Heimilispósturinn - 12.09.1960, Blaðsíða 4

Heimilispósturinn - 12.09.1960, Blaðsíða 4
Það var á allra vitorði í Cons- tanza, að það var María Sanchez, sem bjó til bezta arroz con pollo í heimi. Og allir viasu, að leynd- armálið við þessa sérstöku upp- skrift hafði gengið frá móður til dóttur í marga œttliði. Móðir Mariu hafði einhverntímann hvíslað henni í eyra dóttur sinnar, alveg eins og móðir henn- ar hafði á sínum tíma hvíslað uppskriftinni í eyra hennar, og alveg eins og María sjálf myndi hvísla í eyra dóttur sinnar í fyll- ingu timans. En hér kom hængur, María Sanchez var nefnilega ógef- in. Tilbiðjendur hennar voru ó- teljandi, en hún skifti sér ekki frekar af þeim en blóm af bý- flugu. Allar hugsanir hennar snerust um Ernesto Guardia. Ernesto var hár og grannur, og hlýr, þrótt- mikill hlátur hans sendi hrísling niður eftir hryggnum á henni. Hann söng fagurlega með við- kvæmnislegum barítón og lék af mikilli list sjálfur undir á gltar- inn. Það mátti vel vera, að I heiminum fyrirfyndust menn, aem væru meiri gáfum gæddir en Ernesto, en það skifti Maríu bara engu máli. Gallinn var bara sá, að Ernesto var piparsveinn af lífi og sál, en það lét María ekki á sig fá. Tvisvar eða þrisvar á viku gæddi hún Ernesto á sínu víðfræga arroz con pollo. Og upp á síðkastið hafði Maria þótzt greina þess glögg merki, að bjargfastur vilji hans væri far- inn að linast. En þá gerðist það, að það kom aðkomumaður I bæ- inn, Manuel nokkur Acosta, og þar með hrundu allir loftkastalar Maríu til grunna. Einn daginn kom Manuel Acosta ríðandi inn i bæinn á mjólkurhvítum gæðingi sínum, og hallaði sombrerónum sinum glæsilega út I hliðina. Það leið ekki á löngu áður en heilmikill gleðskapur upphófst I vínbúð herra Palos, og þar gerðist það, að þeir Manuel og Ernesto hitt- ust I fyrsta sinni. Piparsveinarnir tveir eyddu þó nokkrum ánægju- leg^im klukkustundum saman I vlnbúðinni, og þegar þeir yfir- gáfu hana, sagði Manuel: loks aðra upp i sig. Siðan reis hann h«gt á fætur. — Senorita Sanchez, sagði hann óstyrkri rödd. Ég hef ekki alltaf hagað mér eins og skyldi, og þó hef ég orðið fyrir guðlegu kraftaverki I dag; engill af himni hefur tárfellt á diskinn minn! Þegar vinirnir tveir komu heim til Ernesto slðar um kvöldið, virti Manuel fábrotið húsið fyrir sér. — Ernesto, vinur minn, sagði hann alvarlegur. Það er borgara- leg skylda okkar að breyta húsi þinu I kantínu! Hann var reiðubúinn að taka að sér eldamannsstarfið, meðan Ernesto skyldi aðeins stytta gest- unum stundir með söng. Ernesto, sem gerði hvort eð var aldrei annað allan liðlangan daginn, fannst áformið sérdeilis glæsilegt. Brosandi tókust þeir I hendur. — Við sláum þessu þá föstu, sagði Manuel. Skömmu setnna bætti hann við: — Ernesto, minn hrausti vin, það er aðeins eitt, sem við verðum að koma I kring til þess að kantínan okkar verði virkilega vinsæl. Þú verður að útvega okkur uppskrift senorítu Sanchez af arroz con pollo! Ernesto spratt á fætur, eins og rýtingur hefði verið rekinn I bakið á honum. — Madre de Dlos! hrópaði hann. Og svo skýrði hann frá leynd- armálinu mikla. En Manuel var ekki á þeim buxunum að láta hræða sig, og þrem klukkutímum seinna lofaði Ernesto að ná uppskriftinni. Þegar Ernesto sat morguninn eftir í eldhúsi Maríu, tók hann til mals léttur I bragði: — Manuel vinur minn er blátt áfram orðinn forfallinn I arroz con pollo-ið þitt, María, sagði hann en þagnaði svo og horfði um stund upp I loftið. Ég geri ráð fyrir, að það sé enginn hægðar- leikur að búa það til. — Það er enginn vandi, sagði María upp með sér. — Það getur þú sagt, María. —¦ Ojá, það þarf auðvitað sér- staka kryddjurt í það, viður- kenndi María. Sérstaka jurt, sem María bjó yfir miklu leyndarmáli, — vizku, sem hún hafði fengið í arf frá móður sinni, — og því skyldi hún ekki Ijóstra upp við nokkurn mann — **<MkíMNMWNMMMMMMMWMMMMMMMMMMWMM&**********^ Hún sveiflaði gítarnum yfir höfði sér og réðst á Manuel, sem hopaði til dyra . . . UPPSKRIFTIN GLETTIIM SMASAGA —¦ Við skulum fagna gæfurík- um forlögum okkar, — æsku okkar, hreysti og frelsi — með því að fá okkur góða máltlð I beztu kantinu bæjarins. Ernesto starði ráðvilltur upp eftir einu götunni I Constanza. — Það er enjrin kantina til hérna! Hann vatt hcilami á sér í þaula í leit að úrræði, og þá datt hon- um María Sanchez í hug. María opnaði fyrir þeim og bauð þeim inn með tælandi brosi á vör, og klukkustund siðar fékk Manuel að bragða á arroz con pollo. Hann tók munnfylli, trúði ekki eig^in skilningarvitum, setti vex hérna I garðinum mínum. Erneso reyndi að leyna skap- æsingu sinni. — Þessi sérstaka jurt, sagði hann hægt, þessi jurt, — það er þá sem sagt allt komið undir henni? — Eins og amma sagði við mömmu og mamma sagðl við mig: það er hún, sem gerír allan muninn, svaraði María ákveðin. Hendur Ernesto skulfu. Hugsa sér að komast svona nálægft leyndarmáli, sem hafði varð- veitzt gegpium kynslóðir, — það var dásamleg tilhugsun. — Eg skal með ánægju gefa þér dálítið af henni, Ernesto, þá geturðu gamnað þér við að reyna að búa til arroz con pollo, þegar þig langar til. María fór út í garðinn, og Ernesto hreykti sér I laumi yfir fortöluhæfileikum sínum. Skömmu seinna kom hún aftur með krukku fulla af söxuðu grænmeti. —¦ Það er um að gera að spara ekki þetta krydd, sagði hún. Það á að setja kufaðan bolla I hvern skammt af arroz con pollo. En, bætti hún feimnislega við, þú verður að lofa mér því að minn- ast ekki einu orði á þetta við nokkra stúlku eða konu hérna I bænum. Þær gætu haldið, — ja, þær gætu haldið, að þú og ég ... — Ekki fyrir mitt litla lif, María, sór Ernesto. Þessa krukku skal ég verja til síðasta blóð- dropa fyrir öllu kvenfólki I heim- inum! Næstu vikuna var húsi Emesto breytt af mikilli kostgæfni I kantínu, og þegar vikan var lið- in, tilkynnti Manuel hreykinn, að hann hefði gegn fyrirfram- greiðslu í beinhörðum peninjrum tekið á móti pöntunum á tlu fjölskyldumáltíðum, sem merkti það, að allt væri fyrirfram selt á opnunarkvöldi veitingahossins næsta kvöld. Félagarnir tveir komu peningunum fyrir í tómri niðursuðudós uppi á efstu hillu I eldhúsinu. Morg^uninn eftir hófst Manúel handa um að útbúa fyrstu soðn- inguna af arroz con pollo. Ern- esto, sem gekk um matsalinn og skreytti hann fagurlega, gat ekki varizt samvizkubiti, þegar hon- um varð hugsað til Maríu. Hann stundi þungan. Héðan af yrði ekki snúið aftur. Svo rann upp andartakið mikla, þegar arroz con poUo, matreitt af Manuel, skyldi borið fyrir gestina. Fyrstu viðbrögðin gagnvart matreiðslunni komu frá eigin- konu Robles lögreglufulltrúa. Þegar hún hafði tekið tvær munnfyllir af því, sem var á disknum hennar, lagði hún gaffal- inn frá sér og starði fram fyrir sig með undarlegu, tómlátu augnaráði. Maðurinn hennar starði grafkyrr á hana stundar- korn, en svo spratt hann á fætur með þvílíku offorsi, að stóllinn valt, augrun ranghvolfdust I hausnum á honum, og hann otaði vísifingrinum framan í Ernesto: —¦ Morðingri! öskraði hann. Eit- urbyrlari! Senora Robles hafði gripið git- arinn hans Ernesto. — Eg dey! grenjaði hún og bjóst til árásar. Ernesto heyrði kvæsandi tóna- glundur kveða við, og nokkur andartök syrti honum fyrir aug- um. Hann reikaði framhjá sen- jórunni fram I eldhúsið, — það var mannlaust. Gegnum brostið strengjaruslið sá hann niðursuðu- dósina, sem hafði geymt alla peningana þeirra, liggja á gólf- inu. Hörmulega tóma. Varlega losaði hann sig við leyfarnar af mölbrotnum gítarnum og hljóp út í kvöldrökkrið. Hann kom rétt mátulega á vettvang tíl að sjá mannveru skjótast á bak mjólkurhvítum gæðingi Manuels og þeysa út í myrkrið á harðastökki. Ernesto tók til fótanna. Seinna um kvöldið sneri hann aftur til kantímmnar I hörmu- legu ásigkomulagi. Hann leit inn í eldhúsið, og þegar hann sá Maríu þar einsamla, hætti hann sér innfyrir. — Þessi Manúel hefur sett mig á hausinn! kveinaði hann. Hann hefur byrlað vinum okkar eitur með þessari skelfilegu matreiðslu sinni. Maria svaraði honum bllðlega: — Littu fram I matsalinn, Ernesto! Ernesto gerði eins og hún sagði, og hann trúði naumast eigin augum. Þar sátu gestir hans með sælusvip og mötuðust af kúfuðum diskum. — Þegar þú tókst á rás eftir veginum, þá hljóp ég heim, út- skýrði Maria. Af einskærri til- viljun hafði ég látið pott af arroz con poUo standa á eldinum. Nú er ég búin að segja, hvernig Manuel féfletti þig. Það eru allir bún- ir að fyrirgefa þér, og nú situr fólkið og biður eftir því, að þú syngir fyrir það. Ernesto vöknaði um augun. — Maria, ég hef lengi haft þungar áhyggjur af því, að þú, svo ung og varnarlaus stúlka, skulir búa algerlega ein þíns hðs, og getir bara þá og þegar lent í klónum á einhverjum bannsett- um þorpara, sem fengi augastað á þér. Hérna I kantinunni, og með þetta arroz con pollo, sem þú ert sú eina I öllum heimi, sem kannt að matreiða, gætum við, þú og ég —¦ ég á við, María... María varð niðurlút, og unaðs- legur roði færðist í kinnar henn- ar. — Þú gætir kannski hugsað þér að koma aftur með þessa spurningn á morgun? Nú verð- urðu að fara og syngja fyrir gestina. Þegar María var orðin einsömul I eldhúsinu, tók hún krukkuna, sem hún hafði fengið Ernesto og bar hana út I garðinn. — Mamma mín sálaða og amma, hvíslaði hún út í nóttina. Ég varð að bjarga honum Ern- esto mínum úr klóm þessa Manu- els. Ég lét vini mína leggja sér til munns andstyggilegasta úl- gresi I þeirri trú, að þetta væri þeirra arroz con poUo. En þið skuluð ekki óttast, að ég ljósti leyndarmálinu nokkurntimann upp. Nei, ekki einu sinni við minn heittelskaða Ernesto. En ein- hverntímann, og það er ekkí vlst, að það verði svo ýkja langt þang- að til, þá get ég hvíslað leyndar- málinu okkar I litið eyra. Góða nótt, elsku móðir mín og amma, og fyrirgefið mér synd mína. Síðan hellti María úr krukk- unni á jörðina og flýtti sér aft- ur inn I eldhúsið. HEIMILISPDSTURINN

x

Heimilispósturinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilispósturinn
https://timarit.is/publication/1016

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.