Heimilispósturinn - 12.09.1960, Blaðsíða 2

Heimilispósturinn - 12.09.1960, Blaðsíða 2
Lesandi góður Helmilispósturinn hefur þann tilgang einan að veita þér sem allra fjölbreyttast og skemmtilegast lestrarefni á rólegum kvöldstundum, og það er einlœg von aðstandenda hans, að svo megi verða í sem allra rikustum mœli. Fyrstu sporin vilja oft verða óörugg og leitandi, og svo hefur orðið hjá okkur, við höfum ekki viljað binda okkur við sérstakt form, heldur leitazt við að hafa fjölbreytnina sem mesta, — og látum hér engan veginn staðar numið, heldur leitum á ný mið strax og gefur. Innlenda efnið er að visu með allra minnsta móti í þessu fyrsta blaði okkar, að mörgum finnst, og vonandi verður strax í nœsta blaði hægt að bæta úr því til muna, því að mikið stendur til í þeim efnum, og höfum við fengið vilyrði mætra manna fyrir efni, og ætti það ekki að dragast lengi. Sérstaklega viljum við þakka Gunnari M. Magnúss, rithöfundi, sem sýndi okkur þá velvild að leyfa okkur aö birta frásögu hans af reimleikunum í Gamla Apótekinu, en hún er tekin upp úr hinni ágætu bók hans Langspilið ómar. Gunnar M. Magnuss er einhver snjallasti rithöfundur okkar hvað snertir frásagnir af liðnum atburðum, og okkur er það mikíð tilhlökkunarefni að mega eiga von á fleiri slikum þáttum frá honum. Þá er okkur sérstök ánægja að hafa fengið Bárð Jakobsson lögfræðing til að skrifa fyrir okkur greinaflokk um sjó og sigl- ingar, og vildum við sérstaklega vekja athygli lesenda á þatt- um Bárðar, því að hann er flestum fróðari um þessi efni og seg- ir afburða skemmtilega frá. Erlenda efnið hlýtur alltaf að falla í misjafnlega góðan jarðveg hjá lesend- um yfirleitt, en með fjölbreytni og aðgæzlu í efnisvali vonumst við til að geta haft það við hæfi sem flestra. Myndasögurnar eru fengnar frá einhverju þekktasta teikni- myndafyrirtæki í Evrópu, Marten Toonder i Hollandi. Hefur fyrirtækið sýnt blaðinu sérstaka velvild með hagkvæmum samn- ingum og Upurð, og okkur er mikil ánægja að þvi að geta kynnt islenzkum lesendum sögupersónurnar köttinn Tuma og félaga hans, Skalla skipstjóra og þann furðulega hóp, sem hann kemst i tæri við, filinn Felix, og siðast en ekki sízt strákana Mikka og Rikka, sem með uppátækjum sínum eiga eflaust eftir að vekja hlátur hjá mörgum. Allar þessar sögupersónur hafa farið sigur- för um heiminn, og það er von okkar og vissa, að svo verði einn- ig hér. Við og lesendurnir eigum áreiðanlega eftir að eiga saman þó nokkrar ánægju- stundir. En til þess að við getum staðið okkur sem bezt, þurfum við jafnan að hafa sem nánast samstarf við lesendur í smáu sem stóru. Allar ábendingar um efni og útlit eru vel þegnar, — og við beinlinis óskum eftir þeim. Sömuleiðis er okkur mikið á- nægjuefni að fá frumsamið efni til birtingar, og munum við koma því á framfæri við framkvæmdastj. varðandi ritlaun. Myndir og smáfyrirsagnir eru líka tilvalið efni, — og ef þú kær- ir þig ekki um að skrifa okkur gagnrýni eða pistil, þá er til- valið að ná sér í pennavin eftir nánari fyrirmælum á bls. 20. Með þessu fyrsta blaði sendum við hérna á ritstjórnarskrif- stofunum öllum lesendum okkar beztu kveðjur og vonumst til að hitta ykkur eftirleiðis vikulega á mánudögum Vikublað, kemur út á mánudögum. Verð í lausasölu 12 krónur. Áskriftagjald kr. 150,00 ársfjórðungurinn og greiðist fyrirfram. — Útgefandi: Heimilispósturinn li.i. Keykjavík. - Bitstjóri og ábyrgðarmaður: Baldur Hóbn- geirsson, sími 10206. — Framkvæmdastjóri: Guðmund- ur Jakobsson, sími 22790. — Afgreiðsla: Tjarnargötu 4, Reykjavík, sími 11177. — Pósthólf 495, ReykjavQt. — Steindórsprent h.f. préntaði. — Heyrið þér, Aniia, sagði forstjórinn við eldabuskuna sína, tengdamóðlr mín er vænt- anleg í heimsokn, og hérna er listi yfir uppahaldsréttina hennar. — Og á ég að hafa þa sem oftast? — Oftast? Eg lofa yður því, að i fyrsta skifti, sem elnhver þessara rétta kemur á borðið, meðan hún dvelur hérna, verð- ið þér ekki i starfi yðar stund- inni lengur! Aumingja pfanósnilUngurinn 1 félagi nokkru var söng- áhugi svo almennur, aO farlö var að ræða um það i alvöru uð stofna kór, en formaðurinn var harla Utið hrifinn af tUlttgunni. Samt var söngstjóri raöinn, og kemur hann að nuili við for- manninn og spyr raða. — Og hver er nú músik- alskasti maðurinn i félaginu? — Það er hann Pétur. — Jæja, og hvaða rödd syng- ur hann? — Enga. Hann gengur aUtaf út, þegar hinir fara nð' syngja. • • • Ungfrú Lisa var ákaflega geðug stúlka og léttlynd, — en sem skrlfstofudama var hún algerlega ónothæf. Loks kom að þvi, að framkvæmda- stjórinn sá sér ekki fært að hafa hana lengur, svo að hann kallaði skrifstofustjórann fyr- ir sig og bað hann að segja henni upp. l»vi miður, sagði skrifstofustjórinn, það er 6- gerningur, ég er búinn að halda við hana um skeið, og ég get það ekki. Sama maU gegndi um framkvæmda- stjórann, svo að hann fékk sig ckki tU þess sjálfur. Ekki gekk betur með bók- haldarann, gjaidkerann og skrifstofumennina tvo, — þeir höfðu alUr haldið við hana, og þeim var ekki viðlit að segja henni upp. Loks kaUaði framkvæmda- stjórinn sendUinn fyrir sig í örvænttngu. — Hefur þú staðlð í nokkru ástamakki við úngfrú Lísu? — Nei, svaraði drengurinn og roðnaði, það kæmi mér aldrei tU hugar. — Guð sé lof, drengur minn, þá lendir það á þér, að segja henni upp starfinu! Frúin: — Mér þykir vænt um það, a8 hann OU UtU skuU hafa fengið gúfurnur mínar. Maðurinn: — Já, það er vist árelðanlogt. Bg hef minar ó- skertar onnþá. • • • — Jæja, gamU, þu hefur þa lent i lögroglunnl elno sinni i*nii. Líklega keyrt of hratt, ha? * — Nei, ekki aldellis, mlkiu fremur of hægt. Þelr eltu mig uppi eins og skot. • • • Gesturinn: — Mlg langar tU að fá sama salat og frúln þarna við hornborðlð hefur á borðinu hjá sér. Þjóninn: — Þvi miður, herra minn. Salatlð, sem þér sjaið, er hattur frúarinnar. Það var verið að rseöa um einn ungan Ustamann og efni- legan, að ýmsum fannst, öðr- um t;kki, og i hlta umræðnanna sló einhver hUðhoUur fram spurningunni: — Þú verður þó að viður- kenna, að skeggið fer honum bara vel, ekki satt? — Jú, sannarlega. Það hylur þó taisvert af andUtinu. • • • Klginmaðurinn sat í hæg- Inðastólnum innl i stofu, þegar hann kom auga á konuna koma bagsandi með kuffuUan þvotta- bala neðan úr kjaUara. — Elskan min, kaUaði hann bUðlega tíl hennar. þetta ma ekki lengur svo til ganga. Eg g-et beiiUinis ekki horft upp & — Nú ferð' þi'i fram í stofu og grenjar á hjálp! Flutningafyrirtæki nokkurt auglýsti eftir starfsmannl, sem væri sterkur og dugleg^ir. Klukkan átta morguninn eftir voru þrjátíu mættir við dyrn- ar, og klukkan níu visað'i verk- stjórinn fyrsta umsækjandan- um iim. Eftir að hafa skrifað niður nafn mannslns og heim- ilisfang, sagði verkstjórinn: — Við' latum þig svo vita, þegar við erum búnir að hafa lal af hinum umsækjendunum. — Þeir eru ekki fleiri, svar- að liiini. — Hvað segirðu, maður? Klukkan átta voru hérna þcjá- tiu___ — -íú, ég kom sko kluklian liáli'uíu og henti hinum út. Hann fékk starfið. • • • þig þræla þér svona út. Gerðu það nú fyrir mig eftirieiðis aS hafa balann ekki nema hálf- fullaii í einu. — Auðvitað er siminn dauður þú talaðir hann i hel. HEIMILISPDSTURINN L

x

Heimilispósturinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilispósturinn
https://timarit.is/publication/1016

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.