. Ég var deyjandi maður, þegar ég kvæntist Ritu. Það varð ekkí séð á mér, en ég ól dauðann innra með mér. £g lét það ekki uppi við neinn. Hversvegna? Vegna þess að ég vildi fá að njóta. enn nokkurra gleðistunda áður en ég hyrfi ur þessu lífi. En hugsa sér þá sorg og þann sársauka, sem það myndi valda öðrum, þegar sannleikurinn kæmi í ljós. Þannig hugsið þér auðvit- að. Og þetta er alveg rétt hjá yður, en deyjandi fólk er sjálfs- elskt, og ég reyndi að telja sjálf- um mér trú um, að peningarnir, sem ég hafði fengið hana til að líftryggja mig fyrir, myndu vega upp á móti þeirri sorg, sem ég ylli henni. Sorg! Hvað maður getur verið barnalegur! Hún varð beinlinis fegin, þejjar hún komst að því að ég ætti ekki nema eitt ár ólifað. Þá þefjar var hún farin að halda við Robert Wharton, bezta vin minn. Ég gerði mér það ekki ljóst áður. En þegar þau höfðu fengið að heyra fréttirnar, gerðu þau ekki minnstu tilraun til að leyna þvi lengur. Þau hæddu mig á banabeði minum. — Hversvegpia flýtirðu þér ekki að hrökkva upp af ? hreyttu þau út úr sér framan í mig. Við getum ekki beðið til eilifðarnóns eftir tryggingarpen- ingunum. Ef ég aðeins hefði haft þrek til að vinna á þeim með eigin höndum. Eg hefði viljað þola hverskyns vitiskvalir til að geta komið þeim fyrir kattarnef. En ég hafði naumast þrek til að brölta út úr rúminu. Þá var það, að ég fékk hugmyndina. Hvers- SMASAGA EFTIR R. HARVEY vegna ekki svifta mig lifinu og láta það lita svo út, sem þau hefðu gert það? Það veit sá, sem allt veit, að ég hlakkaði til dauð- ans, þegar ég losnaði undan þess- um þiáningum. Var það svo, að ég hefði orðið á undan þeim? Hversvegna hefði hún annars keypt pakkann með plöntueyðinum? En hvort sem hún hafði hugsað sér að nota það eða ekki, þá er það staðreynd, að það var léttara fyrir mig að fram- kvæma áform mitt, af því að pakkinn var i húsinu. Ég ýtti snjóboltanum af stað með þvi að tala um það í áheyrn þjónustu- fólksins, að maturinn minn væri undarlegur á bragðið. Nu kem ég að bréfinu. Eg fann bréfastafla i'rá honum inni í her- bergi konunnar minnar, og þá datt mér strax í hug að leggja falsbréf þar inn á milli, — fals- bréf, sem kæmi þeim i gálgann. Eg æfði mig i að stæla rithönd hans, þangað til ég var viss um, að ég væri búinn að ná henni al- veg. Þá skrifaði ég bréfið, sem átti að innsigla örlög þeirra og lagði það hjá hinum. Og ég setti dálitið af plöntueyðinum i teboll- ann, sem hún gaf mér í morg- un... Dómarinn sat grafkyrr og starði á bréfið. — Jæja? sagði lögtfræðingur- inn, sem hafði beðið spenntur. TJt- skýrir þetta, hversvegpia hann reyndi ekki að bjarga lífi sinu? — Já, svaraði dómarinn og reif bréfið í smátætlur. Fullkomlega. » Fyrir þrem öldum lagði pila- grimalest á leið til Mekka leið sína gegnum Garra, sem er smáþorpi I grennd við pálma- vin eina í norðurhluta Líbýu- eyðimerkurinnar í Afríku. Fyr- irvaralaust réðust íbúar Garra á pílagrimahópinn, rændi þá öllu fémætu og sendu þá sið- an aftur út á eyðimörkina. En áður en pílagrrímarnir hurfu úr kallmáli, sneri foringri þeirra sér við og hrópaði hræðilegra formælingu yfir Garra: — Megi Allah sjá til þess, að aldrei verði nema f jörutíu karlmenn á lífi í einu i Garra! Hvort heldur formælingin hefur hrifið eða ekki, þá er það staðreynd, að í Garra eru aldrei nema f jörutíu karlmenn á lífi i einu. Aldrei er nokkur piltur vaxinn úr gprasi fyrr en einhver öldungurinn deyr. En það furðulegasta í þessu sambandi gerðist samt á heimsstyrjaldarárunum fyrri, þegar 18 ástralskir hermena tóku sér stöðu í Garra. Ekki höfðu þeir fyrr komið sér fyr- ir í bröggum sinum en drep- sótt brauzt út meðal þeirra innfæddu — og létu átján arabar lifið í faraldrinum. Dauðskelkaður leitaði þorps- höfðinginn til herstjórnarinn- ar um að flytja bækistöðvarn- ar á brott úr þorpinu, áður en liðsauki tæki að streyma til hersins. Herforinginn hlustaði á frásögn höfðingjans, og á- kvað að henni lokinni að freista ekki örlaganna, heldur verða á brott, áður en verra hefðist af. —O— Listmálari nokkur varð svo hrifinn af að horfa á móður hugga barn sitt, að hann á- kvað að mála þau mæðgin á staðnum. Þetta gerðist auð- vitað á Italiu, og málarinn greip víntunnu, sem stóð þarna hjá og hófst þegar handa um að mála, áður en hann hefði gleymt svipbrigð- um fyrirmyndanna. Þegar hann hafði lokið málverkinu, afhenti hann kráreigandanum, sem átt hafði tunnuna, hana að nýju sem þóknun fyrir mál- tíð, sem hann hafði neytt í kránni. Tunnubotninn hangir nú í Pitti Palace i Flórens, og mál- verkið er þekkt um allan heim undir nafninu „La Maddona della Sedia". Verðmæti þess er eitthvað um 50 millj. ísl. kr., þótt það sé raunar ekki falt fyrir neina upphæð. Hver var málarinn? Rafael. ¦ 1B HEIMILISPDSTURINN

x

Heimilispósturinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilispósturinn
https://timarit.is/publication/1016

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.