Heimilispósturinn - 12.09.1960, Blaðsíða 7

Heimilispósturinn - 12.09.1960, Blaðsíða 7
stjörinn. Flakið hreyfist ekki. SetJiO út bát á bakborða! Nokkrum mínútum síðar var hann ásamt fjorum hasetum á leið tn flaksins. Þeir festu hak- ana 1 skrokkinn og einn hásetínn fór úr skónum og steig upp a hálan, slimugan skipsbotninn. Hann tok við fangalínunni, en hrasaðí um leið, bvo að krókur- inn álínunni skall í botninn. And- artaki.síðar var högglnu svarað innan úr skipinu. — Það er einhver þarna niðri! Hásetarnir litu hver é annan. Plakið hafði verið á reki 1 viku minnst, ef þetta var það sama og önnur skip höfðu sagt frá, og hversvegna skyldi það ekki vera? Engin mannvera gœti haldið lífi í heila viku undir botnplötunum, — þetta gæti því ekki verið nokkur mamileg vera! Skipstjórinn leit yfir til Auroru og sá, að stinningsgola var tekin að bæra seglin. Hann myndi fá hagstæðasta byr á leið sinni beint til Danzig. Hann gaf því fyrirskipun um, að flakið skyldi dregið til hafnar, og klukkutíma síðar var Aurora á leið til hafn- ar með flakið í togi. Um hádegi daginn eftir sigldi Aurora inn í höfnina í Danzig með neyðarflagg' uppi. Dráttar- batur tók strax flakið i sína vörzlu og kom því upp að hafn- arbakkanum. Digrum stálvírum var slegið utanum skipið og með krana var þvi lyft upp úr sjón- um. Járnsmiður stoð reiðubúinn til að skera gat á plöturnar. Fjöldi manns hafði safnazt saman, og þegar skrokkurinn hófst upp úr sjónum, gátu menn lesið nafnið, — Emdte frá Ham- borg. Menn ræddu í ákafa hvað myndi hafa gerzt. Járnsmiður- inn lauk starfi sínu, og nokkrir menn stukku niður með kúbein og sprengdu plötuna upp. Víð það myndaðist nógu stórt gat til þess, að maður gæti farið niður um það. Nokkrir mannanna skimuðu niður, það var eins og þeim stæði beigur af þvi, sem þeir kynnu að sjá. Skyndilega birtist dálíUð í gat- inu, — mannshönd. Þetta var handleggur á sjómanni, það leyndi sér ekki af hörundsflúrinu. Mennirnir náf ölnuðu, þeir héldu að draugur væri á leiðinni upp. Þá varð hafnarstjóranum blóts- yrði á vör og hann stökk niður með norska skipstjórann á hæl- unum. Þeir hjálpuðust að því að lyfta Engellandt upp í gegnum gatið. Hann var því líkastur sem hann hefði risið upp úr gröf sinni, en lífsmark var með honum. Þannig atvikaðist það, að Hans Engellandt var bjargað frá því, sem virzt hefði bráður bani. Þetta er einn furðulegasti atburð- ur í sögu sjóferða. En það var líka á seinustu stundu, sem norski skipstjórinn kom honum til bjarg- ar. Maturinn var búinn og vatnið Hka, Andrúmsloftið var svo til þurrðar gengið, að það logaði ekki á eldspýtu, sem stungið var niður um gatið á plötunni. Hversu furðulegt, sem það kann að virðast, hresstist Engel- Jandt til fulls eftir þessa þrek- raun sina. Hann stundaði sjóinn í mörg ár eftir þetta og varð loks hafnarvörður I Kiel. gllllllllllltHIHIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII 1 HÉR HEFST MYNDASAGAN öKALLI oKllO I JUKI Dag nokkurn sigldi .Skröggur" inn í höfnina i Buífalo til að lesta kol. „Sjáðu!" hrópaði stýrimaðurinn og benti á íólkið á hafnarbakkanum, „karl- mennirnir þarna eru með sömu skrítnu hattana og ég sá einu sinni í bíó". „Það heíur þá verið mynd úr villta vestrinu," mælti Skalli, ,,því þetta eru hinir svokölluðu kúrekahattar, sem að- eins þeir hérna i villta vestrinu eru með." „Já," svaraði stýrimaðurinn, ,,nú man ég það. Þetta var óhugnanleg niynd. Þeir skutu hver á annan á hverri ein- ustu mínútu. Ég varð svo taugaveiklaður af því, að ég íór út í miðri mynd! Úff! Ég vona, að þeir séu ekki jafnæstir hérna." „Það er varia svo siæmt," sagði Skalli, „ef það gengi eins fyrir sig hérna og i kvikmyndunum væri ekki nokkra lifandi veru að finna her í villta vestrinu. SVona, drengur minn, tylltu nú honum „Skrögg" gamla hérna við bakkann og svo förum við saman i land til að athuga hvar við getum fengið kol." Stýrimaðurinn var samt ekki fyllilega rólegur, þrátt fyrir orð Skalla skipstjóra. Og þegar hann gekk á land nokkrum augnablikum síðar ásamt Skalla, leit hann flóttalegum augum á mennina, sem stoðti í kringum þá. Einn náunganna veitti þossu athygli. „Auðsjáanlega sakleys- ingi..." tautaði hann við sjálfan sig og horfði á eftir þeim fólögum. ,,Ég œtti að geta slegið eitthvað íit úr þessum." Því lengra sem þeir komu inn í villta vesturs borgina, því órólegri varð stýri- maðurinn. „Mér finnst alveg hræðilega óhugnan- legt hérna," kveinaði hann, „þeir ganga hér allir með skammbyssur!" „Það gerir varla mikið til á meðan þeir ekki skjóta," sagði Skalli, „vertu nú ekki alli.il svona hjartveikur! SJómaður lætur ekki nokkra vesæla landkrabba koma sér úr jafnvægi, þótt þeir séu meira að segja vopnaðir bæði á bakborða og stjórnborða!" Stýrimaðurinn ætlaði einmitt að fara að malda i móinn þegar skyndilega læstist sterk krumla um handlegg hans og kippti honum inn í hliðargötu.' Þetta skeði svo snögglega, að Skalli tók ekk- ert eftir þvi að styrimaðurinn gekk ekki lengur við hlið hans. Hann labbaði ró- legur áfram og hélt áfram samtallnu. ,,Ef það gengi eins fyrir sig hérna eins og í kvikmyndunum væri einhver þorparinn löngu búinn að ráðast á þig, drengur minn, og þá stæðir þú nú augliti tll aug- lits við skammbyssuhlaup." Það var nákvæmlega það, sem Iienti stýrimanninn á þessu sama augnabliki. . Þar með er þó ekki sagt, að allt gangi fyrir sig nákvæmlega eins og í kvik- myndum! „Svona nú, sakleysingi," sagði náung- inn sem dregið hafðí stýrímanninn inn i hliðargötuna, „heldurðu að það gjammi ekki fallega 1 henni þessari?" Orðlaus af skelíingu starðí stýrimað- urinn á skammbyssuna, sem náunginn mlðaði á hann. „Heyrðu, ætlarðu ekki að svara því, sem þú varst spurður" hreytti maðurjnn út ur sér. „Ég spurði þig hvort þú héld- ir ekki að það gjammaði fallega í henni Þcssari." „J . . . J . . . Jú" stamaði stýrimaður- inn, ,,ég . . . hm . . . hugsa, a . . . að hún gjammi vo . . . voða ja . . . fallega!" „Þú þarft ekki að gjamma svona yfir þessu," sagði þorparinn glottandi, „en gott og vel, þér lízt sem sagt vel á byss- una. Þá mátt kaupa hana af mér. . . fyr- ir alla peningana, sem þú ert með á þér!" Stýrimaðurinn afhenti alla vasapening- ana sína skjálfandi á beinunum. Hann haíði ætlað að kaupa myndakort fyrir þá og vlldi nú taka til fótanna. Bn hranaleg skipun frá kúrekanum kom honum ti) að stanza og stirðna upp. — „Þú gleymir skammbyssunni, sem þú keyptir af mér," sagði náynginn glottandi, „eða hclztu kannske að ég ætlaðí að ræna þig? Komdu nú, ég skal kcnna þér á þetta áliald. Sjáðu, ég miða byssunni á Þig. . . Þrýsti á gikkinn og . . . Og stýrimaðurinn, scm hafðl talið, að sin siðasta stund væri komln, starði furðu lostinn á logann, sem brann á skamm- byssunni. Þetta var skammbyssukveikj- ari! Náunglnn stakk kveikjaranum i hendina & stýrimanninum, sem stóð gl&p- andi eins og nátttröll, og hélt ánægður í burtu. „Það er auðvelt að selja sak- leysingjum svona hluti," tautaði hann, „ef maður fer bara rítt að þeim." Þetta var bara byrjunin. Strax í þeim félögum . . . næsta blaði tekur að draga til alvarlegri tíðinda hjá SIIIIIIHIIHIHIHIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIinilllllllllllllllllllllllH HEIMILISPDSTURINN L

x

Heimilispósturinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilispósturinn
https://timarit.is/publication/1016

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.